tag:blogger.com,1999:blog-56665257121275542492012-01-22T06:43:22.399-08:00အက်ိဳးျပဳတဲ့သဲတစ္ပြင့္သာ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ က်မအဲဒီသဲတစ္ပြင့္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-23560845073589707872012-01-22T06:34:00.001-08:002012-01-22T06:43:22.409-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-K-3Dit1SGd8/TxweklSgXHI/AAAAAAAAAOo/tmocgwyzl_c/s1600/thescream1up.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 242px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-K-3Dit1SGd8/TxweklSgXHI/AAAAAAAAAOo/tmocgwyzl_c/s320/thescream1up.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700464842178059378" /></a><br /><br /><br />ရက္ေထာင္ခ်ိီခရီး ေမွာ္၀င္ျမိဳင္ေတာဆီ<br /><br />ရႊက္အစံုလြင့္ အိမ္မက္ေတြ ေပြ႔ျပီး<br /><br />အခ်စ္ေတြေကာက္ ထြက္ခဲ့တယ္....<br /><br /><br />အခုေတာ့<br /><br />အနာဂတ္ဆိုတာ တိမ္မွ်င္ႏွင့္ သီတဲ့<br /><br />ေဆာင္းႏွင္းေတြလို႔<br /><br />ေၾကြေၾကြက်ေနတယ္..<br /><br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ<br /><br />မိုးစက္ေတြလိုေပါ့ ရြာရြာက်ေနတယ္...<br /><br />အိမ္မက္က နုိ္း တိမ္ခိုးေတြ ပ်ယ္ေတာ့<br /><br />ၾကိဳးတံတားေပၚက သံေယာဇဥ္ဆိုတာ<br /><br />ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကူးဖို႔ ထုိက္တန္းပါ့မလား....<br /><br /><br /><br />သက္ျပင္းတစ္ဆုပ္ျပည့္တုိင္း လြမ္းတိုင္း<br /><br />ပန္းေတြပြင့္မယ္ဆိုရင္<br /><br />အဲဒီပန္းေတြသီျပီး<br /><br />ကိုယ္ဆုေတာင္းခ်င္တယ္<br /><br />ေနာင္ကို ဒီပန္းေတြ မပြင့္ပါေစနဲ႔.................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-2356084507358970787?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-71605228756447576802010-12-30T15:21:00.000-08:002010-12-30T15:26:19.882-08:00ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလွဲေနတာ သတိမထားမိဘူးလို႔ က်မက ေျပာမိရင္ လူေတြေလွာင္ရယ္ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ရယ္စရာ ပ်က္လံုးတစ္ခုလို႔ ထင္ေလမလားလို႔ေတာ့ က်မေတြမိေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စတင္ေျပာင္းလွဲေနလည္း ဆိုတာကိုေတာ့ တကယ္ဘဲ က်မမသိခဲ့ပါဘူး။ ဘာမွမၾကီးက်ယ္လွတဲ့ အလုပ္တစ္ခု အတြင္းမွာ က်မေလွာင္ပိတ္မိေနတာေတာ့ ၾကာျပီး။ ဒါမွမဟုတ္ က်မကိုယ္၌ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြ ဒီေလာက္မ်ားျပားေနသလားေတာ့ မသိပါ။ အငွားကားေပၚကေနဆင္းလိုက္ေတာ့ က်မတစ္ကိုယ္လံုးေအးစိမ့္စိမ့္ ျပင္ပေလေအးဒဏ္ကို မယံုနုိင္စရာေကာင္းေအာင္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေျခာက္ကပ္ေအးစက္တဲ့ ေလရိုင္းေတြ က်မတစ္ကိုယ္လံုးကို ခပ္ျပင္းျပင္ရိုက္ခတ္ျပီး အနီးနားမွာ ရွီေနတဲ့ သစ္ပင္အားလံုးကို လည္း ပြတ္သတ္ကာ အေ၀းၾကီးကို ထြက္သြားတယ္။ အရြတ္စိတ္စိတ္ သစ္ပင္ပုေတြ ေပၚက ပန္းကေလးေတြ ေလဒဏ္ေၾကာင့္ တုန္ခါေနတယ္။ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေလသံေတြ ဆူညံေနတယ္။ အျမင္တစ္ခုလံုး အံုမႈိင္းလို႔။ ပန္းေတြေၾကြေနျပီး မၾကာခင္ သစ္ရြတ္ေတြလ ည္း ေၾကြၾကေပေတာ့မယ့္။ တင္းမာေျခာက္ကပ္လာတဲ့ က်မအသားအေရေတြ ထက္ ေလျပင္းေၾကာင့္ မႈးေနာက္ေနာက္ျဖင့္ က်မ အိမ္ခန္းရွီရာဘက္ကို ဦးတည္ေလွ်ာက္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားမိတယ္ ။ ေဆာင္ေရာက္ေနပါျပီး။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ကင္းကြားေနတာ ၾကာလွပါေကာ့လား။ ေအးစက္စက္ တိေတြမႈက က်မစိတ္ကို သက္သာသလို႔ ခံစားမိတယ္။ က်မ အဆုတ္ေတြ အတြင္းကလီစာေတြ အရည္ျပားေတြ မက ရိုးတြင္အထိ ေအးစက္ေနတဲ့ ေလေတြ ေရာက္သြားတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ တဆတ္ဆတ္တုန္ရီလာတဲ့ ကိုယ္ထဲ အေသြးသစ္ေတြ ျဖစ္ထြန္းေနလာသလို႔ အင္အားသစ္တိုးလာသလိုဘဲ။ က်မေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္။ လူတစ္ေယာက္ လူအျဖစ္ကို ရေနတယ္လို႔ ကိုယ္ဘာသာ ေတြးျပီး ေက်ေက်နပ္နပ္ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာဆိုတာ ေဆာင္ရာသီ လို႔ ေျပာျပေနစရာမွမလိုေတာ့တာ။<br /><br /> အပူအေအးဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလွဲတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေႏြဒဏ္မိုးဒဏ္ ကင္းလြတ္ရံုမက ေနဒဏ္ေလဒဏ္ေတြ ကင္းလြတ္ေနတဲ့ က်မခႏာၱအေသြးသားေတြ ဒီလိုေလျပင္းေအးေအးေတြကို မခံစားရတာၾကာလွေပါ့။ အဆူအပူဒဏ္၊ အလုပ္ခ်ိန္မ်ားဒဏ္၊ အလုပ္ပင္ပန္းဒဏ္၊ မဆံုးနုိင္ေသာ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြၾကားထဲမွာ က်မႏွစ္ေနခဲ့တာၾကာလွျပီး။ ဒီေဂ်တယ္ ေခတ္ထဲမွာ အခ်ိန္ဇယားတိက်မႈေတြေအာက္ က်မ ေနသားက်ေနပါျပီး။ ေလးနွစ္ဆိုတဲ့ သက္တန္းတစ္ေလ်ာက္ က်မ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ခါမွမျပန္မိခဲ့ဘူး။ အလြယ္တကူ အရံႈးမေပးလိုဘ့ဲ စိတ္ေစတသိုက္ေတြေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ ပိသမိဖိုအတြက္ က်မေက်နပ္စြာ ေပးဆပ္ေနခဲ့တယ္ ။ ေက်နပ္စြာ အသက္ရွင္ေနထုိင္ခဲ့တယ္။ ေငြေၾကာင့္အလုပ္လုပ္ေနသလားဆိုေတာ့ က်မရသမွ် လကုန္ျပီးတာနဲ ဘာမွကိုမက်န္ခဲ့တာေတာ့အမွန္ဘဲ။ ေငြဟာ သူအလိုလို ေပ်ာက္သြားတယ္။ က်န္ခဲ့တာဆိုလို႔ တစ္စတစ္စ တိုးတိုးလာတဲ့ မြန္းက်ပ္မႈေတြ၊ တာ၀န္ေတြ ေပးစရာအေၾကြးေတြ ေပးရေတာက္ပံ့ရမယ္ ေဆြးမ်ိဳးအသိုင္း၀န္းေတြ ကူညီသင့္တဲ့လူေတြ ဒီစရင္းေတြဘဲ တုိးတိုးလာတယ္။ က်မသိတာဆိုလို႔ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ က်မအလုပ္ကေလးအေၾကာင္း က်မ company ရဲ သတင္းေတြ အတင္းေတြေလာက္နဲ႔ စည္းကမ္းခ်က္ေတြေလာက္ဘဲ က်မသိတယ္။ က်န္တာ က်မဘာမွမသိဘူး။ ရုပ္ရွင္ရံုကိုလည္း က်မမေရာက္ဘူး။ ဘယ္ပါတီ ဘယ္ကစားကြင္းမွလည္း က်မမသြားဘူး။ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္ျခင္းလဏ ၡာျပလာတဲ့ ကိုယ္ခႏာၱၱၱၱၱအစိတ္အပိုင္းေတြ အိုမင္းရင့္ေရာ္လာတဲ့ က်မမ်က္နွာသာလွ်င္ က်မပိုင္ဆိုင္ပါသည္။ လူမႈေရး ဘာသာေရး အသိုင္းအ၀န္း ဆိုတာအလုပ္ခ်ိန္ နဲ႕တိုက္ေနလို႔ပါဆိုတဲ့ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေအာက္မွာ က်မအခြင့္ေရးယူေနခဲ့တာ ၾကလွေပါ့။ တကယ္ေတာ့ က်မပိုင္ဆုိင္တာဆိုလို႔ အိပ္ခ်ိန္ေလာက္ေရ၊ စားခ်ိန္ေရ ၊ အေျပးအလႊားခိုးယူေနရတဲ့ ေစ်း၀ယ္ခ်ိန္ေတြထက္လြဲျပီး အပိုခ်ိန္မရွီခဲ့ပါဘူး။ ရွီသမွ်အခ်ိန္အားလံုးလည္း က်မက အတိုးခ်ျပီး အိပ္ေနခဲ့တာမ်ားပါတယ္။ ေနဓဒူ၀ အခ်ိန္ဇယားေတြေအာက္ ဘ၀ရပ္တန္႔ေနတာ ၾကာလွျပီး လူစင္စစ္ကေန စက္ရွပ္တစ္ရုပ္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာလွေပါ့။ အခ်ိန္မွန္ေနတဲ့ ပံုမွန္လႈပ္ရွားမႈေတြေအာက္ က်မေမ့ေလ်ာခဲ့တဲ့ အရာေတြထဲမွာ ရာသီဥတုပါ၀င္ေနခဲ့သလားဆိုေတာ့ တကယ္လည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေဆာင္းကိုမေရာက္ခင္တကည္း ေဆာင္းအတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ က်မတို အမ်ားၾကီး လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ Autumn winter collection ေတြကို ေနစဥ္အမွ် ထိေတြ ေျပာဆိုေနခဲ့ေပတယ္ ။ လိုက္ဖက္ညီတဲ့ အသံုးေဆာင္ေတြအေၾကာင္းကုိ ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ ဒီရာသီ၏ အေရာင္ေတြ အဆင္ေတြအေၾကာင္းကို က်မႏူတ္ကေန လူနားပ်င္းကတ္ေအာင္ကို ေရရြတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွ်ေအးစက္ေနတဲ့ သဘာ၀ေလၾကမ္းတစ္ခ်က္ေတာင္ က်မကိုယ္ထဲကို စီးဆင္းခဲ့ျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ စိုစြပ္ေနတဲ့ ႏွင္းမႈံ ႏွင္းစက္ေတြ ကို ခံစားခဲ့ျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ ေဆာင္းမွာပြင့္တဲ့ ပန္းရနံေလးတစ္ရိုက္ေလာက္ က်မနွာေခါင္းထဲကို တိုးမ၀င္လာခဲ့ပါဘူး။ အာရံုဦးမွာ ေႏြးေထြးေနတဲ့ ေဆာင္းမနက္ခင္းအလွကို က်မခံစားမို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ အျမဲတမ္းလင္းထိန္ေနတဲ့ မိီးေရာင္ေတြေအာက္ ေန၀င္ဆည္းဆာအလွ ေဆာင္ညခ်မ္းေန၀င္ခ်ိန္ကို ခံစားဖို႔ ပ်က္ကြက္တာလား အခြင့္မၾကံဳခဲတာလား ဒါေတြကို ခံစားဖို႔ အသည္းနလံုးေတြ မရွိေတာ့တာလား ျပန္ဆန္းစစ္ရေပအံုးမယ္။ <br /><br />လူတစ္ေယာက္ဟာ အံုမိႈင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ဖို႔ သတိထားမိဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိဖူးဆိုရင္ ၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ လျပည့္ေလး တစ္စင္း ေကာင္းကင္မွာသာေနတာကို မျမင္မိဘူးဆိုရင္၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေျပာင္းလွဲေနတဲ့ ရာသီဥတု သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိမထားမိေလာက္ေအာင္ ပတ္၀န္က်င္နွင့္ ကင္းကြာေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ ၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမံဳဆိုင္ေနတဲ့ မနက္ခင္ေလး တစ္ခုကို မၾကံဳဆံုေလာက္ေအာင္ အသက္ရွင္ေနလိမ့္မယ္ဆိုရင္၊ ခိုျဖဴခိုနက္ကေလး တစ္ေကာင္ ၊ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္၊ ၾကာပန္းေလးတစ္ပြင့္ ဒါမွမဟဟုတ္ ေဆာင္ေလ တရိုက္ကို မတိေတြနိုင္ဘူးဆိုရင္ ဒါဟာ လိမ္ညာမႈလို႔ သတ္မွတ္နုိင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လိုလည္း ဆိုေတာ့ ေဆာင္မွာစီးတဲ့ ေလရွည္အညိဳေရာင္ ဖိနပ္၊ အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဂ်ာကင္ေတြရယ္၊ စြပ္တာအပြ ေဘးလြယ္အညိဳအိတ္ေတြကို ေဆာင္ရာသီႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီတာမို႔ က်မ၀တ္ဆင္ထားခဲ့တယ္ေလ။ <br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7160522875644757680?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-16607652259425334532010-09-15T04:24:00.000-07:002010-09-15T05:02:52.118-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TJC1mtY0rbI/AAAAAAAAAOQ/A181dIfp9IA/s1600/DSC02592.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TJC1mtY0rbI/AAAAAAAAAOQ/A181dIfp9IA/s320/DSC02592.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5517109220152225202" /></a><br />ေဆာင္းသံေသးေသးၾကားရတဲ့ ရပ္၀န္းတစ္ခုဆီက ေအးစက္ေနတဲ့ နံနက္အာရံုဟာ ေမွာင္မိုက္ျခင္းအတိသာ ျပည့္နက္ေနပါတယ္။ က်မဖုန္းကိုယူျပီး အခ်ိ္န္ကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ မနက္ငါးနာရီ တိတိ ေနာက္ထပ္ဆယ္ မိနစ္ဆိုရင္ က်မတို႔ကိုလာေခၚတဲ့ အငွားကားလာေခၚေတာ့မယ္။ ငါအိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိဟာ အရာရာ ကို လန္းဆန္းတက္ထက္လာေစပါတယ္။ ထင္ထားတာတက္ ေစာစီးတိက်စြာေရာက္လာတဲ့ အငွား ကားသမား ေၾကာင့္ အနညး္ငယ္ က်မတို အေလာသံုးဆယ္ေတာ့ ျဖစ္ကုန္တယ္။ အင္မတန္ဧည့္၀တ္ ေက်ပြန္သည့္ မိသားစု ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုသည့္ စကားသာ က်မေျပာတတ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />ဂိတ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆင့္ဆင့္ေက်ာ္ျဖတ္ျပိး ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္လာခဲ့ရေပမယ့္ က်မခံစားခ်က္က ဒီနုိင္ငံကို စေရာက္တဲ့အခ်ိန္တံုးက ခံစားခ်က္နွင့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကြာျခားလို႔ေနျပန္တယ္။ အိမ္ျပန္တဲ့ ခရီးလမ္းေလာက္ စိတ္လက္သက္သာတဲ့ ခရီးစဥ္ဆိုတာ ရွိပါအံုမလား ၊ ပင္လယ္ကိုျဖတ္၊ ျမိဳ႔ျပကို ေက်ာ္ ၊ ေတာလမ္းအတုိင္း ရြာစြန္ဖ်ားကို ေရေသာက္ျပီး ကုန္ေၾကာင့္ ပင္ ေလ်ွာက္ရေစအံုးေတာ့ လူသားေတြဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကိုယ့္အသိုက္အျမံဳဆီကို ျပန္ၾကမွာပါဘဲ။ <br /><br />ေလယာဥ္မယ္တစ္ဦး က်မကိုလာႏိုးတယ္ ။ ေလယာဥ္ဟာ ပ်ံတက္ေတာ့မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ခါးပတ္ေလးတပ္ပါအံုးတဲ့ ။ ဘုုရားဘုရား ဘယ္အခ်ိန္ကမ်ားက်မအိပ္ေပ်ာ္သြားပါလိ့မ္. ။ အိမ္ျပန္တယ္သာ ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအိမ္ဟာ က်မရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ယာ လည္း မဟုတ္ဘူး ၊ မိသားစုသိုက္သိုက္၀ုိင္း၀ိုင္းရွိတဲ့ အရပ္ေဒသလည္း မဟုတ္ရပါဘူး။ ကိုယ္နွင့္ေသြးမေတာ္ သားမစပ္၊ ဘာသာ လူမ်ိဳးမတူညီတဲ့ တုိင္းျပည္တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ က်မဟာ ဒီနုိင္ငံအတြက္ ဧည္သည္တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ နီးရာေဆြးမ်ိဳးေတာ္စပ္ထားသူ သူေတြရဲ ခ်စ္ျခင္းအေငြ႔သက္ကေလးမ်ားျဖင့္ ရုန္းကန္ုေနရတဲ့ ဘ၀ေပးေနရာေလးတစ္ခု၏ အိမ္ျပန္ လမ္းေလးပါ။ <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အဘူဒါဘီေလဆိပ္ေလးကို ဆိုက္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္နွင့္သိကၽြမ္းသူ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့အရပ္ပတ္၀န္းက်င္၊ လာၾကိဳမယ္သူ တစ္စံုတစ္ဦးေလးမွ မရွိတဲ့အရပ္ကို က်မေႏြးေထြးစြာ ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ ေလဆိပ္အျပင္ကိုေရာက္လာ အငွားကားေပၚကို က်မေလးေလးပင္ပင္ထိုင္ပစ္လိုက္ေတာ့ တယ္။ ကားဘီးကေလးမ်ား စလိွမ့္ျပီးဆိုတာႏွင့္ က်မသည္ စိတ္တံုးတံုးခ်ကာ လမ္းေလးအတိုင္း ကားေလး ေခၚေဆာင္ရာကို အပူပင္မဲ့စြာ လိုက္ပါလာခဲ့ေတာ့သည္။ တျဖည္းျဖည္ အခ်ိန္ျမင့္လာတဲ့ကားေလးသည္ ေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေျပးလြားေနသည္။ အျမန္ႏႈန္းအတိုင္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို က်မမ်က္လံုးမ်ားက အဆက္မျပတ္လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ မြဲေျခာက္ ေျခာက္ သစ္ပင္မ်ား ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၀ွဲယာမွာ အစီအရီးတန္းစီးစိုက္ပိ်ဳး ထားသည္။ ထုိအပင္ ေလးမ်ား သည္ သဘာ၀ကိုဖိီဆန္ကာ ရွင္သန္လွ်က္ရွိၾကတယ္။သဲဖႈန္မ်ား ႏွင့္ အပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားၾကား အေ၀း လမ္းမ ေလးသည္ ထိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႕မူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း တည္ရွိလွ်က္။ ၀ါက်င္က်င္ ဓါတ္တုိင္း အလင္းေရာင္ မ်ားက အရွိန္အ၀ါေကာင္းစြာ လင္းထိန္ေနတယ္။ ကားမွန္တံခါးေလးကို က်မအနည္းငယ္ခ် လိုက္ေတာ့ ေျပး၀င္လာတဲ့အပိုင္လိႈ္င္းက ကားေျပးနွန္းစက္တိုင္းက်မမ်က္နွာကို လာေရာက္တိေတြ ႏႈတ္ ဆက္ၾကတယ္။ က်မလည္ေခ်ာင္းထဲမွတဆင့္ က်မ ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုလံုကုိ ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႔လို႔ သြား ေစ ပါတယ္။ စက္တင္ဘာလ အဘူဒါဘီ၏ ေနာက္ဆံုးေႏြ အပူခ်ိန္သည္ ၄၃ ဒီဂရီကို ျပေနတံုးပါလား။<br /><br />စဥ္းကပ္လာတဲ့ ေခၽြးစက္ေတြ ပူေလာင္ေျခက္ေသြ႔ေနတဲ့ျမင္ကြင္းေတြ ေအာက္ ေျဖာင့္စင္းလွဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီး ေပၚေရာက္တဲ့ က်မက ေႏြးေထြးမႈကို ခံစားရပါတယ္။ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကို အျပည့္ ဆက္ထားသည့္ ေၾကာ္ျငာဆုိင္းဘုတ္ၾကီး ေတြက က်မေခါင္ေပၚကေနေရႊ႕ျပီး အေနာက္ဘက္ကို ေျပးထြက္ သြားၾကသည္ဟု ထင္ရသည္။ ကိုယ္ျမင္ေနက် နားမလည္းတဲ့ အာရပ္စာလံုးေတြက က်မကို ႏႈတ္ဆက္ ေလသလား။ လမ္းျဖတ္တံထားစင္းေပါင္းမ်ားစြာေအာက္ က်မျဖတ္ေက်ာ္လာ ခဲ့စဥ္ ေတာ့ ကိုယ့္အရပ္ ေဒသကို ေရာက္ျ႔ပီး ဟု ခံစားမိေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္မွာ မိွတ္တုတ္ မိွတ္တုတ္ သြားလာေနၾကတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံတစ္စင္ႏွစ္စင္း ကို အေၾကာင္းမဲ့စြာ လုိက္ေငွးမိေသးတယ္။ လမရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကိးႏွင့္ အေမွာင္တရား ကင္းေသာ ဒီျမိဳ႕ျပၾကီးက က်မအတြက္ အက်ည္းတန္းျခင္း မရွိပါဘူး။ ေျမၾကီးေပၚမွာ ဇြန္ပေလာင္ပင္မ်ား စြာ ေနရာတုိင္းမွာ ျမင္ ေတြ႔ေနရတယ္ ။ ေရာ္မွည့္ေနသည့္ ဇြန္ပေလာင္ သီးမ်ားေျမၾကီးေပၚမွာ က်ဲျပန္႔ေနမယ္္ ဆိုတာ က်မ အေတြးျဖင့္ ျဖည့္ျပီးျမင္ေယာင္မိပါသည္။ စိမ္း၀ါ၀ါအရြက္စိတ္စိ္တ္ ပင္စည္ဖားဖားအပင္မ်ား ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ ခ်က္စီက အံုအံုဆိုင္းဆိုင္းမ်ားေပၚ မီးအ၀ါေရာင္မ်ား လင္းျဖားက်ေနသည္က တစ္မ်ိဳးတစ္စံု လွေနျပန္တယ္။ နရာတစ္ခ်ိဳ႔မွာ ကႏာၱရဆန္ေသာ ေျမကြက္လပ္မ်ား ႏွင့္ ျခံဳႏြယ္ပုပုေလး မ်ား ကို ကြက္ၾကား ကြက္ၾကား ၀ိုတိုး၀ါးတား အလင္းေရာင္ေအာက္၌ က်မေတြ႔ေတာ့ အလြမ္းေျပသြားတာလား ပိုလြမ္းလာတာလား ေတာ့မသိပါဘူ။ေပ်ာ္ရြင္လာသည့္ကေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။ ျမင္သမွ် အရာအားလံုးကို က်မလိုက္ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ ျမင္ေနက် ျမင္ဖူးသမွ်ေတြထဲ လမ္းေဘးက ဓါတ္ဆီဆိုင္လွလွေလးေတြကိုလည္ အမွတ္တရ ျပန္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ဒီက ဆိုင္ေတြက ပိုလွေနတယ္လိုလည္း မွတ္ခ်ခ်မိတယ္။ အခၽြန္အတက္ မပါဘဲ ေခါင္မိုးျပားျပားေလးေထာင့္က်က် တိုက္ပုေလးေတြကို လူေနအိမ္ရပ္ကြက္ကို ေရာက္လာေတာ့ ေတြရျပန္တယ္။ ဒီအိမ္ေလးေတြဟာ တစ္ကယ္ေတာ့ဒီနုိင္ငံ၏ ထူးျခားတဲ့ အသြင္လကၡဏတစ္ရပ္ပါဘဲ မိုးမရြာတဲ့ တုိင္းျပည့္မို ေခါင္းမိုးျပားျပား အိမ္ေတြ ေဆာက္ၾကတာလို႔ က်မေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔တျဖည္းျဖည္း တစစ က်မစီးလာတဲ့ကားေလးဟာ ျမိဳ႕ရိပ္ျမိဳ႕ျပ ဆန္တဲ့ အသြင္သ႑န္ ေတြ တစတစႏွင့္ က်မမ်က္လံုးထဲကို ထိုး၀င္လာပါတယ္။ ပိုျပီးေမာပန္းႏြမ္းနယ္လာသလို ပိုျပီးေလးလံ ထုိင္းမႈိုင္း လိုလာပါတယ္။ ကိုယ္ေနထုိင္တဲ့ နုိင္ငံ၏အေငြ႔အသက္ ကေလးေတြကို ရူရိုက္လို႔ အားရေတာ့မွ ကားမွန္ေလးကို က်မပိတ္လိုက္တယ္။ နာရီပိုင္းအတြင္ ေျပာင္းလွဲသြားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အပူခ်ိန္ ေျပာင္းလွဲမႈ ျမန္ဆန္ေနျခင္းကလည္း က်မကို ပိုမိုပင္ပန္းေစပါတယ္။ <br /><br />ကားတံးခါးေလးကို အလံုပိတ္လိုက္ေတာ့ မွ ေလးေအးေပးစက္ကေပးတဲ့ အေအးဓါတ္လိႈင္းေလးကေအးျမလိုလာပါတယ္ ။ ဒါဟာ အဘူဒါဘီဘဲေလ ၊ ဒါဟာ ယူေအအီးနုိင္ငံရဲ သေကၤတတစ္ခုပါဘဲ ။ ေရေျမသဘာ၀အရင္းအျမစ္ဆင္းရဲႏြမ္းပါးရျခင္းအတြက္ မ်က္နွာမြဲ ေရနညး္ငါး ျဖစ္မေနသည့္ အင္အားမ်ားျဖင့္ သဘာ၀ဖီဆန္အားခံေနတာ ဒီနုိင္၏ စတိုင္ပဲေလ။ ေရပန္းမ်ား၊ ပန္းျခင္းမ်ား၊ ျမက္ခင္းမ်ား၊ စိမ္းစိုလွပေနေသာ ဥယ်ာဥ္မ်ား၊ သဲမႈန္သဲမႊားကို ထုိးထြက္ျပီး ျပင္းထန္လွေသာ အပူခ်ိန္ေအာက္မွာ မိုးထိထိုးထြက္ေနေသာ မွန္အျပည့္ကပ္ တုိက္ျမင့္မ်ားသည္ ကမာၻျမိဳ႕သစ္မ်ား၏ ခန္႔ညားလွပမႈမ်ား ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနပါသည္။မိီးေရာင္းမ်ား၊ ဆိုင္းဘုဒ္မ်ား၊ ျပည့္က်ပ္ေနသည့္ ကားမ်ား ၊ ျပည့္လုမတတ္ျဖစ္ေနတု ဆိုင္ခန္းမ်ားႏွင့္ ေစ်း၀ယ္မ်ား ျမင္သမွ်သည့္ သစ္လြင္လင္းလလို႔ေနပါသည္။ ဒီေျမေရေအာက္မွာ ေနထုိင္ရျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူးတစ္ခုဆိုရေလမလား ေတာ့ မေျပာတတ္ေပမယ့္ မျဖစ္နိင္တာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူးလို က်မတသက္မွတ္ ယူဆတတ္ေနတာ ၾကာပါျပီး။ ဒီေလာက၌ လူတို၏ ဦးေနာက္သည္ အလြန္တရာ အံ့ၾသဂုဏ္ယူဖြယ္ရား ေကာင္းပါသလားဆိုတဲ့ လူသားတို႔၏ ဂုဏ္ကိုျမင့္တင္ ေပးေနေသာ အရာမ်ားစြာ တည္ရွိ ေနပါသည္။ ထုိအရာသည္ လူတို၏ ဖန္တီးျခင္း အႏွပညာ အတတ္ပညာျဖင့္ ေမာ္ၾကြေနေစရန္ တည္ေဆာက္ ထားပါသည္။ ထုိအရာမ်ားေအာက္ က်မမိန္းေမာေနခဲ့သည့္ မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီးေကာ့။<br /><br />က်မ၏ မဖြံျဖိဳးေသးေသာ ဦးေနာက္မ်ား က်ားကုတ္က်ားကန္ လႈပ္ရွားလာေအာင္ ဒီနုိင္ငံက သင္ေပးခဲ့ပါသည္။ က်မ၏ အင္အားေတြ ၊ လန္ဆန္းတက္ၾကြမႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ ရွိသမွ် အခ်ိန္ေတြအားလံုးကို သိမ္းက်ဴး ေပးဆပ္လိုက္တဲ့ ဒီေနရာ၊ မာန္မာနတိုေထာင္လႊားရိုင္းစုိင္းလာေအာင္ သင္ၾကားေပးေသာေနရာ၊ လူတစ္ ေယာက္ ကို လူဘ၀လူအခြင့္အေရး လူမွန္ေနရာမွန္မွာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ရပ္တည္ဖုိ႔ သင္ၾကားေပးတဲ့ေနရာ ၊ ဘ၀ဆိုတာ ပိုျပီးေလးနက္ခက္ခဲ့ပါလားဆိုတာ လက္ေတြျပသသင္ၾကားေပးတဲ့ေနရာ၊ ေခၽြးတီးေခၽြးစက္မ်ားျဖင့္ စိတ္ ခါးခါးသီးသီး နာက်င္ခံစာဖူးေသာေနရာ၊ မ်က္ရည္မ်ားစြာ ေၾကြက်ဖူးေသာေနရာ၊ အခ်ိန္တစ္မိနစ္ တစကၠန္႔၏ အေရးပါမႈကို သင္ၾကားေပးေသာ ေနရာ၊ လူမ်ိဳးျခားမ်ားစြာႏွင့္ ေနစဥ္ဆက္ဆံခြင့္ေပးေသာ ေနရာ ေမာပန္းမႈျဖင့္ ေပ်ာ္ရြင္စြာ သြားလားလည္ပတ္ဖူးေသာေနရာ၊ ထိုေနရာေလးကို က်မျပန္ေရာက္ျပီးေလ။ အမုန္းမ်ားစြာ ျဖင့္ အျမဲတမ္းထြက္ခြာသြားဖုိ တာစူးေနတဲ့ ေနရာေလးကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ စြာ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ဘယ္ေသာအခါမွ အေကာင္းမျမင္မိခဲ့ေသာ ေနရာေလးက က်မကို လွစ္လ်ဴရူလွ်က္ ပူျမဲပူေန စည္ကားျမဲ စည္းကားလွ်က္ပါဘဲ။ ေက်းဇူးတရားမကင္းေသာ အရာမ်ားထဲ ဤျမိဳ႔ျပေနရာေလးသည္ က်မဘ၀၏ ေထာင့္ခ်ိဳးေကြ႔ေလး တစ္ခု အျဖစ္ အဓိကေနရာမွ ပါ၀င္ေနပါေသးတယ္...<br /><br />အဘူဒါဘီမွၾကိဳဆိုပါတယ္ ဆိုတဲ့စာသားေလးကို ျပတ္သားေကာင္းမြန္စြာ က်မျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ငါဟာ ဒီနုိင္ငံထဲကိုေတာ့ တံခါ္းမရွိ ဓါးမရွိ ၀င္ခ်င္သလို ၀င္ခြင့္ ရွိေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသးတယ္ဆိုတာေလးက ေက်နပ္စရာေလးပါေလဟု အေတြးမဆံုးပါဘူ း အငွားကားေလး ပါကင္ထုိးရပ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီမွ်ေလးလံုေသာ ေသတၱာၾကီးကို ဆြဲျပီး ေနာက္ထပ္အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို က်မတစ္ေယာက္တည္း တက္ရပါအံုးမယ္.. ဘ၀ဆိုတာ ဒိလိုပါဘဲ မျမင္ရတဲ့၀န္ထုပ္ၾကီးေတြကို ဆြဲျပီး တက္ေနၾကရတာပါပဲေလ.. အခန္းေသာ့ေလးကို က်မေသခ်ာေအာင္ ျပန္စမ္းျပီးထုတ္ယူလိုက္တယ္ ။ ခရီးအဆံုးေသာ့တြဲေလးမေမ့ခဲ့သာ အေရးအၾကီးပါတယ္.... သိပ္မၾကာအခ်ိ္န္ေလးအတြင္းမွာ က်မကိုယ္ခႏၵာသည္ ဒီနုိင္ငံအပူခ်ိန္ႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ တသားတည္း က်သြားပါလိမ့္မယ့္....<br /><br />မယ္မဒီ<br />၁၅.၉.၂၀၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1660765225942533453?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-54996687488052238042010-09-14T04:46:00.000-07:002010-09-14T04:49:13.053-07:00ေအးစက္တဲ့ပတ္၀န္းက်င္အေငြ႔သက္ကို ရူသြင္းလိုက္တဲ့ေလထုထဲကေန က်မခံစားမိတယ္။ ငါဟာ သူမ်ားပိုင္နက္ သူမ်ားတုိင္ျပည္ကို ေရာက္ေနပါလားဆိုတဲ့ အားငယ္စိတ္ကေလးေတာ့ ၀င္သား။ ကိုယ္ျပည္ျပန္တဲ ခံစားခ်က္က တက္ၾကြေနလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ သူစိမ္းဆန္တဲ့ ေနရာတုိင္းလိုလို မွာ ေၾကာ္ျငာဆုိင္းဘုတ္ေတြ၊ မ်ားလိုက္တဲ့ ဂိတ္ေတြ ၊လမ္းေတြၾကားမွာ က်မမ်က္စီကို ျပဴး ေနေအာင္ ထားမွ ကိုယ့္သြားရမယ့္ လမ္းကို တည့္တည့္တန္းတန္း ေရာက္မယ္။ ကိုယ္တုိင္ျပည္လို ေစတနာ ေရစီး ကမ္းျပိဳ ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ခရီးသြားဟန္လြဲ ေတြရခဲ့တာကို.. တစ္ေယာက္ ကို တစ္ေယာက္ အဖက္ လုပ္ျပီး စကားေျပာရမွာကိုေတာင္ ဒီကလူေတြ ေၾကာက္တတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မၾကိဳက္ သလို႔ သူတုိ႔လည္း မၾကိဳက္ၾကပါတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ customar service ေကာင္တာေတြက လမ္းဆံုတိုင္းမွာ ရွိေနတာမို႔ အားလံုးအဆင္ေျပလြယ္ကူပါတယ္။ ကိုယ္လို႔မသိတဲ့လူေတြအတြက္ ဘာမဆိုေမးစမ္းဖုိ အကူညီ ေတာင္းဖို႔ သီးသန္႔ကို ေစာင့္ဆိုင္ေနတဲ့ လူေတြကေတာ့ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ကူညီၾကပါတယ္။ ဒါကသူတို႔ရဲ အလုပ္ကို ။ <br />က်မလက္ခံယံုၾကည့္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုရွိတယ္ ။ လူဆိုတာ လူပါဘဲလို ျမင္ထားဖုိ႔ပါဘဲ။ လူတုိင္းကို လူလိုဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူကလညး္ လူလိုပဲ တုန္႔ျပန္မယ္လို႔ လက္ခံထားပါတယ္ ။ ဒီေတာ့ က်မက လူေတြေနတဲ့တုိင္းျပည္တစ္ခုကို ခရီးသြားျခင္းအတြက္ ဘာမ်ားခက္ခဲ့မွာလည္းရွင္။ ျဖဴ၏ မဲ၏ ရွည္၏ လွ၏ ခ်မ္းသာ၏ ဆင္းရဲ၏ မတူညီကတာက အမွန္တရားကုိ ။ က်မလုပ္နုိင္တာဆိုလို႔ ဘယ္လိုလူေတြႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရမလည္းဆိုတာကို သင္ၾကားဖုိ႔၊ ဘယ္လိုလူေတြႏွင့္ ေရာေနွာေနထုိင္ရမလည္းဆိုတာ ေလ့လာဖိုပါပဲ ။ ဒီထက္က်မပိုျပီး ဘာမွတတ္နုိင္မယ္မထင္ပါဘူး။ <br />စိမ္းေနတဲ့မ်က္နွာစိမ္းေတြၾကား ကိုယ္ကိုလာၾကိဳမယ္ အေရာင္းေသြးတူ ကိုယ္လူမ်ိဳးတစ္ဦး ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ဟာ အင္မတင္အင္အားၾကီးမားပါတယ္။ ယံုၾကည့္မႈေတြ အျပည့္ေပါ့ ။ က်မေလဆိပ္ထဲက ေန ထြက္လာတယ္။တည့္တည့္မတ္မတ္ ဆီးၾကိဳေနတဲ့ က်မအစ္ၾကီးက လာၾကိဳေနပါတယ္ ။ရွာရတာ လြယ္သား ဘဲတဲ့ ။ ဟုတ္တာေပါ့ ကိုယ့္ေရကိုယ္ေျမေပၚက အေသြးသား တစ္ေယာက္ ကို ဘယ္သူကမ်ား မမွတ္မိ မခြဲျခား တတ္ဘူးဆိုတာ မရွိပါဘူးေလ။<br /><br /><br /> <br />ရထားေပၚကိုေရာက္ေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားမိတယ္။ မတူညီတဲ့အရာေတြအားလံုးကို မိန္းမပီသစြာ အလိုအေလ်ာက္ လိုက္လံမွတ္သားေတာ့တာပါဘဲ။ <br />အေနာက္ဥေရာပဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ားလည္း လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ေမးရင္ က်မေတာ့ ေျဖခ်င္တယ္။ အေရွတုိင္းႏွင့္ ၀တ္ပံုစားပံု အသားအေရာင္မတူတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ေခၚတာလို႔ဘဲ ေျဖခ်င္တယ္။ <br /><br />တူတာေကာ့ဘာမ်ားရွိသလည္းလို႔ ထပ္ေမးရင္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးစိမ္းစိုေနတာခ်င္ေတာ့ အတူတူဘဲေပါ့။ ျမက္ရိုင္းေတြကို က်မျမင္ေနရတယ္။ ျမက္ရိုင္းေတြေဘးမွာ ေရေျမာင္းေသးေသးေလး ေတြရွိတယ္။ အဲဒီေရေျမာင္ေဘးမွာ ျခံဳပုတ္ဆန္းတဲ့ အပင္ေတြ၇ွိတယ္။ ၾကိးမားတဲ့ သစ္ပင္ေတြ ေပၚမွာ ႏြယ္ဆန္ဆန္ သစ္ပင္ေတြက ရစ္ျပီးတက္ေနတယ္။ ေျမသင္းရနံ႔ရတယ္။ ေက်းငွက္အသံေတြကိုၾကားရတယ္။ လယ္ကြင္းေတြအမ်ားၾကီးရွီတယ္။ ႏြားစားက်က္ေတြ လည္း ရွိတယ္။ ရထားလမ္းေတြႏွင့္ ဓါတ္ၾကိဳးမီးတုိင္းေတြ လမ္းေဘးမွာ ရွိတာခ်င္းေတာ့အားလံုးအတူတူပါဘဲေပါ့။ မိုးဖြဲဖြဲေလးရြာေနတာက အမႊာလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ မိုးမရြာတဲ့ တုိင္းျပည္မွာလညး္ က်မေနဖူးတာကို....<br />အိုေဟာင္းႏြမ္းတဲ့ အေဆာက္အံုေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ၇ွိတာခ်င္လည္း တူညီလိုေနျပန္ပါေသး တယ္။ ဒါတင္ဘယ္ကမလည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္အစိုးရ ပံုစံခ်က္မွတ္္ျပီး ေဆာက္လုပ္ခဲ့ တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ ဆိုေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ ႏွစ္ေပါင္းနွစ္ရာသံုးရာက ျမိဳ႕ေဟာင္းပံုစံခ်င္ေတာ့ အေသြးအသားတူတူပါဘဲ။ ဆယ္ငါးေပ ေပႏွစ္ဆယ္ တုိက္ခန္းေဟာင္းေဟာင္းေတြ ေဆးေရာင္လင္ထိန္းေတာက္ပေနတာႏွင့္ ပိုျပီးခေနွာ္ခနွဲ ျဖစ္ေနတာေလးေလာက္သာ နည္းနည္းကြဲျပားေနတာပါ။<br /><br /> က်မတည္းခိုခဲ့ရပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္မလွမ္းမကမ္းဟာဆိုရင္ တကၠသိုလ္ရိပ္သားလမ္းေဟာင္းဘက္တို႔၊ ေရြေတာင္ကုန္းရိပ္သာဘက္ ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုဆင္ပါတယ္။ အိမ္ေတာ္မ်ားမ်ားပိုျပီးေဟာင္းႏြမ္းကာ ဘိုလ္ဆန္းေနတာေလးတစ္ခုသာ ကြာျခားပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္မွာေတာ့ တိုက္သစ္ေတြ ေနရာတစ္ျဖည္းျဖည္း ယူလာပါျပီး...<br /><br />တျမိဳ႕လံုးတုိက္ေဟာင္းေတြႏွင့္ ျပည့္နက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးကို သူတို႔လူမ်ိဳးက အင္မတန္းတန္ဖိုးထားဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္မွာ ဘယ္လိုေဆာက္ခဲ့တာ။ ဘယ္မင္းသားလက္ထက္ ဘာေၾကာင့္ေဆာက္တာ ၊ဘယ္သူေတြက အခုခ်ိန္မွာပိုင္ဆုိင္တယ္၊ ဘယ္မိသားစုက ေနထုိင္ေနပါတယ္ဆိုတာကို က်မတို႔ သေဘာၤစီးတံုးက အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာကို ကြတိကိုက္ျပီး အသံလြင့္ပါတယ္။ က်မက ဘယ္တံုးကမွ အေဟာင္းအေဆြးေတြေပၚမွာ တြယ္ဖက္ထားတဲ့ စိတ္အစြဲလွမ္းမရွိသူ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ဖ်က္ျပီးတုိက္အသစ္ၾကီး ေဆာက္လိုက္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွဘဲလိုသာ ေတြးမိပါတယ္။ <br /> <br /> သမိုင္းဆိုတာ လက္ခံသူႏွင့္ ဆက္ခံသူေတြေပၚမွာ ေျပာင္းလွဲသြားတာဘဲမလား။ အင္အားၾကီးသူေတြဟာ သူတိုသမိုင္းကို အျမဲေျပာင္းေရးေနတာ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာပဲေလ ။ အမွန္တရားေတြဟာ အင္အားၾကီးသူေတြ ေျပာင္းေရးတဲ့ ေအာက္မွာ အျမဲကြယ္ေပ်ာက္သြားရတာဘဲမလား။ ဒီေတာ့ ဆက္ခံသူက သူတို႔သမိုင္းကို သူတိုဆက္ေရးျမဲ ဆက္ေရးေနသင့္တယ္။ ထိန္းသိမ္းရံု သာ ဆိုရင္ တစ္ေနမွာ အဲဒိအေမြအႏွစ္ေတြဟာ အိုေဟာင္းေဆြးေျမ့ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ လူမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာ နုိင္ငံေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ကြယ္တိမ္ျမဳပ္သြားရးျခင္း၏ အဓိက တရားခံဟာ ေရ႔ွအယူအစြဲ ၾကီးလြန္းမႈ၊ တင္းမာတဲ့ မိရိုးဖလာ စည္းကမ္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔တိမ္ေကာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ဒီနုိင္ငံဟာ တူးေျမာင္းျမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနအထိ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ အေမြအႏွစ္မ်ားစြာထဲက ကမာၻႏွင့္ခ်ီျပီး စာဖြဲရေလာက္ေအာင္ တစ္ျမိဳ႕လံုးကို စနစ္တက် ေဖာက္လုပ္ထားတဲ့ တူးေျမာင္းေတြေၾကာင့္ ဒီနုိင္ငံဟာ ကမာၻေက်ာ္ပါတယ္။ ေရာက္ေလရာအရပ္ ကားလမ္းေဘးမွာ တူးေျမာင္းေတြ တည္ရွိေနပါတယ္။ ကားမပိုင္ခ်င္ရင္သာေနမယ္ ေလွေလးတစ္စီးေတာ့ ပိုင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္ေအာက္ ၂ မိတာခန္႔မွ် ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ေဒသကိုပိုင္ဆိုင္ရတဲ့ ဒီလူမ်ိဳးေတြဟာ သူတိုပိုင္ဆိုင္တဲ့အရပ္ေဒသကို ေရဖံုးလြမ္းမႈေအာက္ကေနကာကြယ္ဖို႔ရန္အတြက္ တူးေျမာင္းမ်ားစြာကို တူးခဲ့ၾကပါတယ္။ သမိုင္း၀င္ေလာက္ေအာင္ တစ္နုိင္ငံလံုးဟာ တူးေျမာင္းမ်ားစြာျဖင့္ စိမ္းစိုလန္းဆန္းေနပါတယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေပါမ်ားတဲ့ ဘ၀ေပးလွတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ေရ ႏွစ္တခါ ငတ္တလွည့္ ၾကံဳေနရတာကို ေတြးမိပါေသးတယ္။ တန္းဖိုးထားတာခ်င္ မတူတာလား။ အျမင္အသိမတူတာလားေတာ့ က်မမသိဘူး ေခ်ာင္းဆိုတာ ေခြးေသေကာင္ ပုတ္ေတြေမ်ာေနျပီး အိမ္ကအမိႈက္ေတြကို သြားပစ္တဲ့ေနရာလို႔ ယူဆထားၾကတာကို။ ေခ်ာင္းနားေရာက္ရင္ ႏွာေခါင္းေလးပိတ္ျပီး ျဖတ္မယ္။ အမိႈက္ကို လွစ္တာပစ္ျပီးေျပးခဲ့ ကို္ယ့္အျဖစ္ကိုလည္း ကိုယ္ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။ စိမ္းေနျမက္ခင္းေဘးမွာ ေရညစ္စိမ္စိမ္းေတြ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ရွိေနမယ္။ တခါတေလေတာ့ စက္တပ္ေလွေတြ ျဖတ္ေမာင္းသြားမယ္။ ေရဘဲေတြ ဗိ်ဳင္းေတြ လာနားမယ္၊ အျဖဴေရာင္ ဘဲငန္းၾကီးေတြ သြားလာေနမယ္ ။ စာေသာက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႔ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဒါကိုအေနာက္ဥေရာပလို႔ေခၚရမွာေပါ့ရွင္။ <br />ထူးဆန္းတာတစ္ခုေတာ့ရွီတယ္။ အင္းေလးေရကန္ကို ေျခမခ်ဘူးေပမယ့္ အင္းေလးအေၾကာင္းကိုေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေတာ္မ်ားက သိၾကပါတယ္။ ထူးျခားတဲ့ အသြင္စရိုက္ေတြျဖင့္ အင္းေလးဟာ ေနခ်င္ဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ အင္းသူအင္းသားေတြဟာ ရိုးသားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘယ္ျမန္မာလူမ်ိဳးကမွ အင္းေလးထဲမွာ တစ္ကူးတက အိမ္၀ယ္ျပီးအနားသြားယူတယ္ဆိုတာမၾကားမိခဲ့ပါဘူး ။ ဒါေပမယ္ ဒီတူးေျမာင္းမေလာက္ေလးမေလာက္စား ေပတရာသာသာေဘးတစ္ခ်က္ေဘးမွာေတာ့ ဆိုက္ကပ္ေနတဲ့ ေလွအိမ္ေတြ အမ်ားၾကီးကိုေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳအိမ္ေတြက ျပတုိက္ဆန္းတယ္ အနားယူရံု စာၾကည့္တုိက္သေဘာ ၊ နားေနခန္းလိုမ်ိဳးေဆာက္ထားတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လံုး၀အိမ္မရွိဘဲေရေပၚမွာဘဲ ေလွႏွင့္ေနၾကတယ္။ အစိုးရဆီမွာ အခြန္မေဆာင္ထားတဲ့ လိုင္စင္မဲ့အိမ္ေတြမွာေတာ့လွ်ပ္စစ္ႏွင္gass မရွိဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ခရီးပန္း ဆာေလာင္ေနတဲ့ က်မႏွေခါင္းထဲကို တိုး၀င္လာတဲ့ အကင္ရနံ႔ေလးကို က်မ မေမ့နုိင္ခဲ့ပါ။ ေအးခ်မ္းတယ္ဘဲ ဆိုရမလားရွင္ ။ ေလာဘနည္းတာဘဲလား၊ ခ်မ္းသာဒါဘဲလား က်မအသိညဏ္လိုက္မမွီတဲ့အရာေတြ ရွိတဲ့ ေနရာကို ဥေရာပလိုသာ ဆိုလိုက္စမ္းပါရေစ။<br /><br />မယ္မဒီ<br />၁၃.၉.၂၀၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-5499668748805223804?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-21977624802760877922010-09-10T04:44:00.000-07:002010-09-10T04:45:42.095-07:00မိမိကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူေက်နပ္စြာ အမ်ားသူငွာကဲ့သို ခရီးသြားဟန္လြဲ လူတစ္ဦးျဖစ္ခ်င္တဲ့က်မေလ အနီေရာင္ passport ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ကိုင္ဆိုင္ျပီး ဂိတ္အ၀င္၀ကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ စကၠန္႔ပိုင္းမွ်သာ တံဆိပ္တံုးထုရန္ ၾကာျမင့္သည္ ဤဂိတ္မွဴးသည္ က်မစာအုပ္ကိုေတာ့ မ်က္နွာဖံုးမွေက်ာဘတ္အတိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါသည္။ က်မဟာ ဘယ္ကလာသလည္း ဘာေၾကာင့္ ေရာက္လာသလည္း ဘာလာလုပ္သလညး္ ဘယ္နုိင္ငံကလညး္ဆိုသည့္ ေမးခြန္းေတြကို က်မကို ေမးပါေတာ့တယ္။ က်မစိတ္ေတြ အထြဋ္ထိပ္ကိုေရာက္ရွိလာပါေတာ့မယ္။ သူ႔အပူပါလားေပါ့ ငါဘာသာငါ လာခ်င္လိုလာတာ ပိုက္ဆံတတ္နုိင္လုိလာတာ၊ ဘီဇာရလာလိုလာတာဘဲ ဆိုတဲ့ စိတ္ရိုင္းေတြက ပူးကပ္လာပါေတာ့တယ္။ က်မစာအုပ္ထဲက ဘီဇာတံဆိပ္ကို အေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနပံုက အသည္းယားလိုက္တာေနာ္။ အင္မတန္စိတ္ပ်က္တဲ့ မ်က္နွာမိ်ဳးမျဖစ္မိေအာင္ က်မအေ၀းကိုေျငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သိပ္ထူးဆန္းတဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုေမးပါတယ္။ ေငြဘယ္ေလာက္ပါလည္းတဲ့ cash or credit လားတဲ့ ဘုရားကိုတမိရံုဘဲေပါ့ရွင္။ ငါဆီမွာ ေလာက္ငွတဲ့ ေငြေၾကးအတုိင္းတာ ပါလာပါတယ္ ဒီခြင့္ရက္ကေလးကို အလည္သက္သက္ ေရာက္လာတာပါလို႔ ေျဖပါေသာ္လည္း ဤဂိတ္မွဴးသည္ တံုးထုရန္လက္တြန္႔ေနပါေသးတယ္။ သူထက္ပိုျပီး ရာထူးျမင့္သူတစ္ဦးကို လွမ္းေခၚပါသည္။ ထုိသူသည္ က်မအား သီးသန္ေနရာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ ျပီးလွ်င္က်မဆီက ေလယာဥ္လက္မွတ္အျပန္အတြက္ ၀ယ္ထားျပီးသလားဆိုတာေမးပါတယ္။ က်မက က်မဆီမွာ ပါလာတဲ ့စာရြတ္စာတမ္းေတြကို ေအးေအးဆဲဆဲထုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ေပါ့ နင္မွာအဲေလာက္အလုပ္ေတြ အားေနမွေတာ့ ဒီစာရြတ္ေတြကို နင္ဖတ္ဖို သင့္တယ္လို႔ က်မေတြးလိုက္တယ္။ သူလိုခ်င္တာေရာ မလုိုခ်င္တာေရာအားလံုးေပးလိုက္တယ္။ က်မ ဟိုတယ္ဘိုကင္တင္ထားတာေတြ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ အသြားအျပန္ကို ေငြေခ်းျပီးသားစာရြတ္ေတြေရ၊ က်မအအလုပ္ကေနေထာက္ခံေပးထားတဲ့ ခြင့္စာရြတ္ေတြကိုျမင္ေတာ့ ဘာျပသာနာမွမရွိပါဘူးတဲ့ မင္းအဲဒီနုိင္ငံလက္ရွိအလုပ္လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ဘဲဆိုျပီး က်မကို လိုလိုလားလား တံုးထုေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘုရားဘုရား က်မဆီမွာ ဒူဘိုင္းနုိင္ငံကေပးထားတဲ့ ဘီဇာဟာ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္နွစ္ေက်ာ္သာ က်န္မေနဘူးဆိုရင္ က်မဒီနုိင္ငံကို ၀င္ခြင့္ေပးခ်င္မွ ေပးမယ္ထင္တယ္။ ေရႊျမန္မာေရ က်မေတာ့ စာအုပ္အစိမ္းေရာင္ ကိုင္ခ်င္တယ္လို ဆိုရင္ အျပစ္မေျပာလုိက္ပါနဲ႔။ က်မလူ႔အခြင့္ေရးဆိုတဲ့စကားလံုးအတိမ္အနက္ကို အေတာ္အတန္ေလး သေဘာေပါက္နားလည္းေနပါျပီး။ ငါ့က်မွအသည္းကြဲဆိုတဲ့သိီခ်င္းအတိုင္းဘဲေပါ့ ငါ့က်မွ ဘာေၾကာင့္အေမးခံရလည္းဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ္တုိင္းသိေပးမယ့္ အေမးလံုး၀မခံခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အသားေရာင္မခြဲျခားပါဘူးဆိုတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ စာအုပ္အေရာင္ေတြလိုက္ျပီး ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ ရွိေနပါေသးတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ ေရႊျမန္မာကို အသံေတာင္မထြက္တတ္ဘူးဆိုမွေတာ့ အသံထြက္တတ္တဲ့ တုိင္ျပည္သူတစ္ေယာက္က်မျဖစ္ခ်င္တာ က်မသာလွ်င္မွားေနပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><br />မခင္မ်ိဳးခ်စ္တစ္ေယာက္ ကိုယ့္အမိျမန္မာျပည္ကို ခြင့္ရက္မွာမျပန္ဘဲ အေမကိုေက်ာ္ ေဒြးေတာ္ေတြၾကား အင္မတန္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚလာအေျပာင္းလွဲၾကားမွာ လိုက္ေျပာင္းေနရတဲ့ လက္ထဲက ေငြစာရြတ္ေတြအေၾကာင္း စိတ္မညစ္ရမယ္တုိင္းျပည္၊ ခဏတာ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္မွာ ၾကံဳေတြ႔ရမယ့္ ဒုကၡဆိုးေတြ မိဘေဆြးမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ရလို ၀မ္းသာရမယ္မၾကံဘူး သူတိုေျပာသမွ် ဘုရားတစရာ ဘ၀ဆင္းရဲ မြမ္းက်ပ္မႈေတြကို နားမေထာင္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေလေအးေပးစက္မရွိတဲ့ က်မအိမ္ကို က်မခင္တြယ္မႈေတြ ေလ်ာ့ပါးကုန္ျပီထင္ပါတယ္။ တစ္နွစ္တာ အေမာေတြေတာ့ ေခၽြးတီးေခၽြးေပါက္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ၾကားမွာ အိပ္မေပ်ာ္ဘဲျပန္လာတဲ့ သူေတြကိုၾကည့္ရင္ ထိတ္လန္႔ေနခဲ့တယ္။ နင္သြားလည္း အလကားဘဲ ေစ်းေတြက ၾကီးလိုက္တာ ၊ ဘာမွလည္း စားရတာအဆင္မေျပဘူး၊ မတန္မရာေစ်းၾကီးတယ္၊ ပိုက္ဆံေတြက အသံုးကိုမခံဘူး ဒီမွာရွာတံုးကေတာ့ခက္ခဲ့လိုက္တာ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့လူေတြ ဘယ္ကေငြ ရသလည္းမသိဘူး သံုးေကာင္းစြဲေကာင္း ေနၾကတယ္။ မျပန္တာအေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့စကားလံုးေတြ ျခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္မွာ က်မသည္ အေရွ႔ကိုမသြားဘဲ အေနာက္တစ္ရပ္ဆီကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ပါသည္။ အေမကေျပာပါတယ္ သမီးျပန္လာလည္း အေမေပ်ာ္ပါတယ္ မျပန္လာျဖစ္ဘဲ ဥေရာပနိင္ငံတစ္ခုကို ခရီးသြားတယ္ဆိုလည္း အေမ၀မ္းသာပါတယ္တဲ့ အေမဘာကိုမ်ား ဆိုလိုခ်င္တာလည္း....<br /><br /><br />မယ္မဒီ<br /><br />၁၀.၉.၂၀၁၀<br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-2197762480276087792?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-17151179355115602152010-09-10T04:39:00.002-07:002010-09-10T04:49:00.856-07:00ေလယာဥ္စက္အင္ဂ်င္ၾကီးေတြ မရပ္မနား လည္ပတ္တုန္ခါႏႈန္းမ်ားသည္ က်မေျခဖ်ား ဖိနပ္အခၽြန္ေလးမွတဆင့္ က်မရင္ဘတ္အထိ တုန္ခါႏ႕ႈန္းအတုိင္း လႈပ္ခပ္ေနတယ္။ အျမင့္ေပ ၃၉၀၀၀ ၊ အျပင္ေလ -၄၈ ဒီဂရီ၊ မိုင္၁၀၀၀ ၊ ႏွင့္ တျခားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေဖာ္ျပေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ TV screen ေလးကို အေၾကာင္းမဲ့ စြာ က်မၾကည့္ရင္ သင္ခါရတရားေတြ ကိုယ္ထဲစိမ့္၀င္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ မွာ တကယ္လို႔မ်ား ေလယာဥ္ပ်က္က်သြားရင္ က်မဟာ ဟိုသမုဒရာထဲကို အပိုင္အစေလးတစ္ခုအျဖစ္လြင့္စင္က်သြားေတာ့မယ္ ။ ဘယ္သူမွ က်မကိုသိေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ က်မဟာ ျမံဳမႈန္တစလိုဘဲ ေရျပင္ထဲကို ဘာသိဘာသာ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္။ သက္ရွိသက္မဲ့ ကြာဟခ်က္ တန္းဖိုတန္းတူျဖစ္ေနတဲ့ အေျခေနမွာ BRITISH AIRLINE ေလေၾကာင္းပိုင္ ေလယာဥ္ ေပၚမွာေတာ့ အလႊာတန္းစား သံုးမ်ိဳးသံုးစားခြဲျခားလို ခရီးသည္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုတင္ေဆာင္လာပါတယ္။ ပံုမွန္ခရီးစဥ္တစ္ခုလိုဘဲ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အသက္၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြျဖင့္ စိတ္အေနာင့္ယွက္ျဖစ္စရာေတြကို ခဏခဏၾကံဳရပါေသးတယ္။ က်မေဘးက ကေနဒီယန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ဘုရားစာကိုမ်က္စီမွိတ္ျပီး အာရံုျပဳေနတယ္။ ေလယာဥ္CREWေတြကေတာ့ လိုအပ္မယ့္ အေရးေပၚ အသက္ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္စဥ္မ်ားကို ကို္ယ္ဟန္က်က် သရုပ္ေဖာ္ေနပါတယ္။ ဆုေတာင္း အာရံုျပဳေနျခင္းထက္ လက္ေတြ႔က်တာက အေရးေပၚ ကယ္ဆယ္ေရး အတြက္ သိသင့္ သိထုိက္သိမ်ားကို ေလ့လာမွတ္သားျခင္းက ပိုျပီးအက်ိဳးရွိေနေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ မျမင္ရေသာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာင့္နုိင္စြမ္းတဲ့ ယံုၾကည္သူ၏ စိတ္စြမ္းအင္ကမ်ား ပိုျပီး ျမင့္မားေလမလား။ ဒါေတြ က်မမသိခ်င္ေတာ့ပါ။ ခရီးတစ္ခုသြားတိုင္း လမ္းခရီးအစမွာ က်မဘုရားအားရံုျပဳတတ္ေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ က်မ crew ေတြသရုပ္ေဖာ္ေနမႈကို မစိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ အတင္းအားရံုစိုက္နားေထာင္ ေနမိတယ္။<br /><br /><br />ခု တိမ္ေတြအေပၚကို က်မေရာက္ေနတယ္ ။ အျမဲေမာ့ၾကည့္ေနရတဲ့ တိမ္ေတြက က်မေျခရင္းမွာ က်မႏွင့္ ကမာၻေျမကို သူတို႔ ျခားထားတယ္။ ၀ါဂြမ္းစေတြစုပံုထားတဲ့ ၾကမ္းခင္းတစ္ခုလို႔ တိမ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း က်မတိမ္သာ ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ တိမ္ေတြကိုအေပၚစီးကေနၾကည့္ရတဲ့ အရသာက အရမ္းလွပပါတယ္။ ၾကီးက်ယ္ဆန္းျပားတဲ့ စကားလံုးမ်ား ရွာပါးကုန္ေလာက္ေအာင္ကို တိမ္ေတြက အ့ံၾသဆန္းၾကယ္စြာ လွပလြန္းေနတယ္။ တစ္ခါတရံေတာ့ တိမ္မဲထုေတြ တိမ္ညိုထုေတြေအာက္မွာ က်မေရာက္သြားျပန္တယ္။ ထူထဲၾကီးမားတဲ့ ထုတည္မ်ားက က်မတိုေလယာဥ္ကိုေတာင္ ဒုကၡေပးနုိင္တဲ့ တိမ္ေတြ....<br /><br /><br />တိမ္ေတြဟာ မျမင္ရတဲ့ စိတ္လိုဘဲ ကိုင္တြယ္မရတဲ့ အရာပါ။ သူအလိုလိုျဖစ္တည္ ေနတဲ့ တိမ္စိုင္ တိမ္ထု ေတြလို က်မစိတ္ေတြ တစ္ေနရာရာမွာ ဖြဲတည္ေနလိမ့္မယ္။ အဲဒီစိတ္ေတြ တစ္မ်ိဳးနွင့္ တစ္မ်ိဳး ေရာေႏွာ ယွက္ႏြယ္ေနမွာေပါ့။ ယံုၾကည့္ခ်က္ေတြ၊ စိုးရိမ္းေသာကေတြ၊ လိုခ်င္တက္မက္ျခင္းေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြဟာ အသြင္တမ်ိဳးႏွင့္ သရုပ္ေဖာ္ သ႑န္ေပၚလို႔ ေနလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။<br /><br />တစ္ခုဘဲေတြးမိတယ္။ ေဟာတိမ္ေတြလိုဘဲ ျဖဴခ်င္တဲ့ တိမ္က ျဖဴေနသလို ၊ ညိဳမိႈင္းမဲညစ္ေနတဲ့ တိမ္ေလည္းညုိမိႈင္းေနတယ္ ။ က်မစိတ္ေတြ အေကာင္းအဆိုး မခြဲျခားနိုင္ေလာက္ေအာင္ မဲညစ္ေနတာက ပိုအားသာေနေလမလား၊ တိမ္ျဖဴေတြမ်ားေနတဲ့ ေကာင္းကင္လွလွေလးႏွင့္ ဆန္႔က်င္ကာ စိတ္မေႏွာတို႔ ပုတ္ေဆြးကာ အလွပ်က္ေနေလမလား ျမင္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။<br /><br /><br />ေဖာ္မျပေပးနုိင္တဲ့ခံစားခ်က္ေတြျဖင့္ တိမ္ေတြအေပၚက က်မခရီးေပါင္းမ်ားစြာ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနတယ္။ တခါတရံ တိမ္ေတြၾကားထဲမွာ ေလယာဥ္ဟာ တုန္ခါေနပါတယ္။ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့တိမ္တိုက္ေတြ က က်မဆီကို ေျပး၀င္လာတယ္။ ပါးလႊာတဲ့ တိမ္သားေတြ ၾကားက က်မ ပင္လယ္ကို မၾကာမၾကာလွမ္းျမင္ေနေတာ့လည္း အေတြးက ပင္လယ္ဆီ ဆင္းသြားျပန္တယ္။ လက္သည္းခြန္ေလာက္သာရွိတဲ့ သေဘာၤေတြ စပါးလံုး တစ္ေထာက္စာေလာက္သာ ကြာျပီး ခရီးသြားေနၾကတာ ငါးၾကီးတသိုက္ ေရေပၚမွာ ကူးခတ္ေနသလိုပါဘဲ။ မတူညီတဲ့ ခရီး ၊ မတူညီတဲ့ ဦးတည္ခ်က္ေတြၾကား မတူညီတဲ့ လမ္းဆံုးေတြေအာက္ တရီးသြား သေဘာၤေတြကေတာ့ သူတိုနံေဘးနား အေပါင္းအေဖာ္ ေတြ အဲသေလာက္မ်ားျပားစြာ ခရီးသြားေနတယ္ဆိုတာ မသိရွာပါဘူး။ ေရဒါလိုင္းေပၚမွာ ျပေနတဲ့ အခ်က္ေပးအရ မနီးမေ၀းမွာ သေဘာၤေတြရွီတယ္ဆိုတာ သူတိုသိမွာပါဘဲ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးျဖင့္ အမွန္တရားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သူတို႔ အျဖစ္။ အျမင့္ေပ ၃၉၀၀၀ ေပၚက က်မအတြက္ေတာ့ သူတိုေတြ၏ ျခားနားမႈဟာ စပါးလံုးတစ္ေထာက္သာ ျခားနားေနသလို မတူညီတဲ့အမွန္တရားေတြ လည္း က်မနားမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ေလယာဥ္ျဖင့္ ခရီးသြားျခင္းဟာ မျမင္ရေသာ အမွန္တရားတစ္ခုကို သက္ေသထူေနတာပါဘဲေလ။<br /><br /><br />တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ရစ္ဖြဲေနာင္ဖြဲထားတဲ့သံေယာဇဥ္ၾကိဳးယာ ရင္ဘတ္က အခ်က္ျပတိုင္း လိုက္နာေနရတ့ဲ ေရဒီဓါတ္လိုင္းေတြပါဘဲေလ...<br /><br /><br />ဒီလိုနွင့္ က်မစီးလာတဲ့ေလယာဥ္ လန္ဒန္ျမိဳ႕ၾကိီးကို ေရာက္ရန္ ဆယ္ငါးမိနစ္အလိုမွာ ေလယာဥ္ဆက္သက္ရန္အတြက္ ေနာက္ထပ္ဆယ္ငါးမိနစ္ အာကာထက္မွာ ေစာင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ယာဥ္ေမာင္းက ေၾကျငာေတာ့ က်မစိတ္ဆုိးမိပါတယ္။ ဒီလူမ်ိဳးၾကီး နုိင္ငံဟာ လူသာတင္ၾကီးက်ယ္တာမက ေလယာဥ္ကြင္းပါၾကီးက်ယ္ေနတာကိုလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေလယာဥ္အထက္အဆင္း အလြန္စိပ္တဲ့ ဟီးသရိုေလဆိပ္ဟာ ငါးမိနစ္ကို ေလယာဥ္အတက္အဆင္းျပဳလုပ္ေနပါလွ်က္ ဆယ္ငါးမိနစ္ေတာင္ ေ၀ဟင္မွာ ေစာင့္ရမယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကပ္ခ်င္တာေပါ့ရွင္။<br /><br /> ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတာ့ကေတာ့ စိမ္းစိုးလွပါေနပါတယ္။ ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ျမိဳ႕ဆိုတာ ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ထင္ရွာေနေပမယ့္ က်မဆီမွာ သူတို႔ကို မုန္းတဲ့စိတ္က စြဲကပ္ေနေလေတာ့ အေကာင္းျမင္စိတ္ တစကေလးမွ မ၀င္ပါဘူး။ ေလဆိပ္ဟာ ေလယာဥ္ေတြႏွင့္ ျပည့္နက္ေနပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ေလယာဥ္ျပည့္တာ ထူးဆန္းတဲ့ အရာမဟုတ္ေပမယ့္ က်မတသက္ ေလယာဥ္ကြင္းဆိုတာ ေလယာဥ္ဆင္းတဲ့ေနရာလိုသာ သိထားတယ္။ ေလယာဥ္ေတြ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီး ဆုိက္ကပ္တဲ့ေနရာကိုျမင္ရေတာ့ ေျပာစမွတ္ေပါ့ရွင္။ အျပင္ကမာၻဟာ က်မတိုသိတာႏွင့္ေတာ့ နည္းနည္းကြဲလြဲေနပါတယ္။ က်မအတြက္က ေနာက္ထပ္ ခရီးတစ္ခုကုိ ဆက္သြားရမွာမို႔ အဆင့္ဆင့္ေသာ စစ္ေဆးခ်က္ေတြကို ထပ္လုပ္ရျပန္ပါတယ္။ တစ္နာရီမွ် ေစာင့္ဆိုင္ရျပီးမွ က်မ ေနာက္ထပ္ေလယာဥ္တစ္စင္းကို ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ေလယာဥ္ဟာ က်မ၏ခရီးလမ္းဆံုးဆီသို႔ ဦးတည္ပ်ံသန္းေနစဥ္ က်မဓါတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ႔ ရိုက္ရန္ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ တခဏအတြင္း အလြန္လွပေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဴခင္းတစ္ခုလံုးကို တိမ္တိုက္မဲေတြက မိုးအျဖစ္ ရြာခ်လိုက္ေလေတာ့ က်မဘာမွကို မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ က်မသိလိုက္တာက ဤအရပ္ေဒသဟာ က်မကိုပ်ဴငွာစြာ မိုးျဖင့္ ၾကိဳဆိုတယ္လို႔သာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေလးနွစ္ၾကီးမွ မိုးႏွင့္ေ၀းကြားခဲ့ေသာပင္လယ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ရြာက်ေနတဲ့မိုးေရ ၊ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေတြကို နမ္းရိုက္ခ်င္ေနပါတယ္။ တစ္ဖြဲဖြဲရြာေနတဲ့ မိုးစက္ေတြေအာက္စိုစြပ္ေနတဲ့ ေျမၾကီးကို က်မဖက္ထားခ်င္တယ္။ ယိမ္းႏြဲလႈပ္ခပ္ေနၾကတဲ့ သဘာ၀ပန္းရိုင္းမ်ား၏ လွပမႈေအာက္မွာ က်မဒီေဒသကို ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးမိပါေတာ့တယ္။ေနာက္ေက်ာကပ္ထုိင္ခံုက ခြင့္ျပန္လာတဲ့ datch သူတစ္ေယာက္ေအာ္သံကို ျပန္ၾကားမိတယ္။ hi my country hi my people i cannot see you , only lovely clouds i saw .<br /><br /><br />ေရေငြ႔ ေရစက္ေတြရိုက္ခတ္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က က်မကို ဆီးၾကိဳတယ္။ ေႏြးေထြးေဖာ္ေရႊတဲ့ အိမ္ရွင္မိသားစုက ေစာင့္ၾကိဳေနပါတယ္။ က်မအတြက္ ဒီခရီးအစ ပထမေလးတင္ က်မအလြန္ေရာက္လိုခဲ့ေသာ ေဟာ္လန္နုိ္င္ငံ( Netherlands) ၏ ျမိဳ႔ေတာ္ အမ္စတာတန္( Amsterdam) ကို အဆင္ေျပေခ်ာ့ေမြ႔စြာ ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မေတြ႔ခ်င္လွေလ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ က်မအလြန္သြားလိုလွေသာ ခရီးမ်ားစြာကို က်မခရီးဆက္ရန္ အင္အားမ်ား တိုးပြားေနခဲ့ပါတယ္။ ဘင္ဂိုလ္ အရပ္ ကို က်မတစ္ကယ္ေရာက္လာခဲ့ပါျပီး။ မၾကာခင္က်မ အ၀ါေရာင္ ေနၾကာပန္းေတြကို ျမင္ရေပအံဳးမယ္…<br /><br /><br />မယ္မဒီ<br /><br />၁၀.၉.၂၀၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1715117935511560215?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-45972657895256937002010-08-01T10:15:00.000-07:002010-08-02T00:41:29.995-07:00အလြမ္းေလေတြ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ လတ္လတ္ဆပ္ဆပ္ တိုးေ၀ွ႔တုိက္ခတ္ ေနတယ္။ နလံုးသားက ေတာင္းဆုိတဲ့ အရာေတြကို ေဒါသေတြက အခိုးအေငြ႔ေတြအျဖစ္ ခ်ယ္ဖ်က္ေပးေနတယ္။ ျခံဳစရာဆိုလို႔ မခံခ်င္စိတ္နွင့္ ေဒါသေတြဘဲ အနားမွာရွိေတာ့ မတူမွ်တဲ့ အင္အားနွင့့္ တစ္ဖက္သတ္ တုိက္ပြဲတစ္ခုထဲ က်မက ၾကားညွပ္ေနခဲ့တယ္။ က်မက အခ်စ္ကို စစ္ကူလွမ္းေတာင္းတယ္။ အလြန္ေနာက္က်စြာ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုျဖင့္ အျငင္းခံလိုက္ရတယ္။ အခ်စ္က ေျပာတယ္ အခ်စ္က ျငိမ္းခ်မး္ေရး သမားတဲ့ ။ သူမွာ အလြမ္းနဲ႔ အမုန္းကို ေအာင္နုိင္ေစတဲ့ နည္းပညာမရွိပါဘူးတဲ့ ။ သူေမွာ္လက္နက္ဟာ စစ္ပြဲေတြအတြက္ အသံုးမျပဳပါဘူးတဲ့။ ေသလိုက္ပါေတာ့ လို႔ က်မဘာသာ က်မဆဲမိေတာ့တယ္။ဘယ္ဆီက်မေျပးရမလညး္ အေဖ ေခၚစရာ တစ္စံုတစ္ေယာက္မ်ား မရွိေတာ့ဘူးလားလို႔ က်မ ေျမပံုလွန္ေလာၾကည့္ေတာ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ကို ေတြသြားတယ္။ ဥပကၡာ ေျမေအာက္လိႈင္ေခါင္းတစ္ခုကိို ဟိုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ဗုဒၵေဂါတမ ေဖာက္လုပ္ထားေပးခဲ့ျပီးသားဘဲ ။ အမုန္းႏွင့္ အခ်စ္တို႔ ၏ လြတ္ကင္းရာ၊ ေဒါသ ႏွင့္ အာဏာသတစ္ရားတို႔ ၏ ကင္းျငိမ္းရာ ဥပကၡာ တရားကို ဘာျဖစ္လို႔ မ်ား က်မ အစကတည္းက မေတြ႔ခဲ့ပါ လိမ့္။ ခုေတာ့ က်မက စစ္ပြဲ တစ္ခုရဲ႕ ဗဟိုတည့္တည့္မွာ ပိတ္မိေနျပီး။ အလွံျဖဴ တစ္ခု က်မ ေဆာင္ထားဖို႔ က်မမႏွစ္သက္ခဲ့ပါဘူး။ ခုေတာ့...<br /><br />မယ္မဒီ <br />၁.၈.၂၀၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-4597265789525693700?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-3154802620004410632010-07-19T14:08:00.000-07:002010-07-19T15:05:42.117-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TETHd5Y1nsI/AAAAAAAAAOA/qQTd0MJBZlo/s1600/%E1%80%9A%E1%80%9A.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 264px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TETHd5Y1nsI/AAAAAAAAAOA/qQTd0MJBZlo/s320/%E1%80%9A%E1%80%9A.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495736761733979842" /></a><br /><br /><br /><br />အဆံုးနဲ႔ အစမရွိတဲ့ ေဟာဒီ ၀ဲဂယွက္ထဲ က်မ၏ခ်စ္သူဟု ေခၚတင္နုိင္ေသာ လူတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ထိုသူသည္ မိမိကိုယ္ကို အလြန္ေခ်ာေမာ ခန္႔ညွားသူဟု အထင္ၾကိး ၀င္သူမ်ားစရင္း၀င္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူအေၾကာင့္ကို အမြန္းတင္ေျပာဆိုတတ္ရန္ မရွက္တတ္ေသာသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ရံုမက က်မအား ရုပ္ဆိုးသူဟုလည္း အားမနာတမ္းေျပာတတ္သူ ပင္ျဖစ္ေလသည္။ အမွန္ကို လက္ခံနုိင္သည့္ က်မသည္ က်မရုပ္ဆိုးသည္ကို အစကနဦးကပင္ ကိုယ္တုိင္သိထားသူ ျဖစ္ပါေသာ္ လည္း သူသည္ သူ၏ေကာင္းကြက္မ်ားကို စာဖ႔ြဲေျပာတတ္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေနေလသည့္က အံ့ၾသဖြယ္ရာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အရွက္တရားကင္းသေလာက္ ရည္းစားအလြန္မ်ားခဲ့သူလည္း ျဖစ္ေလေပသည္။ ထားခဲ့သမွ် ရည္းစားမ်ား ေယာက်ၤားရသြားသည္ကိုထည့္မေျပာဘဲ သူ၏ရည္းစားမ်ား ျဖစ္ဖူးသည္ဟုပင္ ဂုဏ္ေဖာ္ျပီး ေျပာတတ္သူ ျဖစ္သလို႔ အလြန္ပင္ အေပါင္းအသင္း မက္၊ ေပ်ာ္ၾကီးက်ေနရမည္ဆိုပါက အိမ္ေမ့ ယာေမ့ အားလံုးေမ့ကာ သြားလာေနထုိင္တတ္သည္။ ယင္းအက်င့္ေကာင္းမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါေသာ္လည္း လူခ်စ္လူခင္မ်ားသည္ဟု သူကိုယ္သူ ေျပာဆိုတတ္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုမွ်မကေသး ေျပာလွ်င္တစ္မ်ိဳး လုပ္လွ်င္တစ္ဖံုး အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းတတ္သည့္ စရိုက္မ်ားရွိေနပါေသးသည္။ <br /><br />အခုျပန္လာမည္ဟု သူပါးစပ္က ဆိုလွ်င္ ေနာက္ေလးရက္ၾကာမည္မွာ ေျမၾကိးလက္ခပ္မလြဲနုိင္ေသာ လူစားမ်ိဳး အျဖစ္ ရပ္တည္ေနသူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ထုိဂုဏ္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားရံုႏွင့္ ေက်နပ္ အားရမႈမရေသးဘဲ ပ်င္းရိျခင္းေျခာက္ပါး၏ စံခ်ိန္ကို အျမင့္ဆံုးနန္းခ်ိဳးရန္ ၾကိဳးစားေနသူ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္လိုေနပါသည္။ ၂၃ နာရီအိပ္ရန္ ၀န္မေလးသလို႔ မိီးပူမတုိက္ဘဲ ၀တ္ရန္ ၀န္မေလးေသာ သူလည္းျဖစ္ပါသည္။ ေကာင္းကြက္မ်ား တစ္ႏွင့္တစ္ပိုး ပိုင္ဆုိင္ထားေသာ က်မ၏ခ်စ္သူသည္ သူ႔အခန္းမွ အိပ္ရာခင္းအား တစ္ႏွစ္နီပါးမွ မေလွ်ာ္ဖြတ္ဘဲ အိပ္ေနသည္ကို က်မအား မရွက္ဘဲေျပာတတ္ျပန္ပါသည္။<br /> လူတစ္ဖက္သားကို မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ဇရစ္ခ်ိဳးသလို႔ ေျပာဆိုရမည္ဆိုပါက အင္မတန္ ႏွစ္သက္ခံုေသာ ဘီယာနွင့္ ပင္ လွဲလိမ့္မယ့္ မဟုတ္ဟု က်မေတြးလွ်င္ မွားမည္းမထင္ပါ။ ထိုမွ်ေကာင္းကြက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္နွက္ေနပါေသာေၾကာင့္ က်မက တမင္မ်ား အျပစ္တင္ေနသူဟု ထင္ရန္ရွိပါသည္။ က်မအပိုေျပာေနသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ ထူးျခားသာလြန္ေနသည္က သူ၏ေကာင္းကြက္မ်ားႏွင့္ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />အျပီးနုိင္မစီးနုိင္ေသာ သူ၏တစ္ေနတာမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္က ကြယ္လြန္သူမ်ားကို လြမ္းဆြတ္ေအာက္ေမ့ဖြယ္ မ်ား က်င္းပျခင္း၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနသူမ်ား၏ ေမြးေန႔ ႏွစ္ပတ္လည္းမ်ား က်င္းပျခင္း၊ အရည္မရ အဖတ္မရေသာ အစည္းအေ၀းမ်ား ႏွင့္ ျပည့္နက္ေနျခင္း၊ ဦးတည္ခ်က္မရွိေသာ သူမ်ား၏ အဆိုအမိန္းမ်ားအား လိုက္နာ ေထာက္ခံအားေပးျခင္း၊ ဘုကန္႔လွန္႔တိုက္ ဂြက်က်စကားမ်ားႏွင့္ က်မကို ေျပာဆိုတတ္ျခင္း၊ အျပစ္ဟူသမွ်ကို က်မကိုယ္ေရးကိုယ္တာမ်ားအား ၀င္ေရာက္စြပ္ဖက္ျခင္း၊ အယူ၀ါဒ အေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ေရွ႔ရိုးစြဲမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ေနရျခင္းမ်ားႏွင့္ သူတစ္ေနတာ၂၄ နာရီသည္ အျမဲရႈပ္ေထြးလိုေနပါသည္ ။<br /><br />ထိုသူသည္ က်မတစ္ေနတြင္ လက္ထပ္ပါမည္ဟု စကားဆိုထားသူလည္း ျဖစ္ေလသည္.....ထုိသူ အား က်မလက္ထပ္သင့္ပါသလား...<br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-315480262000441063?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-92086011134037006602010-07-19T04:11:00.000-07:002010-07-19T04:21:16.617-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TEQ08lcREyI/AAAAAAAAANw/KgE7DhK5nUs/s1600/%E1%80%81%E1%80%81.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 158px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TEQ08lcREyI/AAAAAAAAANw/KgE7DhK5nUs/s320/%E1%80%81%E1%80%81.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495575660746314530" /></a><br /><br />စားေရးျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းတရားေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခံဳျပီးျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ၀ါသာနာေရ၊ ခံစားခ်က္ေရ၊ ေန႔တဓူ၀ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ပ်က္အက်ိဳးဆက္တို႔ နုိးဆြေစ့ေဆာ္မႈကေန႔ ျမစ္ဖ်ားခံမယ္ထင္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ကေလးကိုပဲ အရင္းခံတယ္။ တခါတေလေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို ေရးဖြဲဖို႔ ကိုယ္လိပ္ျပာကိုယ္မလံုတဲ့ အျဖစ္ပ်က္ကေလးေတြ လည္း ရွိတတ္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္တုိင္တာ၀န္မယူရဲတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ဦးတည္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ စာေလးေတြကို ရင္ဖြင့္စရာမရွိတဲ့အခ်ိန္ ၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ဖြင့္ေျပာျပဖို႔ မျဖစ္နုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း စာေရးျဖစ္မိတယ္။။ ေရးရံုမွအပ စာဖတ္သူ တစ္စံုတစ္ဦးကမ်ား ခံစားေပးနုိင္ခဲ့ရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေလးမ်ား ေလ်ာ့ပါးေလးမလားဆိုတဲ့ မသိစိတ္က အားကိုးတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ ေရးျဖစ္မိပါတယ္။ စာမေရးပဲေနနုိင္သလားဆိုေတာ့ စာမေရးရင္ က်မ မပ်င္းတာ ဘာမွရွိဘူးထင္တယ္။ <br /><br />ဒီေန႔ က်မရင္ဘတ္ထဲကို သံေ၀ဂ တရား၊ အသိတရားေလး တစ္ခု ထူးထူးျခားျခား ညင္ညင္သာသာေလး ေလေျပတိုးသလို ေလလိႈင္းေပၚကေန တုိး၀င္လာတယ္။ အဲဒီအသိတရားကို ရွဴမွတ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ငါ့အလွည့္ေရာက္ျပီးကို ဆိုတဲ့ တာ၀န္ပုခံုးၾကိဳးၾကီး ပိုျပီး က်င္းက်ပ္လာသလို ခံစားမိပါေတာ့တယ္။ <br /><br />`` ငါ့အလွည့္ေရာက္ျပီး ငါ့အလွည့္မွာ ငါ့တာ၀န္ကို ငါ့ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္နုိင္ပါ့မလား ´´ ဆိုတဲ့အေတြးေလးေနာက္ ေျခရာခံရင္း ဟိုးအတိတ္ဘ၀ေလးကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္႔လွည့္ျပီး စာမ်က္ႏွာေလးတခ်ိဳ႕ကို ျပန္လွန္ေလာဖတ္မိတယ္။ က်မငယ္စဥ္ ေတာင္ေက်းဘ၀မွာ အားကိုးအားထား ရာဆိုလို႔ မယ္မယ္ရရ မိသားစုၾကီးၾကီးမာမားမရွိခဲ့ပါဘူး။ မေမတစ္ေယာက္နွင့္ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ညီမေတြပဲရွိတယ္။ <br /><br />ေဟာင္းႏြမ္းေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာေဟာင္းေတြဆီမွာ အေမက ေပးသူသက္သက္ပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔မွာရွိတဲ့ နုုပ်ိဳမႈ၊သူမွာရွိေနတဲ့ အင္အား၊ သူပိုင္ဆုိင္သမွ်ကို သူလိုက္ေလ်ာၾကည္ျဖဴစြာ က်မတုိ႔ကိုေပးတယ္။ က်မက ရယူသူ သက္သက္ ျဖစ္လို႔။ အေမဘာမွမလိုခ်င္ဘူးလားလုိ႔ က်မ တစ္ခါေလာက္ေတြးမိခဲ့ဖို႔ ေကာင္း တယ္။ သူမစားဘဲ က်မတို႔ကိုေကၽြးတယ္။ သူ မ၀တ္ဘဲ က်မတိုကို ဆင္တယ္။ အေမဟာ လူသားပါဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့အေမ ဒါေတြကို အလိုမရွိခဲ့တာလည္းလို႔ က်မ လူသားဆန္စြာ ယုတ္တိရွိစြာ ေတြးေတာတတ္ခဲ့ဖိုအထိ မရင့္က်က္ခဲ့လိုဘဲလား၊ ညဏ္ရည္မမွိခဲ့ေသးတာလား က်မလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ အေမဆိုတာ လူသားဆိုေပမယ့္ က်မတို႔လို ေသြးနဲကိုယ္ သားနဲကိုယ္ဆိုေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြ ဆိတ္ခန္းေနတဲ့လူလို႔ သားသမီးေတြ က ေတြးၾကေလသလား...<br /><br />တစ္ခါတံုးက အျဖစ္ပ်က္ေလးတစ္ခုကိ က်မမွတ္မိေနေသးတယ္။ အေမမႈန္႔တစ္ခု၀ယ္လာတယ္။ သမီးေတြကို ေကၽြးျပီး က်န္တာသူစားဖို ခ်န္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူအဲဒီမႈန္႔ကို စားဖို ေမ့ေနတယ္။ ကိုယ္ေ၀စုကို စားရလို႔ မေက်နပ္ေသးတဲ့ က်မက အဲဒီမႈန္႔ကို မ်က္ေစာင့္ထုိးျပီးေနေပမယ့္ အေမကေတာ့စားဖို အခ်ိန္ေတာ္ၾကားေအာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ က်မက စားခ်င္လို သတိလွမ္းေပးခ်င္ေယာင္းျပေတာ့မွ အေမက ငါစားဖို႔ေမ့ေနတာ နင္စားခ်င္ရင္ စားလိုက္တဲ့ ။ က်မက အဲဒီမႈန္႕ကို စားရင္းေတြးမိတယ္။ ျပီးေတာံ အရမ္းလည္း အေမကို အံ့ၾသခဲ့ဖူးတယ္။ ငါ့တိုအေမမ်ား စားစရာကိုေမ့ရတယ္လို႔ ငါ့ဆိုတခါမွကို မေမ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ ငါ့ဦးေနွာက္က အေမထက္ အျမဲသားေနတယ္ ။ အေမဟာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေမ့တတ္တယ္။ ငါဆိုအိပ္မေပ်ာ္တာတို႔ ၊ အိပ္ေရးပ်က္တာတို႔၊ စားလိုမ၀င္တာေတြ တခါမွမရွိခဲ့ဘူး။ အေမပဲ ဇက္ေက်ာ့တက္လြန္းလို ႏႈိပ္ေပးပါအံုး၊ သံပရာရည္ေလးေဖ်ာ္ပါအံုးဆိုျပီးအျမဲခိုင္းေနတာပဲလို႔ က်မေတြးခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါရေစ။ <br /> <br />က်မတိုလိုခ်င္တာေတြကို မျပီးနုိင္ မစီးနုိင္ မရိုးနုိင္ေအာင္ ျဖည့္စီးေပးဖို အင္အားေတြ ခမ္းမတတ္ အေမ ရုန္းကန္းခဲ့တယ္။ စာရြက္ေဟာင္းေတြေပၚမွာ အေမက သမိုင္းတာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တဲ့စစ္သူၾကီးေဟာင္းၾကီး အခုေတာ့ အျငိမ္းစား ဘ၀နဲေအးခ်မ္းေနပါျပီး။ သမီးေတြေျပာသမွ် သမီးလုပ္သမွ်ကို စူးစမ္းဖို႔ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနခဲ့ပါျပီး။ အေ၀းေရာက္ေနတဲ့ သမီးေတြနွင့္ အင္တာနက္ေပၚမွာ အေမ ဖုန္းေျပာေနတတ္ပါျပီး။ ေျပာင္းလွဲတုိးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ မ်က္စီပြင့္ နားပြင့္ လို႔ ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲက အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြအေပၚမွာ လိုက္ျပီး ခံုမင္ေနတတ္ပါျပီး။ သမီးေရ စိန္ေဂဟာ ဘာေတြေတြ႔လာတာ သိပ္လွတာဘဲ ။ ကိုယ္အိမ္မွာ သားသမီးေတြက နုိင္ငံျခားမွာေလ လူရုိေသ ရွင္ရိုေသေတာ့ ျဖစ္မွရမွာေပါ့ ။ ကိုယ္မွာက သမီးေတြရွိတဲ့အိမ္ဆိုေတာ့ အသိုိင္း၀န္းတစ္ခု ေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေနထုိင္မွျဖစ္မယ္လို႔ အေမေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက က်မနားထဲ စြဲထင္က်န္ေနပါတယ္။ သမီးေရ ဟိုတိုက္ခန္းေလးကမဆိုးဘူး အခန္းေလးက်ယ္တယ္ ၊ ေဘးခန္းလည္း ေဘးခန္း အလႊာလည္းနိမ့္တယ္ ပတ္၀န္းက်င္ကအရမ္းသန္႔ေတာ့ အေမေလ အရမ္းသေဘာက်တာဘဲ။ လူဆိုတာ စုတတ္မွ ေဆာင္းတတ္မွ မရွိေတာ့ ၀မ္းစာ ၊ ရွိေတာ့လည္း တန္ဆာေပါ့ သမီးေရ စိန္ပြင့္ေလးေတြဗိုက္နာတဲ့သူေတြရွိတံုး ေလာ္ကတ္ေလး တစ္ခုေလာက္ လုပ္လိုက္ခ်င္တာ၊ ေရခဲ့ေသတၱာေလး ခပ္ၾကီးၾကီးေလ တစ္လံုးေတာ့လွဲသင့္ျပီးမလားဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ က်မအေမ ေျပာတတ္ ေတာင္းတတ္ လိုခ်င္တတ္ေနပါေကာ့လားလို႔ က်မေတြမိတယ္။ သြားေလးသူက ငါ့ကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုထားခဲ့ပါတယ္ နင္တိုေတြသံုးလို ငါ့မွာရွိတာအကုန္လံုး ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ နင္တို႔ တလွည့္ျပန္ဆပ္ရမွာေပါ့ဆိုတဲ့ ဂရုဏေဒါသစကားေတြလည္း ေျပာတတ္ေနပါျပီး။ အခုေတာ့ အေမက က်မတို႔ဆီက သူလိုခ်င္သမွ်ကို ညင္သာစြာ ဖြင္ဟျပေနပါျပီး။ တစ္ခ်ိန္တံုးက က်မတိုအေမကို အတင္းပူဆာျပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့အေမဟာ စကားသံခ်ိဳခ်ိဳသာသာ နဲ႔ ေတာင္းမယ့္အလွည့္ကို ေရာက္ေနပါျပီး။ သူမ်ားေတြက ေျပာတယ္ သားသမီးကံေကာင္းတယ္တဲ့ အိုစာတာေကာင္းတယ္တဲ့ အေမကေတာ့ ငါ့သမီးေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတိုေတြ႔သိတတ္လို႔ ခုလို ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲ မွာ မ်က္နွာပန္းပြင့္တာ ငါကို ဘိုးဘြားရိပ္သာပိုထားလညး္ ဘယ္တတ္နုိင္မလည္းဆိုတဲ့ စကားလံဳးေတြေအာက္ က်မတို႔ ညီမေတြ အေမကို ဂရုဏာသက္စြာ စိတ္ခ်မ္းသာေစလို႔ခဲ့ပါတယ္။ <br />ညီမေတြနွင့္ အေမဟာ ခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ေနာက္လိုက္ေျပာင္းလိုက္ ပါဘဲ။ တစ္ခ်ိန္တံုးကေတာ့ မိန္းကေလး ေလးေယာက္ကို သူဘဲအမိ သူဘဲအဖေနရာက ေန က်ားေတာင့္က်ားကန္ ရုန္းကန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ယံုနုိင္စရာမဟုတ္ေတာ့ပါ။ သမီးေတြနွင့္ အေမက ညီမေတြ က်ေနတာဘဲ အေမေတာင္ ပိုျပီးႏွပ်ိဳေနေသးတယ္ဆို႔ စကားကိုၾကားခိုက္ က်မ ၾကက္သီးေမႊးညင္းေတြ တစ္ကိုယ္လံုး ထကုန္တယ္ <br /><br />``ငါမ်ား အေမေနရာကို မွားေရာက္ေနတာလား ´´လို႔ က်မကိုယ္ က်မေတြးမိတယ္။<br /><br />က်မအလွည့္မွာ အေမလိုဘဲ လွလွပပ က်မ ဘ၀ဇတ္ခံုကို တာ၀န္ယူ ကျပနုိင္ပါမလားလို႔ စိုးရိမ္းမိတယ္။ အေမကို ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးေနမိေပမယ့္ အလုပ္က မန္ေနဂ်ာမ်က္နွာကို ျမင္တုိင္း က်မအလုပ္ထြက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ေနေလဆိုေတာ့ မလြယ္ပါလား ေလာကၾကီးရယ္ လို႔ ေအာ္လိုရရင္ ေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ခုေတာင္ က်မ ဆံပင္တစ္ခ်ိဳ႕ ျဖဴေနျပီးေလ.... <br /><br />မယ္မဒီ<br />ပန္းခ်ိီအား ေန႔သစ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-9208601113403700660?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-29315677313527535292010-07-14T05:55:00.000-07:002010-07-14T10:26:47.329-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TD24PDGwjxI/AAAAAAAAANo/gltnOYxbOTU/s1600/%E1%80%96%E1%80%96.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 162px; height: 198px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/TD24PDGwjxI/AAAAAAAAANo/gltnOYxbOTU/s320/%E1%80%96%E1%80%96.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493749689133076242" /></a><br /><br /><br />ေႏြရာသိီ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔မႈကို စာဖြဲ႔ဖို႔ က်မအခ်ိန္မအားလပ္ခဲ့ေပမယ့္ ေရာင္စံုဆန္းျပာတဲ့ အပြင့္အခက္ေတြ႔ စိုေျပလွပေနတဲ့အသြင္းဆန္း ဒီဇိုင္းဆန္းေတြကို ေတာ့ မိန္းမတို႔ သဘာ၀အတိုင္း က်မရင္ခုန္မိတာေတာ့အမွန္ပါဘဲ။ ရဲတင္းေတာက္ပေနတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ႔ စိုးမိုးတဲ့ ႏွစ္၊ လိေမာ္ေရာင္ဂါ၀န္ရွည္ၾကီးမ်ားနွင့္ လိုက္ဖက္ညီလြန္းတဲ့ လူ႔အသံုးေဆာင္ လက္၀တ္တန္ဆာေတြ ေအာက္ ေႏြရာသီဟာ သိပ္ကိုလွပေနတယ္ရွင္။ <br /><br />က်မေနစဥ္လုပ္ကိုင္ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေရာင္ႏွင့္ ဒီဇိုင္းေတြသာ စုိးမိုးထားတယ္။ အ၀ါေရာင္ ၊ လိေမာ္ေရာင္၊ အျပာေရာင္ ၊ အနီေရာင္၊ အျဖဴေရာင္း၊အစိမ္းေရာင္ ေတြေအာက္ အင္မတန္လွပစြာေသာ အဆင္ဆန္းမ်ားက အလွကိုယ္စီ ျဖင့္ စြဲဖက္ဖြယ္ေကာင္းလွပတယ္။ က်မဟာ အေရာင္ေတာက္ေတာက္၀တ္ဆင္တတ္သူမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေရာင္ ေတာက္ေတာက္ေတြၾကား ဆန္းျပားလွတဲ့ ဒီဇီုင္းေတြေအာက္ မွာ က်မေႏြရာသီကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ေႏြရာသီဟာ သိပ္ကိုလွပတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဘဲ ေဆးေရာင္စံုစံုလင္လင္ျဖင့္ စိုေျပလန္းဆန္းျပီး ေတာက္ပသစ္လြင္လို ေနပါတယ္။ <br /><br />ဆႏၵ၇ွိတုိင္းသာ ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ အေနာက္ ဥေရာပနုိင္ငံတစ္ခုရဲ ကမ္းေျခေလးတစ္ခုမွာ ေႏြရာသီကို က်မ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔လွပတဲ့ အဆင္တန္ဆာအ၀တ္အစားမ်ားျဖင့္ ေတာက္ပတဲ့အျပံဳးေတြ ေအာက္မွာ က်မရဲ႕ အားလပ္ရက္ကေလးကို တန္းဖိုးရွီစြာ ကုန္ဆံုးခ်င္ပါတယ္။ က်မက က်မခ်စ္သူရဲ ေႏြနတ္သမီးေလး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အေရာင္မ်ားနဲ႔ က်မခ်စ္သူကို ျပဳစားခ်င္တယ္။ ဒါက က်မစိတ္ကူးေလ စိတ္ကူးသက္သက္ ကူးခပ္ေနတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အိပ္မက္….<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မၾကားခင္ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္ ေႏြလိုဘဲ သိပ္မၾကားခင္ ေရာက္လာေတာ့မယ္ က်မရဲ႔ ခြင့္ရက္မ်ားအတြက္ က်မရင္မွာ ေႏြရာသီေခါင္ခိုက္ေနခဲ့တာ ရင္ေမာရလြန္းလို႔ အိပ္မေပ်ာ္ရက္ေတြ ထပ္ခဲ့တာမ်ားျပီး။ ေႏြဦးေႏွာင္းမွာ လူတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို ျမင္ခြင့္ရလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းလွစြာေသာေႏြရာသီ ကိုေမ့ေလ်ာ႔ေနခဲ့တယ္။ ေႏြမွာပြင့္တဲ့ ပန္းေလးေတြေလာက္ ေႏြရာသီအပူကို က်မစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။ <br /><br />လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မ်က္နွာကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ၊သူအသံကိုၾကားခြင့္ရဖုိ႔ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ က်မစေတးခဲ့ျပီးျပီ။ ရင္းခဲ့ရျပီးျပီး။ ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုတဲ့အရာထက္ ခုိင္မာတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳလို႔ လူႏွစ္ေယာက္ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈကို က်မတြယ္ဖက္ထားတယ္။ ဒီအရာေလးက က်မရဲ အနာဂတ္ ဒီအရာေလးက က်မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပန္းတုိင္း ။ဒီအရာေလးေပၚမွာ က်မေပးခဲ့ တန္းဖို႔က သူမ်ားထက္သာခ်င္ရင္ သာမယ္ ။ နညး္ခ်င္ရင္လညး္ နည္းမယ္ ဒါေပမယ့္ က်မေပးနုိင္ တတ္နုိင္တဲ့ ပမာဏအားလံုးကို က်မပံုေအာ့ထားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္<br /><br />`` က်မဟာ ေႏြရာသီကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူ စာရင္းထဲမွာ ဥၾသငွက္ေတြထက္ အမ်ားၾကီးေစာခဲ့တယ္´´<br /><br /><br />ရင္းနီးေနက် စကားသံေတြ၊ ေတြ႔ေနက် သူပံုရိပ္ေတြ၊ လတ္တေလာ ေတြလိုက္ရမယ့္ အျပံဳးေလးတစ္ခ်က္ကမ်ား က်မကို သိမ္းသြင္းနုိင္ေလမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူေျပာလိုက္မယ့္ စကားေလးတစ္လံုးေအာက္ က်မအရည္ေပ်ာ္က်မတတ္ ထိမ္းသိမ္းရခက္ေလာက္ လူတစ္ေယာက္ကို တခဏအတြင္း က်မခ်စ္နုိင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတြ ေအာက္ တစ္ေနအလုပ္ခ်ိန္း ၁၆ နာရီဆိုတဲ့ လူမဆန္တဲ့ လူအသိုင္းအ၀ိုင္းေကာင္းၾကီးထဲမွာ အင္အားခန္းလုမတတ္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ဒီေႏြရာသီ မွာ<br />သာမာန္ထက္ ပိုျပီး အလုပ္ေတြ ပိေနခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />လႊဲေလ်ာ္မႈေတြၾကားထဲ အဆင္မေျပမႈေတြၾကားထဲ တခဏတာ အနားယူ အပန္းေျဖမယ့္ ခရီးစဥ္ေလး တစ္ခုကို တစ္စံုတစ္ဦးက ျငင္းပယ္ ထားဆီးခဲ့လိမ့္မယ္လို႔ က်မဘာေၾကာင့္မ်ား ၾကိဳမေတြးခဲ့ပါလိ္မ့္...<br /><br />မယ္မဒီ<br />ပန္းခ်ီပံုအား ေန႔သစ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-2931567731352753529?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-72393473294913619362010-05-06T13:43:00.000-07:002010-05-06T14:22:33.690-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/S-MvD_Q196I/AAAAAAAAANg/Q9X7yWsRx1s/s1600/%E1%81%82.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 154px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/S-MvD_Q196I/AAAAAAAAANg/Q9X7yWsRx1s/s200/%E1%81%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468266118126106530" /></a><br /><br />ညက ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္နဲ႔ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါ ထိန္လင္းေနတယ္… လတစ္စင္း အသံတိတ္ ငိုေၾကြးသံကို ညမွာ ၾကားတယ္…<br />င့ါအခန္းက နံရံေတြ အေမွာင္ထဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနခိုက္ ငါလိပ္ျပာေတြ ခရီးထြက္ခဲ့တယ္..အခ်စ္ရြာတဲ့…<br /><br />အတၱကို စြန္႔ခဲ့တဲ့ ခရီးမွာ အခ်စ္လို႔ ေခၚတဲ့ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ အရိပ္ခိုမိတယ္။ အဲဒီသစ္ပင္ဟာ ေမ့ပင္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်မ ရင္ခုန္သံေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကားရတဲ့ အျဖစ္ ထူးဆန္းေပစြ။<br /><br />ညင္သာတဲ့ အသံေလးေတြ၊ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ စကားလံုးေတြသံေအာက္ ို ႏွင္းဆီတစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔ အခ်စ္ရြာက က်မကို ၾကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။ ပ်ဴငွာ တဲ့ အရပ္က ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုဆီ က်မေရာက္သြားတယ္။ <br /><br />သူကေျပာတယ္ `` မင္းဟာ ကိုယ္ရဲ နတ္သမီးေလးပါတဲ့ ´´ က်မ ဘ၀င္ျမင့္သြားခ်င္ေပမယ့္ မတန္မရာ ခိုင္းနုိင္းမႈဆိုတာ သိေနေတာ့ အတင္းၾကီးပဲ က်မစိတ္ကို ခ်ည္းထားလိုက္တယ္။ မင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ အနာဂတ္ေလးပါတဲ့ ´´ ျဖစ္ရျပန္ျပီး ေနာက္တစ္မ်ိဳး ၊ ယံုတမ္းေတြလို႔ သိေပမယ့္ က်မတကယ္ယံုလုိက္တယ္ ။ <br /><br />သူကေျပာျပန္တယ္ ။ က်မကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ ေတာအုပ္တစ္ခု ရွိသတဲ့ ။ အျမဲစိမ္းလန္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေအာက္မွာ ေၾကြဆင္းက်ေနတဲ့ ေမတၱာပန္းေတြ ၾကဲျပန္႔ေနသတဲ့။ က်မသာ ဆင္လိုရင္ သူသီကံုးေပးမယ္ လည္ဆြဲတန္ဆာကေတာ့ သစၥာလို႔ ဆိုရွာပါတယ္။ သူအျမဲမက္တဲ့ အိမ္မက္ေတြက က်မသာလွ်င္ ျဖစ္ပါသတဲ့ ။ ဘုရားေရ ဒါေတြကို က်မက ယံုၾကည့္လက္ခံသင့္တဲ့ စကားေတြဟုတ္ပါသလား။ ေလခ်ိဳေသြးေနတာလားလို က်မေတြးၾကည့္တယ္ ။ မဟုတ္ပါဘူး သူတကယ္ေျပာတာလို တစ္စံုတစ္ေယာက္က က်မကိုေျပာေနတယ္။<br /><br />ေတြေ၀ ထံုမိႈင္းသြားတဲ့ အသိတရားေတြေအာက္မွာ က်မဦးေႏွာက္ေတြ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရင္ခုန္သံေအာက္ ၀ပ္စင္းက်လို႔ အိပ္ေပ်ာ္ ေနခဲ့ပါတယ္။ ကာရံေတြ ေတးဆိုတဲ့ ညမွာ က်မ အိမ္မက္မက္ေနခဲ့တယ္။<br />ဒီညကို က်မ ဘာသာျပန္ဆိုဖြဲ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္ ။ သူကေျပာတယ္ မင္းဘာသာျပန္တာမွာေနတယ္တဲ့ အခ်စ္ဟာ အဲေလာက္ အပြားစားမဆန္ပါဘူးတဲ့ ဟုတ္ပါသလား…<br /><br />ဒီလိုနဲ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမ်ား ျဖစ္ေလမလားလို က်မကိုယ္တုိင္းအေျဖ ရွာၾကည့္မိတယ္။ တကယ္လို႔ မ်ား အခ်စ္ဆိုတာ လူေတြေျပာသလိုဘဲ သစ္တစ္ပင္ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ … က်မကိုယ္တုိင္ ေရေသာက္ျမစ္ဘဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ …<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀မွာ မရွီမျဖစ္ ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား ဆိုေတာ့ ဘ၀အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ မရွိမျဖစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွိေလေကာင္းေလ ရွင့္သန္ေနေလေလ ပိုျပီး ယံုၾကည့္ခုိင္ျမဲမႈေတြ တိုးလာေလေလ သာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ <br /><br />သို႔ေလာ သို႔ေလာ အေတြးေတြနဲ လန္႔နုိ္းတဲ့အခိုက္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပိုေပးသူက ဆိုပါတယ္။ `` မင္းေနာင္တမရပါေစနဲ႔တဲ့ ´´<br /><br />က်မဖတ္ဖူးမိတဲ့ စာသားေလးတစ္ေၾကာင့္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို မွားခ်စ္မိလို႔ အထီက်န္ေနရျခင္းေပၚ မင္းတစ္သက္လံုး ေနာင္တမရပါေစနဲ႔တဲ့… <br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7239347329491361936?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-15216354797551907952010-02-05T15:41:00.000-08:002010-02-05T16:12:22.475-08:00ဘာအေၾကာင္းေလးမ်ား ဒီအပတ္အတြက္ ေရးေပးရမလည္းဆိုျပီး ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီး ေတြးမိခဲ့ေပမယ့္ စိတ္တုိင္းမက်ခဲပါဘူး။ ကိုယ္တုိင္စိတ္ဘ၀င္မက်တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဆက္ေရးဖုိ႔မေတြးဘဲ ေစတနာဆိုတဲ့ ရင္ဘတ္ထဲကလာတဲ့ ခံစားမႈေလးကို ရင္းျပီး လက္ရွိဒူဘိုင္း ေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏ လူက်င့္၀တ္ လူအသိုင္းအေၾကာင္းေလးကို ေရးဖို ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္….<br /><br />အေ၀းေရာက္ျမန္မာမ်ား တစ္ရပ္တျခားမွာ ဘယ္လိုေနထုိင္ရွင္သန္ေနရတယ္။ ဘယ္လိုအျဖစ္ပ်က္ကေလးေတြ ရင္ဆိုင္ခါးစီးခံေနရတယ္၊ ဘယ္လိုမ်ိဳး အျဖစ္ပ်က္ကေလးမ်ား အမွတ္မထင္ မလြဲသားဘဲ ၾကံဳေတြ႔ေနရတတ္တာေလးေတြကို သိေစခ်င္ပါတယ္….<br />ျမန္မာျပည္က မိသားစု၀င္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ တစ္တုိင္းတစ္ျပည္ကိုေရာက္သြားထြက္ သြားၾကျပီးဆိုရင္ ျမန္မာျပည္က မိသားစုေတြ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူတတ္ၾကပါတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့ရွင္ ကိုယ္ျပည္ထက္သာမယ္ ၀င္ေငြေတြပိုေကာင္းမယ္ အသိညဏ္ဗဟုသုတေတြ ပိုတိုးတက္လာမယ္ဆိုတာေသခ်ာပါတယ္။ နုိင္ငံတကာ ႏွင့္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံရမယ္၊ လူအခြင့္အေရးဆိုတာကို က်မတိုမ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ခံစားလာရတာကို သိပ္ကိုေကာင္းတာေပါ့။ မိသားစုကိုလည္းေထာက္ပံ့ေက်းဇူးဆပ္ရသလို ကိုယ္ဘ၀ရပ္တည္မႈဟာလည္း ပိုျပိးခိုင္ခံ့လာတယ္ ။ ကိုယ္ကိုကိုယ္လည္း ပိုျပီး ယံုၾကည္မႈေတြတုိးတက္လာတယ္။ ေျပာရဲဆိုရဲ ရွိလာတယ္ဆိုတာေတြကေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ရွင္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရဲ တစ္ဖက္မွာ တစ္ခ်ိန္က က်မတိုမသိခဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္တဲ့ အေျခေနေတြဆိုးၾကီးေတြကို ရင္ဆိုင္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္ရွင္။ ဒါေတြအားလံုး က်မ နုိင္ငံျခားကိုေရာက္ျပီး ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳမွ ယုံၾကည့္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ကေလးေတြပါ။ <br /><br />အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္က မိသားစု၀င္ေတြ ဘယ္လုိမွ ေတြးျပီး ကိုယ္ခ်င္းဆာနာ နာလည္းေပးနုိင္မွာ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြေပါ့ရွင္… တစ္ခ်ိန္က က်မတုိေတြ ကိုယ့္မိကိုယ္ဖ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာထဲမွာ ေနခ်င္သလို႔ ေနခဲ့ၾကတယ္။ စားခ်င္သလို စားျပီး ေန ခ်င္သလို ထင္တုိင္းက်ဲေနခဲ့ၾကတယ္ရွင္။ လူအဆင့္အတန္းေတြ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြဆိုတာ မိဘေတြနဲ႔႔ပဲ ဆုိင္တယ္လို က်မတို႔ ေတြးခဲ့ၾကတယ္ေလ။ မိဘေျပာသမွ် နားပူတယ္လို႔ ေနာက္ကြယ္မွာေျပာၾကတယ္။ <br />နားမပူတဲ့ေနရာကို ေရာက္ျပီးဆိုေတာ့လညး္ မိဘေတြကြယ္ရာ မွာ က်မတို႔ေတြ႔ ထင္ရာစိုင္းၾကေတာ့တာပါဘဲ။ <br /><br /> တခ်ိဳ႔မိဘေတြကို့ယ္၌ သားသမီးေတြကို အလိုလိုက္ အၾကိဳက္ေဆာင္ျပီး ထင္သလို ထားတတ္ၾကတယ္။ လူေနမႈအဆင့္အတန္း စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းေတြ ကိုယ္က်င့္သိကၡာေဘာင္ေတြကို သားသမီးေတြ တတ္သိနားလည္းေအာင္ သင္ၾကားဖို႔ အခ်ိန္ေစာေနတယ္လို ျမန္မာမိဘေတြက ေတြးမွတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္နယ္တစ္ရပ္က လည္းေရာက္ေရာ ျပသာနာေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ ရင္ဆုိင္ရၾကေတာ့တာပါဘဲ ။ <br /><br />က်မတို႔တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးက တစ္သီးပုဒ္ကလေနထုိင္လာခဲ့တဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ အစားအေသာက္ ေနထုိင္ပံု စရိုက္ေတာ္ေတာ္မ်ားက အားလံုးမွာတူညီၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဒသအလိုက္ အရပ္အလိုက္အစားအေသာက္ ေနထုိင္ျပဳမႈပံုခ်င္း တူညီေတာလည္း ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေပါ့ရွင္။ ျမန္မာဆိုရင္ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုျပီးေကာက္ခ်ဆြဲလုိက္ၾကတာ ခံၾကရတယ္ ။ တကယ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္ ျငင္းလို႔မွမရတာေလ။ <br /><br />ဒီမွာက်မတို႔ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုနွင့္ ေတြ႔ဆံုရတဲ့အခ်ိန္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ကို ၾကံဳေတြ႕ၾကရတယ္။ ဘယ္သူမွ အရမ္းကို ခ်မ္းသာတဲ့အသိုင္းအ၀န္းထဲက ေရာက္လာၾကတာမဟုတ္ေတာ့လည္း မသိၾကဘူးေပါ့ရွင္။ က်မဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ အရမ္းကို ေခတ္မွီတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္၊ အ၀တ္ေလ်ာ္စက္ေတြ ႏွင့္ ေနလာခဲ့တာမဟုတ္ဘူး ။ ဒီကို ေရာက္စတံုးက သူမ်ားေတြၾကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သတိထားျပီးေနထုိင္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေျပာခ်င္တဲ့လူေတြကမ်က္လံုးေတာက္ေထာက္ျပီး ၾကည့္ေနၾကတာ။ အေမႊးတုိင္ဆုိတာ ျမန္မာျပည္မွာတံုးက ဘုရားပူေဇာ္တဲ့ သိီးသန္႔ အရာအျဖစ္သာ သတ္မွတ္ထားခဲ့တာ တျခားဘယ္လို သံုးရမွန္း က်မတကယ္ကို မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီကိုေရာက္မွ ဟင္းခ်က္တဲ့အခါ အန႔ံအသက္ေတြ အျပင္ကို မကူးေအာင္ ထြန္းၾကမွန္ အ့ံၾသစြာၾကံဳေတြဖူးရပါေတာ့တယ္။ လူမ်ိဳးျခားတုိင္းအစားေသာက္ အနံ႔အသက္ေတြက လူတစ္ဖက္သားကို ဒုကၡေပးမွန္း က်မတိုျမန္မာေတြ မသိနုိင္ၾကပါဘူး။ <br /><br />ဒါတင္ဘဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ ျဖစ္သလို ေနထုိင္လာတဲ့အက်င့္ အဆင္ေျပသလို ေနထုိင္လာတဲ့အက်င့္ ေရာင့္ရဲစြာေနထုိင္လာၾကတဲ့အဆင့္အတန္းေတြက ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုအတြက္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာလို ထင္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိင္းတပါးသားေတြ ၾကားခဲ့ ၾကံဳသလိုေနထုိင္ၾကတဲ့ က်မတိုအေပၚမွာ အဆင္တန္းမရွိဘူးလို႔ ေတြးထင္တတ္ၾကပါတယ္။ ရွိတာေလးစုျပီး ျဖစ္သလို စုစားၾကတာကို အဆင့္တန္းမရွိဘူးေပါ့ေနာ္ တခ်ိန္က က်မတို ျမန္မာျပည္ထဲက လက္လုပ္လက္စား ကုလားမ်ားအေပၚ အထင္ေသးခဲ့သမွ် ကိုယ္တုိျပန္ခံရတယ္လိုသာ ေျဖသာရံုပဲ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာမိန္းကေလးလူလြတ္ေတြက တကိုယ္ေရ တကာယ ေတြမိုအဆင္ေျပသလိုေနတယ္။ ေယာက်ၤားလူလြတ္ေတြက အိမ္အလုပ္ကိစၥဆိုတာ သူတိုအလုပ္မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေလးသြင္း ထားၾကတာကိုရွင္... တျခားလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သူတိုစိတ္အသိညဏ္ အက်င့္ေတြထက္ ပိုျပီးတန္းဖိုးၾကတယ္ေတာ့ ရိုးသားမႈထက္ သန္႔ရွင္းမႈဟာ လူတန္းဖိုး လို က်မ မဆိုလိုခ်င္ပါေသာ္လည္း ဒါမ်ိဳးၾကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္ရွင္...<br /><br />အထူးသျဖင့္ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားအားလံုးအားမဆိုလိုပါ သိုေသာ္ ၾကားျမင္ သိရသေလာက္ ျမန္မာမိ္န္းကေလးမ်ား၏ ဂုဏ္သိကၡာသည္ အိီႏၵယမိန္းကေလးမ်ားကဲ့သို႔ ဇကာတင္ေလာက္သည့္ စံမ်ိဳးေလာက္ မထိန္းသိမ္း ထားနုိင္သည့္တိုင္ တျခားလူမ်ိဳးမ်ားနွင့္ တန္းတူ စည္းပ်က္၀ါးပ်က္ အက်င့္ပ်က္ေနေသာ တန္းအထိ မက်ဆင္းသင့္ေၾကာင့္ ေတြးထင္မိပါသည္။ မိရိုးအစဥ္ဆက္ကို ေဖာက္ဖ်က္ခ်င္သည္ဆိုပါအံုးေတာ့ မိဘတို၏ မ်က္နာကိုေတာ့ ေထာက္ထားဖို႔ သင့္ပါတယ္။ မိဘကြယ္ရာမို႔ လူျမင္ကြယ္ရာမွာ ျမန္မာမေလးမ်ား တျခားတျခားေသာ လူမ်ိဳးမ်ား၏ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေနၾကသည္ကို ၀မ္းနည္းမိေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။ ထုိထက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းတာ ေတြ တစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေၾကာက္ရြံေနရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ေစာစီးစြာေရာက္ေနၾကတဲ့ ကိုယ္ေရႊျမန္မာေတြက ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္းအခ်င္း အေပ်ာ္ၾကံ ၾကတဲ့အျဖစ္က လြန္စြာအရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လွတယ္လို ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။ ၾကားလိုမွမေကာင္း ကိုယ္လူမ်ိဳးသားခ်င္ ေတြကို ေမာင္ဘြားေတြလို အားကို မရဘဲ ေၾကာက္ရႊံပုန္းေရွာင္ရတယ္လို႔ ၊ ဘယ္နွယ္ ကူညီသလိုလို ေစတနာထားသလိုလို လူမ်ိဴးသားခ်င္းေတြမို႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ခ်င္သလိုလိုျဖင့္ အေရာ၀င္ ကာ သိမ္းပိုက္ဖို႔ နည္းလမ္းရွာေနတဲ့လူေတြက အနား၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မိန္းမနွင့္ သားသမိီးရွိပါလ်က္ လူပ်ိဳလူလြတ္အသြင္ေဆာင္ျပီး တျပည္ေရာက္ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားကို ဖ်က္စီေစာ္ကား လုပ္ခ်င္တဲ့ ကိုယ္ေရႊျမန္မာေတြကိုလည္း အလြန္ပင္ ေလးစားမိပါတယ္ရွင္။ <br />နုိင္ငံျခားမွာ ေတြ႔တဲ့မိန္းကေလးေတြ႔မို႔ ရည္စားစကားကို လြယ္လြယ္ေျပာ လြယ္လြယ္နွင့္ ခ်စ္သါူျဖစ္ အလြန္အကၽြံ အဆင့္ေတြေရာက္ျပီးဆိုမွ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ကာ ရည္းစားအေဟာင္းကို ေျပးလက္ထပ္တဲ့ ေရႊေတြ႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း မခ်ိီးက်ဴးဘဲ မေနနုိင္ျပန္ပါဘူးရွင္...အားလံုးကို မဆိုလိုပါဘူး ၊ ကိုယ္ေမာင္ဘြားလို ခင္မင္ၾကတဲ့လူေတြကို မေစာ္ကားပါဘူး ဒါေပမယ့္ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ား ေရာက္တယ္ဆိုတဲ့သတင္းကို တစ္ေယာက္တစ္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေပးျပီး ဖုန္းလိုက္ဆက္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ဆက္ခိုင္းျပီး အမ်ိဳးခ်စ္ၾကတဲ့ လူေတြကိုလည္း လက္ဖ်ားခါေလာက္ရဲ႕ ။ ဒီထက္ဆိုတာက ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာမွာ မိသားစုအသိုင္းအ၀ိုင္း အတည္တက် ရွိေနပါလွ်က္ တစ္ရပ္တစ္ျခားမွာ တစ္အိုးတစ္အိမ္ တည္ေထာင္ေနထုိင္တဲ့ ေယာက်ၤားသားမ်ားကိုေတာ့ အျပစ္တင္ရမလား ခြင့္လြတ္လုိက္ရမလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက က်မကိုယ္တုိင္ အသိညဏ္မမွီတာမို႔ တုိင္းျပည္ဆင္းရဲတာပဲ အျပစ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ျပည္မွာသာ လစားေကာင္းေကာင္းရရင္ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုေတြ ကို မိသားစုေတြ မၾကံဳၾကရေလာက္ပါဘူးဆိုပါေတာ့ ။ ရယ္စရာေကာင္းတာေလးတစ္ခုကေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနတဲ့ ေယာက်ၤားကို ျပန္လာမွာစိုးျပီး ေဗဒင္ယာတရာေတြလုိက္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းမေတြကိုလည္း ခြင့္လြတ္မိျပန္တယ္။ သူလည္အေၾကာင္းမညီညြတ္လို႔သာဆိုျပီးေပါ့ေလ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သူမလည္း ေယာက်ၤားနဲမိသားစု စုံစုံနဲ႔ ေနခ်င္ေလာက္ပါတယ္လို ေျဖေတြးဖူးျပန္တယ္။<br />လက္မထပ္ဘဲ ခ်စ္သူေတြ အတူတကြေနထုိင္ျခင္းဆုိတာမ်ိဳးက အခုလက္ရွိေခတ္ၾကီးမွာ ဆန္းျပားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတာ့မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိ္ဘကြယ္ရာ မွာ ေယာက်ၤားေရ မိန္းမေရ ဆိုျပီး ေျပာၾက ဆိုၾကေနေလေတာ့ တစ္ကယ္ ကို လင္မယားေအာက္ေမ့ျပီး မိဘေတြေရွ႕ မွာ သူတို႔ လင္မယားေတြ အဆင္ေျပပါတယ္။ သိပ္ကိုလည္း သိပ္ကို ခ်စ္ၾက ပါတယ္လို႔ ေလာကြက္ေလ်ာ္မိၾကရာမွ ျပသာနာေတြ စမိၾကတဲ့အျဖစ္က ေတာ့ ရယ္ရမလို ငိုရမလို ၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္ပါဘဲရွင္။ ၾကံဳခဲ့ရသမွ် အျဖစ္ေတြကို သာ ခ်ေရးၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပီးမယ္မထင္ပါဘူ။ <br /><br />က်မဘာေၾကာင္းမ်ား ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးသလည္းလို က်မကိုယ္က်မျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။ အတင္းသေဘာမ်ားေဆာင္ေနမလားလို႔ က်မဆက္မေရးဘဲ နစ္ပတ္ေလာက္ ပစ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္။ က်မအဓိကဆိုလိုခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းေလးက သူမ်ားေတြ ဘာေတြလုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို လူေတြသိေအာင္ေျပာျပဖုိမွမဟုတ္တာ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ဒီလိုပါလားဆိုတဲ့ ဂုဏ္သိဏၡာေမးမိန္းေနတာေလးေတြကို ေဖာ္ညြန္းခ်င္တာပါ။ ေတာ္တဲ့ တတ္တဲ့လူေတြကို ေတြ႔ရတုိင္းအျမဲေက်နပ္ဂုဏ္ယူရေပမယ့္ ျမန္မာေဟ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီး လူၾကားလိုမေကာင္း သူၾကားလို မေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ကေလးေတြ၊ ျမန္မာေဟ့ ၾကားလိုက္ရျပန္ျပီး ခိုး၀ွက္မႈ နဲ႔ အလုပ္ထုပ္ခံရျပန္ျပီး၊ ျမန္မာေဟ့ ျပသာနာတက္တာ လူၾကီးကို နားလည္းေအာင္ ရွင္းမျပႏုိင္လို႔ ရွာလပတ္လည္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ျမန္မာေဟ့ ဘာလူမ်ိဳးနဲ႔ ၾကိဳက္တာ ေအာင္မေလး လြယ္လို္က္တာ ထမင္းဟင္းကအစခ်က္ျပဳတ္ေပးတဲ့အျပင္ ပိုက္ဆံေတာင္ ကိုယ္က ျပန္ျပီးေထာက္ပံ့ေသးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းစကားမ်ိဳးက နားခါးပါတယ္ရွင္။ ကိုယ္ဘာသာ ကိုယ္ခ်စ္တာ ဘာျဖစ္လည္းေပါ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္ အလုပ္မွာ အဆင္ေျပေအာင္ အထက္လူၾကီး လူမ်ိဳးျခားကုလား ၊နီေပါ့၊ ပါကီစတန္၊ စသည့္ျဖင့္ေပါ့ေလ လူမ်ိဳးစံုကို လက္ခံလုိက္ၾကတယ္။ က်မနဲ႔လည္း နည္းနည္းေလးမွကို မဆိုင္တဲ့ ကိစၥၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒူဘိုင္းေရာက္ျမန္မာမ်ားဆိုတဲ့ ျမန္မာကိုယ္စားျပဳအတြက္ေတာ့ နည္းနည္းေလးမ်ား ပတ္သတ္ေလသလားလို႔ ေတြးမိလိုပါ။ <br /><br />လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးေတြ ၊ အရြယ္ေရာက္ေနျပီဆိုတဲ့စကားလံုးေတြကို ျမန္မာလူမ်ိဳး သိပ္ကိုမက္ေမာတတ္ၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လိုလည္းဆိုေတာ့ က်မတိုေတြက မိဘမ်က္စီေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္မ်ား အတူတကြေနထုိင္ရလိုပါဘဲ။ ဒီလိုေနထုိင္ရလို႔ လုပ္ခ်င္တာကို ကိုယ္ပိုင္လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိေလေတာ့ မိဘကိုယ္ရာလည္းေရာက္ေရာ ထင္ရာကို စိုင္းတတ္ၾကတာ လည္း ဓမၼဒါပါ။ တကယ္ေတာ့ လြပ္လပ္ျခင္းနွင့္ အရြယ္ေရာက္ျပီးဆိုတဲ့စကားလံုးကို က်မတို အလြဲသံုးစားလုပ္ေနၾကတယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ လူအဆင့္တန္းမွာ လြပ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ လူတန္းေစ့၊ လူ႔က်င့္၀တ္၊ ထံုးစံဓေလ့ေတြဆိုတာ ရွိပါေသးတယ္။ ဆိုတဲ့စကားလံုးက ျပန္ျပီးေတာ့ ထိန္းသိမ္းထားပါေသးတယ္။ <br /><br /> ၾကံဳသလိုေနတယ္၊ ထင္သလိုလုပ္တယ္၊ ျဖစ္သလို႔ ရပ္တည္ေနထုိင္ေနရတဲ့ ျမန္မာေတြအျဖစ္ကို ေတြးေတာမိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတာ တျခားတုိင္းျပည္ေတြက သတင္းေတြကို ၾကားသိေနရတာေတြကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ယဥ္ေက်းသိိ္မ့္ေမြ႔တယ္ ဆိုတာ တျခားလူမ်ိဳးေတြၾကားရင္ ရယ္စရာပ်က္လံုးမ်ား ျဖစ္ေနအပါအံုးမယ္...တုိင္းျပည္ဆင္းရဲတုိင္း လူမ်ိဳးဆင္းရဲ ပညာဆင္းရဲလို႔ က်မတို႔တစ္ေတြ တကယ္ဘဲ လူမြဲလူညံ့ေတြ ျဖစ္သြားရေတာ့မွာလားရွင္... <br /><br />ေစာစစ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1521635479755190795?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-16701799420702124062010-01-18T04:11:00.002-08:002010-01-18T04:16:30.235-08:00အေတာ္မသတ္ေသာ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ဘ၀ဆိုေသာ လိုင္း<br />ရိုက္ခတ္လာေတာ့ က်မအသည္းတျခမ္းကို <br />အတိတ္ေတြ ဖံုးသြားတယ္ <br />က်ရံႈးျခင္းေတြ မ်က္ရည္ခမ္းေနတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းရယ္<br />ေမာဟေတြ အထင္းသားက်န္ေနတဲ့ မ်က္နွာျပင္မွာ<br />အျဖစ္ဆိုးေတြကို ေရးခဲ့တယ္….<br /><br />ေရစီးျမန္တဲ့ ေတာင္က်ေရလိုပဲ<br />အိမ္မက္ေတြ စီးေနတဲ့ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ လိုင္း<br />ရိုက္ခတ္လာေတာ့ က်န္ေနတဲ့အသည္းတျခမ္းကို<br />လိုခ်င္တက္မက္မႈက ၀ါးမ်ိဳလိုက္ျပန္တယ္၊<br />ယံုၾကည့္ခ်က္ေတြ မေပ်ာက္ျပယ္ေသးတဲ့ ေဒါသမုန္းတိုင္းေတြ<br />အင္းအားအသစ္အခ်ိဳ အစျပဳတည္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေက်ာျပင္မွာ<br />စိန္မႈံေလးေတြ ထြင္းတဲ့ ေရွ႔ေျပးနိမွတ္ပံုရိပ္ေတြက ထင္ရွားေနျပန္တယ္…<br /><br />ပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ ျပည္ဖံုးကားခ်<br />လက္ေျမွာက္အရႈံးေပးဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္…<br />ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ က <br />အတင္းအက်ပ္ အေရးဆိုလာျပန္တယ္ မင္းပိုင္သမွ် <br />ငါ အကုန္လိုခ်င္တယ္တဲ့ …<br />အိုဘုရားေရ ကယ္ေတာ္မႈပါ...<br /><br />စစ္မက္ေတြၾကားထဲ စစ္ခရာသံပဲ နားစြင့္ေနခဲ့တဲ့ ငါမွယ<br />တခါမွမေရးရေသးတဲ့ <br />နွလံုးသား ေက်ာက္စာေလးတစ္ခ်က္ေတာ့ရွိတယ္<br />သူအတြက္ ေပးလို႔ ရနုိင္ေလးမလား....<br />ငါ ပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ ဒါေလးဘဲ က်န္ပါေတာ့တယ္...<br /><br /><br />မယ္မဒီ<br />၁၈.၁.၂၀၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1670179942070212406?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-34337077742840908522009-12-31T06:46:00.000-08:002009-12-31T08:15:28.110-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SzzODnuvjwI/AAAAAAAAANI/L8q10kz2QS0/s1600-h/%E1%80%98%E1%80%98.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 142px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SzzODnuvjwI/AAAAAAAAANI/L8q10kz2QS0/s200/%E1%80%98%E1%80%98.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421434613047201538" border="0" /></a><br />တံခါးေခါက္သံေလးတစ္ခု ေသးေသးေလး ၾကားလိုက္တယ္။ ေအးစက္တည္းျငိမ္းေနတဲ့ သူမမ်က္နွာေတြ ခ်က္ခ်င္ အျပံဳးေတြျပည့္လ်ံေ၀ဆာသြားတယ္။ အဲဒီအျပံဳးေအာက္မွာ အရာအားလံုးကို သူမ ျပည္ဖံုးကားခ် လိုက္ျပီးလို႔ အဓိပါယ္ကို သက္ေရာက္ေစပါတယ္။<br /><br />သူမရဲ႔ လွပ၀ိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက အသက္မရွိဘဲ ခံစားခ်က္ ေတြ ေသဆံုးေနတယ္။ ေအးစက္တဲ့ မ်က္နွာမွာ အတြင္းေၾကေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို သိုသိပ္ဖံုးကြယ္ေနထားမွန္း ကၽြန္ေတာ္ ျမင္နုိင္ပါတယ္။ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ မတတ္ ပါးလပ္ေနတဲ့ ခႏၵာေလးက ဤမွ်ဆိုး၀ါးလွတဲ့ နာက်င္ခံစားခ်က္ေတြအားလံုး သူမ သင္ပုန္းေခ်နုိင္တဲ့ အစြမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးလို မဆံုးပါဘူး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး...<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ စကားလံုးေတြကို နားေတာင္ ေနေယာင္ေဆာင္ျပီး သူမ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေအးစက္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ေနတယ္။ ခံနိုင္ရည္စြမ္းမရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တ႔ို ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲ ဟိုတစ္ခ်ိိန္ကလို ေႏြးေထြးၾကင္နာမႈေတြကို သာ ျပန္ရနုိင္မယ္ဆိုရင္ေလ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘာမဆိုလုပ္ဖို႔ ၀န္မေလးပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္မာန ကၽြန္ေတာ္ သိဏၡာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္မွာ ရွိသမွ် အင္အားအမွ်င္အစေလး တမႈံတမႊႊားမက်န္ ကၽြန္ေတာ္ စုစည္းညစ္ထုပ္ျပီး လက္ရွိအေျခေနတစ္ခုလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းလွဲပစ္လုိက္ ခ်င္ပါတယ္။ ဒူးေထာက္ ေတာင္းပန္းလိုသာ ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုခုကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္လိုက္မွ သူမေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ သူမေျခရင္းထိ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ခ်ပစ္လုိက္မယ္။ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကို အလြန္ခ်စ္ေသာ သူမကို စက္ရုပ္တစ္ခုျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္က နာက်င္ေစခဲ့ပါသတဲ။ တရားခံက ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဘဲ ျဖစ္ပါသတဲ့ ...<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲရွိသမွ် တင္းတင္းၾကီး သူမကို ဖက္ထားမိတယ္ ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို မနမ္းရဲဘူး။ သူမမ်က္ႏွာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ မနမ္းရဲေလာက္ေအာက္ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္လို ခံစားေနမိတယ္။ ကိုယ္မိန္းမတစ္ေယာက္ေရွ႔မွာ အျပစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီး။ အိုဘုရားသခင္ ကယ္ေတာ္မႈပါ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ သူမက ေျပာဖူးတယ္။ `` ေမာင္ဟာ က်မရဲ အိမ္ဦးနတ္တဲ့ ေမာင္ဟာ ကၽြန္မတိုမိသားစုေလးအတြက္ ခိုင္ခံေတာင့္တင္းတဲ့ သစ္တစ္ပင္တဲ့´´ သူမကေတာ့ အဲဒီသစ္ပင္ကို ပိုင္တဲ့ ျခံပိုင္ရွင္ လို တီတီတာတာ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။သူမေျမွာက္ပင္ခဲ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀င္ေတြျမင့္ နုိင္ထက္စီးနွင္း သူမကို ျပန္လုပ္ခဲ့မိတာ ထင္တယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူမသာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ နတ္ဖုရားမတစ္ပါး အစစ္မွန္ ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္း လိုက္ပါျပီး ။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀အတြက္ သူမ မရွိလို မွ မျဖစ္တာ။ သူမေပ်ာက္သြားမွာကို ေသမေလာက္ စိုးတယ္ ။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ဆီက ထြက္ေျပးသြားမွာကိုစိုးရိမ္တယ္ ။ ဒီခါးသီးတဲ့ နင္ၾကင္မႈေတြကို ပိုက္ျပီး သူမ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္သြားမွာစိုးတယ္။<br /><br />သူမသာ အျပစ္စကားေတြ ဆိုခဲ့မယ္ဆိုရင္ ညေပါင္းမ်ားစြာ နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ သူမသာ ရိုက္နိုက္ ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္စြာ ခံလုိက္မယ္။ သူမဘာလုပ္လုပ္ ဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ သူမနွစ္သက္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွနားမလည္းေသာ မခံစားတတ္ေသာ စာေရး ဆရာေတြရဲ႕ အမႈအက်င့္ေတြ၊ သူမႏွစ္သက္ေသာ ပန္းအေရာင္မ်ိဳးစိတ္ေတြ၊ အလွအပ ဖက္ရွင္ ဒီဇိုင္းေတြ၊ ေတြ႔သမွ် ဆင္းရဲသားမ်ားအေပၚ သနားတတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />သူမငိုညည္းမယ္ဆိုရင္လည္ ကၽြန္ေတာ္ ဂီတသံတစ္ပုဒ္လို နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ငိုေၾကြးေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုဘဲ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သိမ့္ေခ်ာ့ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ခုေတာ့ သူမရဲ႕ ေအးစက္မႈၾကီးက ကၽြန္ေတာ္ကို တုန္လုပ္ေျခာက္ျခားေစတယ္။ သူမ၏တိတ္ဆိတ္မႈက ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာျပင္ၾကီးကို စိုးရိပ္မႈေတြ အထပ္ထပ္ တုန္ရီလာေစတယ္။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ျပီး သူမမ်က္နာ အေျပာင္းအလဲွကို အလြတ္တမ္း ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဘာစကားမွမဆုိဘဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုသူမ ျပန္ဖက္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ေလးမွာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေသဆံုးသြားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀က အရွင္လတ္လတ္ သျဂဴိလ္ခံလိုက္ရျပိး....သူမရဲ႔အေ၀းဆံုးအရပ္က ဟိုဘက္ကမ္းတစ္ဘက္ဆီကို အပိုခံလုိက္ရျပီး။ သူမအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားျပီးဆိုတာ နားလည္လုိက္ပါတယ္...<br /><br />အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူမရဲ ခိုကိုးစရာ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူမရဲ အလွစိုက္ ပန္းအိုးတစ္လံုးလိုဘဲ သူမဘ၀အတြက္ စိုက္ထားတဲ့ သစ္တစ္ပင္ ဘ၀ ေရာက္သြားျပီး။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ခြင့္မလြတ္ဘူး။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို လည္း လက္လြတ္အဆံုးရႈံးမခံဘူး။<br /><br />တံခါးေခါက္သံ သဲသဲေလးၾကားလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ သမီးကေလး ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ေျပးလာတယ္။ ရက္ေျပာင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ေနတဲ့ အေဖကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ အိပ္ေနရာမွ ထလာတယ္။ သူမက သူမရဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးအတြက္ သမီးလိုခ်င္ေနေသာ အေဖကို ျပန္ေခၚလာနုိင္ခဲ့တဲ့ အျပံဳး ၊ သမီးေရွ႔မွာ သမီးလိုခ်င္တာကို လုပ္ေပးနုိင္တဲ့့ အျပံဳးနွင့္ ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္မက္ဆိုးေတြ လံုး၀ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါျပီး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ က သမီးေလးအတြက္ေတာ့ သစ္ပင္ျမင့္ျမင့္ၾကီး တစ္ပင္ ျဖစ္ေနခ်င္ပါေသးတယ္......<br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3433707774284090852?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-89210330155058381532009-10-31T13:23:00.000-07:002009-10-31T13:35:39.318-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SuxyJWZoM6I/AAAAAAAAAM8/rt-2OMPvIj0/s1600-h/%E1%81%89%E1%81%89.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 144px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SuxyJWZoM6I/AAAAAAAAAM8/rt-2OMPvIj0/s200/%E1%81%89%E1%81%89.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398815558267843490" border="0" /></a><br /><br />တကယ္လို႔ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့... အင္းေတြးစရာေတြက တစ္ပံုၾကီးပါပဲ. အေတြးေတြကို ထက္ျခမ္းျခမ္းရေတာ ့မယ္ထင္တယ္ ။ က်မက စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အပိုင္းကိုပဲ ဦးတည္ခရီးဆက္သြားမယ္။<br /><br />ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ က်မတို႔ ကမာၻသစ္ကို ၾကိဳဆိုရံုေပါ့ရွင္... ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ ေဟာ့ဒီကမာၻၾကီးကို စြန္ခဲ့ၾကတာေပါ့... ကမာၻေဟာင္းမွာ အက်င့္ေဟာင္းေတြ အယူဆေဟာင္းေတြ ႏွင့္အတူ မေကာင္းတာဟူသမွ် က်မတို႔ အကုန္လံုးစြန္႔ခဲ့ၾကတာေပါ့...<br /><br />၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ..<br /><br />ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနသလည္းဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို မေျဖခ်င္ပါဘူး ။ ကိုယ္ခ်စ္သူကို ေဘးနားမွာ အဆင့္သင့္ ရွိေနခိုင္းမယ္။ က်မတို ကမာၻသစ္ထဲက ဧဒင္ဥယာဥ္ထဲကို သြားမယ္ေလ.. အသစ္စစလူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ စတင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသစ္စစ အခ်စ္တစ္ခုကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ စတင္ခ်င္ပါတယ္။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကား ခြဲျခားဆက္ဆံနုိင္ေစတဲ့ အေရာင္ေတြကို က်မစြန္႔ခဲ့မယ္။ အလႊာ၊ ဂုဏ္ဓန စသည့္ျဖင့္ေပါ့ေလ အားလံုးကို စြန္လိုက္မယ္။ ခ်စ္တတ္တဲ့ ရင္ဘတ္တစ္ခုကိုဘဲ ဧဒင္ထဲကို သယ္လာခဲ့မယ္။<br /><br />၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲ..<br /><br />ရင္ခုန္ေနမွာေပါ့ရွင္… သိပ္ကုိေသခ်ာတယ္။ ဧဒင္ထဲကို ၀င္မယ့္ အသစ္စစ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရဖို႔ ရင္ေတြသိပ္ကိုခုန္ေနမွာေပါ့… ကမာၻဦးမွာ လူေတြမဖန္တီးဘဲ တည္ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ဧဒင္ဥယာဥ္ဆိုတာ ဘယ္လို မ်ိဳးလည္းဆိုျပီး ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ခ်င္လို႔ စိတ္ေတြ ေလာေနတယ္။ လူေတြမဖန္တီးဘဲ သဘာ၀အတိုင္းတည္ရွိေနတဲ့အရာေတြကို ဦးစြာပထမ ၾကည့္ခြင့္ရမယ့္ အခြင့္ေရးဆိုတာ နည္းတဲ့အခြင့္ေရးမွ မဟုတ္တာရွင္။<br /><br />၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထား<br /><br />ပိုင္ဆိုင္တာအားလံုးကို စြန္႔လြတ္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ေနမယ္။ လိုခ်င္တက္မက္မႈ ၊ မနာလို ျဖစ္မႈ ၊ မာနတရား၊ စြဲလန္းမႈ၊ ပူပင္ေသာက ေတြအျပင္ လူသားပီသေနေစတဲ့ တဏာမီးေတြအားလံုးကို စြန္႔နုိင္ေစဖို႔ က်မ ေလ့က်င့္ေနမယ္။ ကမာၻေဟာင္းက အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ဘဲ က်န္ေနမွာစိုးလို႔။ က်မအတြက္လည္း ကမာၻဦးသမီးပိ်ဳ ၀တ္စံုတစ္စံုေလာက္ ရွာ၀ယ္ရအံုးမယ္.. ၀တ္လွစ္စလွစ္ ပိတ္စပါးပါးေလး ကို ပတ္ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ ပန္ထားတာမ်ိဳးေတာ့ က်မ ပံုေတြ ျမင္ဖူးတယ္ ။ က်မက ပန္းလည္းမပန္တတ္ဘူး ။ ကမာၻပ်က္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မက အဆင္သင့္ အဲဒီ၀တ္စံုကို ၀တ္ျပီးသား ျဖစ္ေနေစရမယ္။<br /><br />၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက<br /><br />ဒီကမာၻပ်က္စီးသြားရင္ ပ်က္စီးျခင္းထဲကို ပါ၀င္သြားမယ့္ ဘုရား၏ တရားေတာ္၊ ေခတ္အဆက္ဆက္က လူအသက္ ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကို စတည္းျပီး တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ျမိဳ႔ျပေတြ၊ လူတို႔၏ ပူေဇာ္ပသခံ အႏွပညာလက္ရက္ေတြ ၊ လူသမိုင္းေၾကာင္းကို ေဖာ္ညြန္းထားတဲ့ ျပတုိက္ေတြအတြက္ ႏွေျမာမိတာအမွန္ဘဲ ။ က်မက ဒီကမာၻက မခြာရေသးေတာ့လည္း ကမာၻသူေလး ပီသစြာ ႏွေျမာတြန္႔တုိတဲ့အက်င့္ ခုတိေတာ့ ရွိေနေသးတာအမွန္ဘဲ။<br /><br /><br />၅။ေၾကာက္လန္႔မိတာက..<br /><br />ဒီ ကမာၻကို ေခတ္အဆက္ဆက္က ပ်က္စီေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ လူဆိုးသူခိုးေတြ ကမာၻသစ္ထဲ့ ေျပာင္းေရႊ႕လာမွာကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ ။ သူတ႔ိုကုိ က်မက အလိုမရွိဘူး ။ စစ္ ႏွင့္ ဘာသာတရားက လူေတြကို ဖ်က္စီးေနတယ္လို႔ က်မက ျမင္တယ္။ လူေလာဘ က တဆင့္ပြားလာတဲ့ အာဏာပါ၀ါေတြေၾကာင့္ လက္ရွိကမာၻစုတ္မွာ စစ္ ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဘာသာတရားတို႔၏ အယူၾကီးမႈေၾကာင့္ အတၱလြန္ကဲ့တဲ့ ဘာသာေရးစစ္ေတြကို က်မ ကမာၻသစ္ထဲ ထပ္ျဖစ္လာမွာကို စိုးတယ္။ လူတစ္ေယာက္၏ အသက္ကို တန္ဖိုးထားတဲ့ ကမာၻသစ္ေလး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ႔ တန္ဖိုးကို လူသားတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုးျဖင့္ တုိင္းတာတဲ့ ကမာၻသစ္ေလး<br />ျဖစ္ခ်င္တယ္။ လူအဆင့္တန္းခြဲျခားမႈေတြ မရွိခ်င္ဘူး။<br /><br />၆။ေဆာင္ထားခ်င္တာ..<br /><br />ေဆာင္ထားခ်င္တာက ဓါတ္လံုးတစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ ေမွာ္အတတ္တစ္လက္ကို ေဆာင္ထားခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဧဒင္ အ၀င္၀မွာ အခမဲ့ တာ၀န္ထမ္းမယ္။ ၀င္လာသမွ် လူေတြကို စစ္ေဆးမယ့္ ၾကီးက်ပ္ေရးမွဴး တာ၀န္ကို ေန႔မအား ညမအား ထမ္းေဆာင္မယ္။ က်မက ဖန္ဆင္းျခင္းဆိုတာကို လက္မခံေတာ့လည္း ပင္ပန္းခံရေတာ့မေပါ့ရွင္။ အသားအေရာင္မတူတဲ့ ဖန္ဆင္းခံရမႈ၊ ဆင္းရဲျခင္း ခ်မ္းသားျခင္းေတြ တန္းမတူညီမွ်မႈ၊ အသိညဏ္မတူညီတဲ့ ဦးေနွာက္မ်ားပိုင္ဆိုင္မႈ၊ အေတြးေခၚမ်ားလြန္ကဲ့ နက္နဲ႔စြာ<br />ေတြးေခၚတတ္သူမ်ား အား က်မက ဓါတ္လံုးတစ္လံုးျဖင့္ အားလံုးကို တန္းတူညီမွ် ျဖစ္ေစမယ္။<br /><br />၇။ဘာေတြေရးမိမလဲ..<br /><br />စာေတြေရးမွာေပါ့ရွင္ ။ ကဗ်ာေတြေရးမယ္။ သီးခ်င္းေတြ ေရးမယ္ ။ တဂိုး ၀ိညဥ္ေလးမ်ား ငွားလို႔ ရမယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ကဗ်ာလွလွေလးေတြ ပင္လယ္ကမ္းေဘးမွာ ထုိင္ေရးခ်င္ပါတယ္။ တဂိုးလိုမ်ိဳး အသိညဏ္ေတြ ၾကြယ္၀ေနရင္ေတာ့ က်မ္းတစ္အုပ္ေလာက္ေရးခ်င္တယ္…<br /><br />ဂ။ေတြးမိေတြးရာ အေတြး<br /><br />ဗယ္ဆင့္ဘင္ဂိုလိုမ်ိဳး စေတးခံလူသားေတြအတြက္ က်မက ညစာေလး ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေပးခ်င္တယ္။ ငတ္ျပတ္ဆင္းရဲတြင္းထဲ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူေတြကို ညစာပါတီေလး ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ျပင္ဆင္ေပးခ်င္တယ္။ ၀ိညဥ္မ်ားနွင့္ ကခုန္ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး ၀ိညဥ္မ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ရြင္ရယ္ေမာျခင္းေပါ့ ေလ။ အားလူး မီးဖုတ္ေတာ့ လုပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ ၾကယ္ေတြငိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စာအုပ္ဖတ္ရင္း သနားခဲ့မိလုိ႔။<br /><br />၉။ဂုဏ္ယူခ်င္တာက<br /><br />အင္း ဂုဏ္ယူခ်င္တာက ဆိုတဲ့ စာလံုးေတြက ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုဘဲ ။ က်မဘာမွာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွ လူေတြအတြက္ မလုပ္ေပးခဲ့ပါဘူး ။ ဒါက ရိုးသားစြာ ၀န္ခံတာေလ။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဒီကမာၻေျမေပၚမွာ အသက္ရွင္လာရတဲ့ ေက်းဇူး ၊ လူျဖစ္လာရတဲ့ ေက်းဇူး၊ က်မအေမ ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအတြက္ က်မက မေမ့တတ္တာေလးဘဲ က်မ ဂုတ္ယူရ ေတာ့မွာေပါ့ရွင္… တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ မယ္မဒီကို ပစ္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ ေလာကဘံုေလးက သိပ္ေကာင္းတဲ့ေနရာေလး မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ မယ္မဒီက က်လာတဲ့ေနရာမွာ ေခါင္းငံုမခံဘဲ အာခံခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူခ်င္ပါတယ္။ ကမာၻ နွင့္ ငါ ဘယ္သူပိုေစာင္း မလည္းဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳး ျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူတယ္ရွင့္ ….<br /><br />၁၀။ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက<br /><br />ဆင္းရဲတြင္းထဲ တြင္းဆံုးက်ေနေသးတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြအတြက္ေတာ့ လြတ္ေျမာက္ျခင္းေပါ့ရွင္။<br />လူသားတုိင္း ခံစားခြင့္ရွိတဲ့ ရပိုင္ခြင့္ေတြ မရတဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ရွင္… ကမာၻကန္ထဲကို လူတစ္စုဘဲ ခပ္ျပီးေသာက္ေနၾကတာကို ။<br /><br />၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း<br /><br />ငါသည္ ဤဘ၀မွ ကၽြတ္လြတ္နုိင္မည္ဆိုပါက တစ္စံုတစ္ေယာက္က ဖန္ဆင္းေပးနုိင္မည္ဆိုပါက ၊ ငါသည္ မည္သည့္အလုပ္ကိုမွ အသက္ ဆက္ရန္အတြက္ မလုပ္ခ်င္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ငါသည္ မည္သူႏွင့္မွလည္း ၀တ္ေက်တန္းေက်း စကားမ်ိဳး ေျပာျခင္း ဆက္ဆံျခင္းေတြ မလုပ္ခ်င္ သူျဖစ္ပါသည္။ ငါသည္ အေလ့အက်င့္ ျဖင့္ ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ေနရေသာ ဘ၀ကိုလည္း မုန္းတီးေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ငါသည္ လူမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ တစ္ေယာက္ သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ က်ဴးရင့္ခြင့္ရွိသည္ကိုပင္ ဤပိုစ္ေလး တက္လာတဲ့ မႏွင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ။ စိတ္ထဲရွိတာ အားလံုးေရးခ်လိုက္ေတာ့လည္း က်မရင္ဘတ္ေတြ ေပါ့ပါးသြားပါတယ္။<br /><br />ေအာက္မွာ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္က သိပ္ကို စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာေကာင္းတာမို႔ တင္ထားေပးပါတယ္။ နလံုးသားနွင့္ နားေတာင္ပါရွင္....ကမာၻသစ္မွာ ေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ က်မအဲလိုဘဲ ေနခ်င္လို႔ပါ<br /><br /><embed src="http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_gray.swf" quality="high" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars="valid_sample_rate=true&amp;external_url=http://www.fileden.com/files/2007/2/26/823949/01%20-%20Honey%20Moon%20Bin%20Jo%20.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" width="99%" height="52"></embed><br /><br /><br />ဓါတ္ပံုေလးကိုေတာ့ ဒီဆိုဒ္ေလးက ေန ကူးယူထားပါတယ္ရွင္ http://www.wga.hu/art/d/durer/2/13/2/042.jpg<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-8921033015505838153?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-56189384808169934492009-10-09T00:45:00.000-07:002009-10-09T00:48:24.594-07:00တိမ္ေတြအလည္လာခိုက္<br />တိမ္သားကို ထြင္းထု အရိပ္ကို အစစ္လိုထင္ခဲ့တယ္။<br /><br />သင္ခါရဆိုတဲ့ စကားေအာက္<br />တိမ္တစ္ဆုပ္ ငါဆီကို ေျပးဆင္းတယ္<br />မိုးတဲ့ <br />ေျပးဖမ္းမရတဲ့ အဆံုး<br />မိုးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ပစ္လုိက္တယ္….<br /><br /><br /><br />မယ္မဒီ<br />၈.၁၀.၂၀၀၉(တစ္နွစ္ျပည့္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-5618938480816993449?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-73173150343747006252009-10-03T16:30:00.000-07:002009-10-03T16:44:33.202-07:00သာလြန္းတဲ့ ညကဘဲ ဖ်ားေယာင္းေလသလား သီတြင္းကၽြတ္လျပည္ဆိုတဲ့ အသိတရားကပဲ က်မကို ႏိုးေဆာ္ေလးသလား က်မရင္ဘတ္ထဲ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ၀င္ပူးတယ္။ အျဖဴေရာင္လႊလႊ အရိပ္ထင္တဲ့ လိပ္ျပာအသြင္က ျပံဳးစစ၊ မႈံကုပ္ကုပ္ ဂြတိဂြက်၊ ကဗ်ာမဆန္းတဲ့ စကားေတြကိုေျပာျပီး ရစ္၀ဲ၀ဲ ရစ္၀ဲ၀ဲ က်မ ည သန္းေခါင္ယံမွာ အေတာင္ေတြ နားမဆန္ေအာင္ တိုးေ၀ွလို႔ လာျပန္တယ္…သူကေျပာတယ္... <br /><br />….ခ်စ္တယ္တဲ့ … <br /><br />ကဗ်ာဆန္လိုတဲ့က်မက ညကို ကဗ်ာျဖင့္အလွဆင္္ခ်င္တယ္။ ကဗ်ာမဆန္ေသာ ညက ခ်စ္ျခင္းတရား စီးျဖန္းကာ အရာခပ္သိမ္း လွပျခင္းမ်ားျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ဖံုးလြမ္းသြားေစတယ္။ လေရာင္ေအာက္ ဒီညသည္ တီးတိုးစကားတို႔ မဆိုဘဲ ၊ ၾကယ္မ်ားျဖင့္ ေတာက္ကာ လတစ္စင္းသည္ ပိုလွပ၍ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခန္းထဲရွိ ကြန္ပ်ဴတာစက္ခလုပ္မ်ားေပၚတြင္ ညဟာ အျပင္ ပတ္၀န္းက်င္ထက္ ပို၍ လွပေနပါတယ္ဟု က်မကထင္တယ္။ နံရံမ်ား စာၾကည့္စားပြဲမ်ား အခန္းထဲရွိ ဗီဒို ၊မွန္တင္ခံု၊ အရာခပ္သိမ္းေသာ ျမင္ေလရာတုိ႔သည္လည္း လွပေနသည္ဟု က်မထင္ပါသည္။ က်မျပံဳးေနသည္ဟု က်မကိုယ္ က်မထင္သည္။ အျပင္မွ လာေသာ ကားသံ စကားသံမ်ားသည္လည္း ဆူညံ သည္ဟု က်မကမထင္ ကားလမ္းေဘး၌ ေနရေသာ ဒုကၡကို သည္ေန က်မေမ့ေပ်ာက္၍ ေနႏုိင္သည္။ ေပ်ာ္ရြင္၍ သာ က်မ ေနသည္ ။ျဖဴေသာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္း၏ စကားလံုးမ်ားသည္ သံဇဥ္မ်ားထက္ ပို၍ က်မနား၌ ခ်ိဳျမိန္ ခမ္းနားလို႔ ေနျပန္သည္။ ေအးစက္ေနတတ္ေသာ အခန္းအား အျပစ္တင္စကားတစ္ခြန္မွမဆို က်မ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ား မနားမေနလႈပ္ရွားကာ ကဗ်ာဆန္ေသာ စာတစ္ပုဒ္ကို ဤလိပ္ျပာ၏ အေတာင္ခပ္သံမ်ားျဖင့္ ျပီးဆံုးရန္ ၾကိဳးစားေနမိေတာ့သည္…..<br /><br />က်မခ်စ္တတ္ေနပါသလား… အခ်စ္ကို ေတြရွိေနပါသလား… သို႔တည္းမဟုတ္ ညဟာ က်မကို ေမွာ္တစ္လက္ျဖင့္ ျပဳစားေနပါသလား … အရာအားလံုး ေရာေႏွာေနသည္ဟု က်မထင္မိသည္။ က်မအသိတရားတို႔ လြင့္စြင့္ကာ ထိန္းခ်ဴပ္ႏုိင္စြမ္းတို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ကို…<br /><br />အို လမင္းေရ ငါ့တသိ ငါ့တသက္ အၾကိမ္းေပါင္းမ်ာစြာ လျပည့္ညတို႔ ငါျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါလ်က္ ဒီေန ဒီရက္ ဒီညေလးက ဘာေၾကာင္းမ်ား ပိုလင္းလက္ေနဟု ငါထင္မိေနပါသလည္း။ လင္းထိန္ေတာက္ပေနတဲ့ လရိပ္ေအာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဟိုးအေ၀းက လတစ္စင္း ရင္ခုန္သံကို ငါၾကားေနရသလိုဘဲ ။ အလွႏွင့္ မႈးယစ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ငါညေတြ လြမ္းဆြတ္သတိရျခင္းမ်ားစြာကို ကဗ်ာ၀တ္ရံုေလးတစ္ထည္ ကိုယ္မွာ၀တ္ျပီး အိပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ က်မအိပ္မက္ေတြ ကဗ်ာဆန္ေနပါေစ…<br /><br /><br /><br />မယ္မဒီ<br />သီတြင္းကၽြတ္အမွတ္တရ)<br />၃.၁၀.၂၀၀၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7317315034374700625?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-56057169701661639752009-10-03T09:34:00.000-07:002009-10-03T10:05:42.279-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SseEUxJIg4I/AAAAAAAAAM0/d5xiK0Z9z6Q/s1600-h/%E1%80%9E%E1%80%9E.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 143px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SseEUxJIg4I/AAAAAAAAAM0/d5xiK0Z9z6Q/s200/%E1%80%9E%E1%80%9E.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388420971495981954" /></a><br /><br /><br />ကန္႔သတ္ခ်က္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာထဲ အသက္ရွင္ခြင့္ လူအျဖစ္ကို က်မထူးဆန္းသည္ဟု မဆိုလိုခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္ လူသားတစ္ဦးျဖစ္ရျခင္းအေပၚ လူတိုင္းမုန္းတီးနာက်င္ေနၾကရျခင္းကိုသာ ထူးဆန္းလြန္းသည့္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ လူျဖစ္ေနရျခင္းအတြက္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္္ အသက္ဆက္ရွင္နုိင္ဖို႔ အင္အားမ်ား အဆမတန္လိုအပ္ ပါသည္။ ခံနုိင္အားရွိသည္ ျဖစ္ေစ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ ၾကံဳဆံုၾကရမည္က ဧကန္မုခ် ေသခ်ာပါေသာ္လည္း ေၾကာက္ရြံတတ္ၾကပါသည္။ က်မသည္ က်မ၏ မနက္ျဖန္အတြက္ မေသခ်ာမႈမ်ားကို ၾကိဳျမင္ေနပါေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္ရြံေနပါသည္။ <br /><br /><br />လူျဖစ္ရျခင္းေၾကာင့္ လူပီပေနသည္က အျပစ္ဟုဆို၍မရနုိင္ပါ။ လူဆိုသည္မွာ အတၱမ်ားကို ပံုေဖာ္ျပရာ၌ အပီျပင္ဆံုး အတၱပံုေဆာင္ခဲ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လူသည္ လူတစ္ေယာက္ ပီသေနရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ လူပီသရန္ ဘာမ်ားလိုအပ္ပါသနည္းဟု ဂြက်က် လူတစ္ေယာက္က ေမးလာေကာင္းေမးပါလိမ့္မယ္ ။ လူတစ္ေယာက္ အသက္ရွင္ေနထုိင္မႈအေပၚ အျပစ္ဟု ယူဆေနမည္ဆိုပါက မိမိကိုယ္တုိင္အဆံုးစီရင္ လုိက္ျခင္းက ပို၍ေကာင္းမြန္ပါလိမ့္မယ္။ ထိုမွလြဲ၍ က်မတို႔ ရင္ဆိုင္ရံုသာ ရွိေတာသည့္ေပါ့။ <br /><br /><br />မ်က္ရည္မ်ား၊ ဆံုးရႈံးျခင္းမ်ားေအာက္ လက္ေျမာက္အရႈံးေပးကာ ဒီေလာကၾကီးမွ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ေစာင့္ဆုိင္းေနသူ လူတစ္ေယာက္ တြက္ က်မဆီမွာ သနားလိုက္တာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးထက္ပိုျပီး က်မကူညီနုိ္င္တာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ က်မလည္း ရွင္သန္ေနထုိင္နုိင္ဖို႔အတြ အင္းအားေတြ လိုအပ္ေနသူတစ္ေယာက္ပါ ။ ဆံုးရႈံးျခင္း့ျဖင့္ ဘ၀ေနထုိင္ရျခင္းကို ေၾကာက္ရြံေန သူ တစ္ေယာက္အတြက္ အသက္ဆက္ေနထုိင္ဖို႔ အားအင္းေတြလိုအပ္တယ္။ အလြန္ၾကီးမားတဲ့ အင္းအားတစ္ခ်ိဳ က်မအသက္ဆက္ရွင္ဖို႔ တကယ္လိုအပ္ေနပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ လူေလာကၾကီးထဲ အသက္ဆက္ဖို႔ ေအာင္နိုင္ျခင္းေတြ လိုအပ္တယ္။ ယုယျခင္းေတြလုိအပ္တယ္။ ေႏြးေထြးၾကင္နာတဲ့ စကားလံုးေတြ ၾကားနုိင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ျပီးျပည့္စံု ေနတဲ့မိသားစု ဘ၀ တစ္ခုကို လိုအပ္တယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ျပည့္စံုေနဖို႔လိုအပ္တယ္။ လူတစ္ေယာက္အသက္ဆက္ရွင္သန္နုိင္ဖို႔ မိမိကို ခ်စ္တဲ့သူလည္း ရွိရန္လိုအပ္သလို႔ မိမိက ျပန္လည္ခ်စ္ခင္ရမည့္သူမ်ားလည္း ရွိေနဖို႔ လိုအပ္သည္တဲ့ ….က်မကို ခ်စ္တဲ့လူ ဒီေလာကထဲ နည္းပါးေနသလားလို ေတြးမိသလို႔… က်မက ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိသူေတြလည္း တကယ္ေတာ့ ဒီေလာထဲ သိပ္မ်ားမ်ားစားမရွိခဲ့ပါဘူး…<br /><br /><br />သိပ္မ်ားေလာဘၾကီးမေနဘူးလားကြယ္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေျပာနုိင္ပါတယ္။ လိုအင္ေတြ ျပီးျပည္စံုသြးားတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွ ဒီေလာကထဲ မရွိပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ထဲက လူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့ က်မ၏ လိုအင္ဆႏၵေတြ ျပီးျပည့္စံုနုိင္ပါေစသားလို႔ က်မဆုမေတာင္းခ်င္းပါဘူး။ ဒီလိုအင္ေတြ ျပည္စံုေနျခင္းႏွင့္ မျပည္စံုျခင္းအေပၚမွာလည္း က်မ မုန္းတီးမေနပါဘူး။ ကံဆိုတဲ့စကားလံုးကိုသာ က်မသိပ္မုန္းတယ္။ နင္ကကံမေကာင္းဘူးဆိုျပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေျပာလာမွာကို က်မသိပ္မုန္းတယ္။ ကံဆိုတဲ့ အဖန္ဆင္းခံလူတစ္ေယာက္ ဘ၀ကို က်မမုန္းတယ္။ က်မဟာ ကိုယ္တုိင္ဖန္းဆင္းလိုသူ ျဖစ္လိုတယ္ ။<br /><br /><br />လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလွ်က္ လူတစ္ေယာက္၏ လုိအင္ ဟူသမွ်ကို ကိုယ္တုိင္ မျဖည့္စြမ္းတဲ့ ဘ၀ကို မုန္းတယ္။ တကယ္ လို႔မ်ား နင္ခ်စ္သူက နင္ကို မခ်စ္ဘူး ၊ နင္ေယာက်ၤားရ ကံဆိုးလိုက္တာ ၊ နင္မိသားစုက ျပိဳကြဲေနတယ္ နင္မိသားစုကံဆိုးလိုက္တာ ၊ နင္ဘ၀က မစိုျပည္ဘူး နင္ဘ၀ကံဆိုးလိုက္တာ ၊နင္က မိတ္ေဆြအေပါင္းသင္းကံံမေကာင္းဘူး စသည့္ျဖင့္ ကံဆိုတဲ့စကားလံုးေတြျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ဘ၀ကို တိုင္းတာသတ္မွတ္ၾကမယ့္ လူေတြ အတြက္ က်မဟာ လူတစ္ေယာက္ပီသစြာ အတၱေတြကို ထႊင္း လူအဆီအႏွစ္ေတြကို သံုးကာ ဒီေလာကထဲ ရာႏႈန္းျပည့္ လူပီသစြာ အသက္ဆက္ရွင္ေနခ်င္ပါေသးတယ္…<br /><br /><br />မယ္မဒီ<br />(၃.၁၀.၂၀၀၉)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-5605716970166163975?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-40467494328913384682009-09-13T17:06:00.000-07:002009-09-14T03:51:20.387-07:00အိမ္မက္ဆိုတာ စိတ္ပြက္အိုင္ တစ္ခု<br />ကမ္းေျခမရိွတဲ အိမ္မက္ေတြထဲ ကူး <br />ငါ့ရင္ဘတ္ခုန္သံေအာက္ ငါကိုယ္တုိင္ ခုန္ဆင္းဘူးတယ္…<br /><br />အိမ္မက္နယ္ကၽြံလို႔ ေျခလွမ္းေတြ အက်င့္ပ်က္လိုက္ပံုမ်ား<br />``ေန႔ ´´ ႏွင့္ ``ည´´ ကို တံတားထိုး ကူးခ်ီသန္းခ်ိီ<br />ငါ့ မ်က္လံဳးေတြ ညမွာ နယ္ကၽြံတယ္…<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အလည္လြန္တဲ့ အတၱ<br />လူတစ္ေယာက္ ရင္ဘတ္ကို ဆြဲထုတ္ <br />အတိတ္ဖြင့္ အခ်စ္ကို စစ္ခ်က္တင္လိုက္<br />သူရာဇ၀င္က ပုတ္သိုးႏွံေတြ လိႈငး္ထေနတာကို ဖြင့္မိခဲ့တယ္ <br />သူက က်မခ်စ္သူတ့ဲ....<br /><br />ေနာက္ဆံုး အျငိမ္မေနတဲ့ အိမ္မက္ <br />ယံုၾကည့္မႈေလွတစ္စင္း <br />ခ်စ္သူစကားသံေအာက္ေမွာက္...<br />`` အခ်စ္ဆံုးတဲ့´´<br />လႊန္ဆြဲေနတဲ့ သတၱိတရားတို႔<br />့အေပ်ာ္ထုတ္ခ်င္းေပါက္ <br />ဒီငမိုက္မ ကၽြံပစ္လိုက္တယ္…<br /><br /><br /><br />မယ္မဒီ<br />၁၄.၉.၂၀၀၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-4046749432891338468?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-76198850447461977902009-09-03T07:38:00.000-07:002009-09-03T07:58:39.373-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sp_ZEcpe9mI/AAAAAAAAAMs/q9un0lvkKJc/s1600-h/Untitled.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 154px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sp_ZEcpe9mI/AAAAAAAAAMs/q9un0lvkKJc/s200/Untitled.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377255150536554082" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />စုန္းသက္တည္တဲ့ အနမ္း<br />ခ်စ္သူေျပာတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ <br />ငါဖ်ားနာေနတာ ၾကာလွျပီး …<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပူးကပ္တဲ့ နာရီတစ္လံုး<br />အလြမ္းေတြ ေရႊလ်ားေနလိုက္ပံုမ်ား <br />ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ ေမြးလို႔<br /><br />သိမ္ငယ္ေနတဲဲ့ ေကာင္းကင္မွာ <br />ငါမ်က္လံုးေတြ ၾကယ္ေတြကို ရြာခ်ခဲ့တာ ၾကာျပီ …<br /><br />ငါတုိင္ကိုယ္ မ်ိဳခ်ထားတယ္<br />အနာဂတ္ဆိုတဲ့ ဖဲ၀ွက္တစ္ခ်ပ္<br />ဒါေပမယ့္<br />ဆို႔တစ္လြန္းလြန္းလို႔<br />အသက္ရူလို္က္တုိင္း ငါ့လည္ေခ်ာင္းက အခ်စ္ေတြဘဲ အံ့တယ္…<br /><br /><br />၄.၉.၂၀၀၉<br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7619885044746197790?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-67807014802607169872009-08-30T06:44:00.000-07:002009-08-30T14:21:40.249-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SpqfoH4qpCI/AAAAAAAAAMk/70EXV29kPFA/s1600-h/%E1%81%83.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 124px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SpqfoH4qpCI/AAAAAAAAAMk/70EXV29kPFA/s200/%E1%81%83.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375784616880415778" /></a><br /><br /><br /><br /><br />က်မေနထုိင္ေနတဲ့ လက္ရွိ နုိင္ငံ ႏွင့္ က်မၾကီးျပင္ ရွင္သန္လာခဲ့ရာ အရပ္ေဒသတစ္ခု ၾကားထဲ ကြဲျပားျခားနားေနတဲ့ အယူအဆေတြ ၊ မတူညီမႈေတြ၊ အျမင္သေဘာ တရားေလးေတြ မေရတြက္နုိင္ေအာင္ ျခားနားေနတယ္ ။ ဒီမတူညီတဲ့ အရာအားလံုးထဲက ေရဆိုတဲ့ အရာေလးတစ္ခုေတာင္ မယံုနုိင္ေလာက္ေအာင္ ကြဲျပားျခားနားေနခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ကမာၻၾကီး၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုခန္႔ဟာ ေရလႊာထု ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေနေသာ ေရကို သီးသန္႔ အဓီပၸါယ္ဖြင့္စရာ မလိုအပ္ေပမယ့္ အသံုး၀င္ပံုႏွင့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုခ်င္းက ေရေျမသဘာ၀ႏွင့္ ေျမမ်က္ႏွာသြင္ျပင္ တည္ေနရာအက်ယ္အ၀န္းေပၚတြင့္ မႈတည္၍ ကြဲျပားျခားနားေလသည္မွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေနပါတယ္...<br />က်မတို႔ ေရကို ေပါမ်ားစြာ သံုးစြဲခဲ့ၾကတယ္။ လိုသေလာက္ လည္း သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ အလွ်ံအပယ္သံုးခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ တခါတစ္ရံေတာ့ အလြန္ရွားပါးစြာ လိုအပ္ခဲ့သည္မိ်ဳး လည္းၾကံဳခဲ့ရတတ္ပါတယ္။ ေရျပတ္လတ္မႈ ေရရွားပါးမႈ ေရၾကီးမႈ ေရဆာမႈ စသည္ျဖင့္ ၾကံဳဆံုခ်ိန္ေရာက္တုိင္း ေအးစက္ၾကည့္လင္ေနတဲ့ စမ္းေရေလးတစ္ေပါက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္လိုက္တာ ခ်ိဳးခ်င္လိုက္တာ လို႔ ဆုေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ တဟုန္းဟုန္း က်ဆင္းေနတဲ့ ေရတံခြန္ၾကီးေအာက္မွာ ေအးစက္ေနတဲ့ ေရကို ျမင္လိုက္ၾကားလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မတို႔အေမာေျပသြားတာဘဲလို႔ စကားဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ ေတာနက္ၾကီးထဲက ေအးစက္ေနတဲ့ ေက်ာက္စက္စမ္းေရ မရွိတဲ့ ျမိဳ႕ျပမွာေတာ့ ေရစည္အတြင္းကေရ အုတ္ကန္အတြင္းက ေလာင္ေရ ေရေအးေလးေတြကို တပ္မက္ၾကပါတယ္။ <br /><br />တခ်ိန္ကေတာ့ က်မအေမက ေရေႏြးေလးနဲခ်ိဳးလုိက္ပါအံုး။ ကို္ယ္လက္ကိုက္ေနတယ္ဆိုရင္ … ေဆာင္တြင္း ေရေႏြးေလး တည္ျပီးခ်ိဳးေနာ္ အေအးပတ္အံုးမယ္ … ေအာင္မေလးေရေႏြးနဲ႔ မခ်ိဳးနဲ အတြင္းကအပူေတြ မထြက္ဘူး … ေရေအးေလး ေလာင္းခ်ိဳးလိုက္ အပူထြက္လာရင္ မေအးေတာ့ပါဘူး …ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြႏွင့္လည္း က်မတို႔ ရင္ႏီွး ၾကီးျပင္း လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေတြကို တရားေသ ယံုၾကည္စရာ မွတ္သားစရာ လိုက္နာစရာ ဆိုရင္ လူမ်ိဳးတစ္ခု၏ စရိုက္ ေနထုိင္ရွင္သန္မႈသာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံကဲ့သို႔ ေရေျမသဘာ၀ ႏွင့္ ရာသီဥတုအတြက္ မွန္ကန္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ ျမန္မာနုိင္ငံထဲက ထြက္ခြာျပီး တျခားအသြင္မတူညီတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေရာက္ရွီလာမယ္ ဆိုရင္ ဟိုအရင္က လက္ခံခဲ့တဲ့ အမွန္တရားေတြ ေျပာင္းလွဲသြားပါေတာ့တယ္၊ အဲဒီအမွန္တရားေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္ ...<br /><br />ယေန႔က်မေရာက္၇ွိေနတဲ့ အေရွ႔အေရွ႔ုအလယ္ပိုင္း ေရေျမ ရာသီဥတု အတြက္ သဘာ၀ကေပးထားတဲ့ ေရ၏တန္းဖိုးဟာ က်မတို႔သိခဲ့တဲ့ ေရ၏တန္းဖိုးႏွင့္ လံုး၀ကြဲျပားလို ေနပါတယ္။ ေရတြင္း၊ ေရကန္ ၊ ျမစ္ေခ်ာင္း အင္းအိုင္း ေပါမ်ားစြာ ရီွတဲ့ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေရကို လိုသေလာက္ရေနတဲ့ အတြက္ တန္းဖိုးမထားတတ္ၾကပါဘူး။ ေရတစ္စက္ တစ္ေပါက္ မေလာင္းဘဲ ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ျခံဳႏြယ္ ေတာတန္းေတြ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ေပါက္ေရာက္နုိင္ တဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေရဟာ ေျမၾကီးထဲမွာ ေပါမ်ားစြာ ရွိေနသလို႔ ဒီအေရွအလယ္ပုိင္းေဒသေတြမွာ ေရဟာ ေပါမ်ားစြာ ရွိမေနတာ ထူးဆန္းစရာေကာင္းပါတယ္။ အေစ့ခ်တိုင္း အပင္ေပါက္နုိင္တဲ့ ျမန္မာျပည္က ေျမဆီေတြလိုဘဲ လို႔ ထင္လာခဲ့တဲ့ က်မေတာ့ ဒီနုိင္ငံေျမၾကီးမွာ ေျမဆီေျမသား တစ္စတစ္ပဲ့မွ မရွိတဲ့ သဲမႈန္သဲမႊားေတြကို သာ အံၾသစြာ ေတြရခဲ့သလို႔ ။ နီရဲပူေလာင္ေနတဲ့ ေျမလႊာနဲ႔ ေျခာက္ေသြ႔ ပူေလာင္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သစ္ပင္ဆိုတာ စိန္တစ္ပြင့္ထက္ရွားပါလို႔ေနပါတယ္။ ဒီေနေျမ ဒီေဒသမွာ ေရဆိုတာ အလြန္တရားရွားပါးေနတဲ့ အဖိုးတန္း ရတနာတစ္ပါးေပါ့ရွင္ ။ ကမ္းမျမင္တဲ့ သဲပင္လယ္ဂႏၱရ ထဲမွာ ေရတစ္ေပါက္ တစ္စက္ဆိုတာ သီၾကားမင္းက ဖန္ဆင္းတဲ့ နတ္ေဆးေရေပါ့ရွင္…ဒီေရတစ္ခြက္ ရွာမေတြ႔ခဲ့လို႔ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ သတၱ၀ါေပါင္းဒုနဲေဒး ရွိခဲ့ပါတယ္…<br /><br />ဒါေပမယ့္ သဘာ၀ဆိုတာ ေျပာမျပနုိင္ေလာက္တဲ့ ထူးျခားဆန္းက်ယ္မႈေတြ ရွိလိုေနျပန္တယ္။သဘာ၀တရားက လူသားတို႔ အသက္ဆက္ေနထုိင္ဖို႔ ေရ ႏွင့္ အစားေသာက္ကိုလည္း ဖန္ဆင္းေပးထားပါတယ္။ ``အိုေအစစ္´´ ဒီစကားလံုးေလးရဲ႕ အတိန္အနက္ကို စကားလံုးေတြနွင့္ ေဖာ္ျပလို႔မရနုိင္ပါဘူး။ က်မ ရွမ္းျပည္၊ ကရင္ျပည္ ၊ ျပင္ဦးလြင္ လိုေနရာေတြမွာ ေရပူစမ္းေတြကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ထူးဆန္း အ့ံၾသစရာေကာင္းတယ္ လိုဘဲ ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္။ သိပ္ကို လိုအပ္တဲ့ အသံုုး၀င္တဲ့အရာလို႔ မေတြးခဲ့မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဂႏၱရထဲက အိုေအစစ္ကေလးကိုေတြတဲ့အခ်ိန္၊ ေရငံပင္လယ္ ၀ိုင္း၀န္ေနတဲ့ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းထဲက အိုေအစစ္ကေလးကိုေတြတဲ့အခ်ိန္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ သဘာ၀တရားကို ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီေဒသအတြင္း လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ ေရကိုဖန္းဆင္းေပးနုိင္တဲ့ ေခတ္မွီနည္းပညာေတြကို ေက်းဇူးတင္လိုက္မိတယ္။ မိုးမရွိတဲ့ တုိင္ျပည္က ေရျဖစ္တည္ေနမႈအေပၚ အံ့ၾသမိတယ္။ မိုးေပၚက အလိုလို က်လာတဲ့ ေရျဖစ္တည္းမႈကိုဘဲ က်မတုိ သိခဲ့တာကို ။ ေျမလႊာထဲ ေရေတြ မျမဲ အျပည့္ရွိေနတယ္ ၊ တြင္းတူးလိုက္တိုင္း ေရရမယ္ဆိုတဲ့ ႔ ယံုၾကည့္မႈေတြ ဒီေဒသမွာ မွားယြင္းလို႔ ေနခဲပါတယ္။<br /><br />ေရျဖစ္တည္မႈတစ္ခုတည္း လား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး …ေရႏွင့္ လူၾကားက ျဖစ္တည္မႈကလည္း အသြင္မတူခဲ့ပါဘူး ကြဲျပားေနခဲ့ပါတယ္.. ပူအိုက္လြန္းတဲ ပတ္၀န္းက်င္ ေျခာက္ေသြ႔လြန္းတဲ့ ရာသီဥတု အရာအားလံုး ပူခ်စ္ေတာက္ေနတဲ့ အေျခေနမ်ိဳးမွာ လူခႏၵာကိုယ္ အပူခ်ိန္ ေသြးခုန္ႏႈန္းဟာလည္း ေျပာင္းလွဲလို႔ ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလပူၾကား ေျမပူၾကားမွာ ေရပူပူေႏြးေႏြးေလးပဲ လူကိုယ္အပူခ်ိန္နဲ လိုက္ဖက္ပါတယ္။ အရိုးအတိပူအိုက္ေနတဲ့ ေႏြေျခာက္လအတြင္း ပူခ်စ္ေတာက္ေနတဲ့ ေရကို ေအးေအာင္ သိုိေလွာင္ထားျပီး ေႏြးရံုေလး ေႏြးေနတဲ့ ေရသာ လူသားေတြ အတြက္ သင့္ေလွ်ာ္ ပါတယ္။ တစ္ေႏြလံုး ပူခ်စ္ေတာက္ေနတဲ့ေရ ႏွႈင့္ ေနသားတစ္က်ျဖစ္လာခဲ့သလို႔ ေအးစက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေဆာင္းတြင္း ျပင္းထန္တဲ့ ေလၾကမ္းေတြတုိက္တဲ့ အရပ္မွာ ေက်ာစိမ့္ေအာင္ေအးတဲ့ ေလျပင္းဒဏ္ေတြေအာက္ Heater သာမ ရွိရင္ က်မေရခ်ိဳးနုိင္ မယ္မ ထင္ ပါဘူး။ တရားေသ လက္ခံထားခဲ့တဲ့ ေရေအးေအးေလးႏွစ္သက္မႈဟာ သံုးႏွစ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ ေျပာင္းလွဲသြားပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ ေတာင္က် ေခ်ာင္းေရ ကို ခ်ိဳး ဖို႔ ေၾကာက္ ရြံေနတာ အမွန္ပါဘဲ ။ ေတာင္က်ေရလို ေအးစိမ့္စိမ့္ကိုသာ ခ်ိဳးရမယ္ဆိုရင္ က်မဖ်ားမွာေသခ်ာတယ္..ေရစိမ္း ကို က်မေၾကာက္တတ္လာခဲ့ပါတယ္…<br /><br />အထူုးသျဖင့္ ျမန္မာနုိင္ငံမွ ေရာက္လာစလူေတြအတြက္ ဒီနုိင္ငံလိုရာသီဥတုဟာ အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့ ရာသီမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဆမတန္ ေအးစက္ေနတဲ့ ေလေအးေပးစက္ေတြႏွင့္ ေျပာမျပနုိင္ေလာက္ေအာင္ ပူျပင္တဲ့ ရာသီဥတုၾကား လူေသြးအသားဟာ ခုပူလိုက္ ခုေအးလိုက္ မမွ်တတဲ့ အရပ္ေဒသမွာ မွ်တနုိင္ေစတဲ့ အေတြးအေခၚအယူဆတို႔ျဖင့္ သေဘာတရားအျမင္ေလးေတြကို လက္ခံနုိင္ဖို႔လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။ ငါအသိ ငါအတၱ ငါအယူအဆ သာမွန္ကန္၏လို႔ တရားေသ သတ္မွတ္ျခင္းဟာ ငါဆုိတဲ့ ေပတံေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာပါ။ ငါ့ေပတံ ကို ငါအသိညဏ္ ငါအတိုင္းတာနဲ႔ ဆံုးျဖစ္ခ်က္ျပဳထားတဲ့ အတြက္ မွန္တယ္လို႔ မယူဆနုိင္ပါဘူး။ ငါဟာ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္က ဖန္ဆင္းခံတစ္ေယာက္ သာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ လက္ခံသင့္ပါတယ္ ။ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္ ကျမင္တဲ့ အျမင္ပဲ ငါ့ဆီမွာ ရွိတယ္ ။ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္က သိသေလာက္ဘဲ ငါ့ညဏ္က သိတယ္ဆိုတာသာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ လက္ခံနုိင္မယ္ဆိုရင္ ငါယံုၾကည့္မႈဟာ အမွန္တရားစစ္စစ္ျဖစ္မေနနုိင္ေသးပါဘူး က်မတို လူေလာကထဲ က်န္းမာစြာ အသက္ရွင္ေနထုိင္နုိင္ဖို႔ က်မတုိ ေျပာင္းလွဲသင့္ရင္ ေျပာငး္လွဲၾကရလိမ့္မယ္..<br /><br />က်မ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ ေရခဲ့ေရပဲ ေသာက္တယ္ ။ ေရေအးေအးေလးပဲ ခ်ိဳးတယ္ ။ ေရပူဒဏ္လံုး၀မခံနုိင္ဘူးတဲ့ ။ တစ္ေနေတာ့ သူ အပူခ်ပ္ျ႔ပီး ဖ်ားတယ္။ သူအယူဆေတြကိုၾကည့္ရင္း လူဆိုတာ ေနရာေဒသ ကိုလိုက္ျပီး ေျပာင္းလွဲသင့္တာကိုေျပာင္းလွဲနုိင္ရမယ္လို႔ က်မနားလည္းလာတယ္။ ေရေအးဆိုတဲ့ တရားေသယံုၾကည့္မႈေလးတစ္ခု ေၾကာင့္ ၾကီးစြာေသာ ဒုကၡကို ခံစားရနုိင္တယ္ဆိုရင္ အကယ္၍မ်ား အရာအားလံုးကိုသာ တရားေသ ဖမ္းဆုပ္ထားၾကမယ္ဆိုရင္ ျဖင့္ ရင္ေလးစရာေတြ ၾကီးဘဲ ျဖစ္လိုေနပါေတာ့မယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ လိုအပ္သလို႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြတဲ့ ဓေလ့စရိုက္အသြင္ကို ကူးေျပာင္းနုိင္မွသာ ကိုယ္ျပည္ကိုယ္ရြာကိုစြန္႔ျပီး ကမာၻအရပ္ရပ္ကို သြားေရာက္ေနထုိင္ အသက္ရွင္ႏုိင္ပါလိမ္မယ္။ ဒါဟာ သင့္ယူျခင္းပါဘဲ။ <br /><br />ဖ်ားေနတဲ့ က်မမိတ္ေဆြက ေျပာေသးတယ္ … ဒီနုိင္ငံကေဆးေတြကို မေသာက္ခ်င္ပါဘူး … ဘာေတြမွန္း လည္းမသိဘူး… ဆရာ၀န္ေတြကလည္း ဘာမွမတတ္ဘူးတဲ့ … ရွင္တို႔ဘယ္လိုျမင္ၾကသလည္း… သူေျပာတာ တစ္ကယ္ဘဲ မွန္ေနသလား…က်မတိုအဲလိုဘဲ ေခါင္းမာစြာ အယူေသးမႈေတြ ကို လက္ကိုင္းထားသင့္သလား ေျပာင္းလဲွသင့္သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလး တစ္ခု ကိုယ္တုိင္းေမးၾကည့္သင့္ ေျဖၾကားသင့္တယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-6780701480260716987?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-9237024626819410392009-08-14T12:10:00.000-07:002009-08-14T13:10:23.917-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SoXAFEBtAKI/AAAAAAAAAMU/-7t2gkZtu_k/s1600-h/%E1%81%82.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 154px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SoXAFEBtAKI/AAAAAAAAAMU/-7t2gkZtu_k/s200/%E1%81%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369909323921948834" /></a><br /><br />အဆုပ္လုိက္လွေနတဲ့ တိမ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္<br />ဦးတည္ရာမဲ့ လြင့္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္မလား<br />မဟုတ္ဘူး ဟိုအေ၀းက ေတာင္ကုန္းဆီကို သြားေနၾကတာ….<br />လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာ သူတို႔ဆီမွာ ရွိေသးတယ္…<br /><br />ဟိုမွာ ငွက္တစ္သိုက္ ပ်ံေနတာ ေတြတယ္မလား<br />ထင္ရာစိုင္း ပ်ံေနတယ္လို ထင္္လား သူတို႔မွာ ဦးတည္ခ်က္ ရွိၾကတယ္...<br />ကိုယ္အရပ္ကုိ ျပန္ေနၾကတာေလ..<br />သူတို႔ဆီမွာ အသင္းအဖြဲ႔လိုက္ ပ်ံသန္းေနထုိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့<br />ေလာက သဘာတရားေလး တစ္ခု က်န္ေနေသးတယ္... <br /><br />ဟိုမွာ ျမက္စားေနတဲ့ ႏြားတစ္အုပ္ ေတြလား<br />ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့ အေကာင္ေတြလို႔ ထင္တယ္မလား<br />သူတို႔က ပိုင္ရွင္ကို အလုပ္ေကၽြးျပဳေနတဲ့ ေက်းကၽြန္ေကာင္းေတြ<br />ေခါင္းေဆာင္ကို ေခါင္းေဆာင္မွန္းသိတဲ့ ေနာက္လုိက္ေကာင္းေတြပါ…<br /><br />ေဟာင္ေနတဲ့ ေခြး တစ္ေကာင္ကိုေတြလား<br />အနိမ့္ဆံုး သတၱ၀ါလုိ ထင္တယ္မလား<br />သူတို႔ဟာ သခင္ေပၚသစၥာအရွိဆံုး သတၱ၀ါ…<br /><br />ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္သစ္ရြက္လႈပ္သံကို သူၾကိဳးစား နားေထာင္ ေနတယ္…<br />ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္ ပန္းတစ္ပြင့္ အသက္ရွဴသံကို ထုိုင္ေစာင့္ေနတယ္…<br />လူဆိုတာ အလွကို ခံစားတတ္သူလို႔ ထင္ရတယ္...<br /><br />ကမာၻၾကီး၏ အလွတရားကို ခံစားတဲ့ လူ ဒါေပမယ့္<br />သူတို႔ဟာ ကိုယ္တုိင္လွဖို႔ ေလာကို ဖ်က္စီးေနတဲ့ လူမိုက္ေတြ<br />ကမာၻကို ဖ်က္စီးမယ့္ လူေတြကို ေမြးထုပ္ေပးသူ <br /><br />သစၥာတရားကို ေလွာင္ေျပာင္သူေတြ<br />ဦးတည္ခ်က္မဲ့ လက္နက္ကိုင္ ဓါးျပတုိက္တဲ့ သူေတြေလ<br />ကိုယ့္ခ်မွတ္တဲ့ ဥပေဒကို ကိုယ္တုိင္ မီးရႈိသူေတြ<br />ေက်းဇူးတရားကို မ်က္ႏွာ ေျပာင္တိုက္သူေတြ<br /><br />လူဆိုတာ ကမာၻကို အတြင္းလိုက္ ေဖာက္စားတဲ့ ေလာက္ေကာင္<br />လူဆိုတာ စစ္ကို မုန္းတီးသူဟု အမည္ခံထားသူ<br />လူဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့ စစ္ကို ဖန္တီးသူ<br />တေစၧေၾကာက္ျပီး ကိုယ္တုိင္တေစၧ ျဖစ္ေနသူ<br />အၾကင္နာ တရားကို မီးခြက္ထြန္းျပီး ရွာရင္း ေပ်ာက္ေနသူ<br />သမိုင္းကို အင္အားနဲ႔ ေရးသူေတြ<br />ကိုယ္လူမ်ိဳးေသြးျဖင့္ ကိုယ္တုိင္ေရခ်ိဳးခ်င္သူ…<br />ထုိထုိေသာ သတၱ၀ါကို လူဟုသာ ေခၚသည္။<br /><br />(မယ္မဒီ)<br />၁၄.၈.၂၀၀၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-923702462681941039?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-85679444637498621312009-08-12T12:30:00.001-07:002009-08-12T12:34:54.135-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SbwYIvt_aNI/AAAAAAAAALU/-tw09W53BFU/s1600-h/OLIVE+GROVE.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SbwYIvt_aNI/AAAAAAAAALU/-tw09W53BFU/s200/OLIVE+GROVE.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313148198917728466" /></a><br /><br /><br /><br />လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ငါရင္ဘတ္ထဲ ၀င္ပူးတယ္<br />၀တ္ရည္ မျပည့္တဲ့ ငါနလံုးသားမွာ<br />စကားလံုးေတြ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္.......<br /> <br />ကဗ်ာေသြး မတတ္တဲ့ ငါလက္ထဲမွာ<br />လက္ရာမေျမာက္တဲ့ အရိပ္တစ္ခု <br />မထင္မရွား ေပၚလာတယ္....... <br /><br />အို ခ်စ္သူ <br />နင္ထုဆစ္ထားတဲ့ ငါ<br />ျပရုပ္ဆန္ေနေသာ နလံုးသာ မွာ <br />အႏုပညာဆိုတာလည္း ဂႏာၱရလိုဘဲ <br />ခမ္းေျခာက္သြားခဲ့ျပီး ထင္တယ္......<br /><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />သက္ျပင္းရိႈက္သံငါၾကားတယ္<br />ငါ့အရိပ္ေတြ ငါ့ကဗ်ာေပၚ က်ကုန္ျပီထင္တယ္...... <br /><br /><br />( image form art com )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-8567944463749862131?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-90274756802891159622009-08-09T13:36:00.000-07:002009-09-14T03:25:29.947-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sn9ASsbMpVI/AAAAAAAAAMM/ZfvHWSGX7NQ/s1600-h/card.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 115px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sn9ASsbMpVI/AAAAAAAAAMM/ZfvHWSGX7NQ/s200/card.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368079970755978578" /></a><br /><br /><br /><br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဆီကို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာဖိတ္စာေလး ေရာက္လာတယ္။ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ထဲ ေလးစားမိသြားတယ္။ ဒီနုိင္ငံမွာ မဂၤလာေဆာင္ခန္းမေတြက ပိုျပီးမွ အဆင္ေျပေနပါရဲ႕သားန႔ဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးမယ္တဲ့ ။ဒီေကာင္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မိန္းမယူလိုက္ျပီးေပါ့ ေလဟု ေတြးကာ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တမဲ့ ဖိတ္စာကို ေမ့ေနခဲ့တယ္။ <br />ကၽြန္ေတာ္က အရာအားလံုးကို ေမ့တတ္သူ ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုဗ်ာ…<br />(၂)<br />အဲဒီမနက္ေပါ့ အဲဒီမနက္ခင္းးမွ မနက္ခင္း စစ္စစ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကို လမ္းၾကံဳ၀င္ေခၚျပီး မဂၤလာေဆာာင္ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့တယ္။ နွစ္ ေပါင္း မ်ားစြာ ၀တ္က်င့္ပ်က္ေနတဲ့ ပုဆိုးနဲ႔ တုိက္ပံုကို ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ လာရ တဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသးပါဘူးဗ်ာ... ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကိုေတာင္ လြမ္း မိ တယ္ဗ်ာ။ အိမ္မျပန္ျဖစ္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘ၀ကို အဆင္ေျပသလို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာ အိမ္ဆိုတဲ့ အနွစ္သာရကို ကၽြန္ေတာ္ ေမ့လုလုျဖစ္ေနျပီ ။ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ အေတြးထက္ လူသားတစ္ေယာက္ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ဘဲ ကၽြန္ ေတာ္ က ရပ္တည္ေနခဲ့တာကို။ ခုလို႔ ျမန္မာလို ၀တ္ ျမန္မာေတြ ရွိတဲ့ေနရာ ျမန္ မာ ၂ ေယာက္၏ လက္ထပ္မဂၤလာေဆာင္ ေလးကို ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္း မွာ က်င္းပတယ္ ဆိုေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေလးေတာ့ ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေလး ေတာ့ ခံစားရတယ္ဗ်ာ။ ဆူဆူညံညံအသံေလးေတြ ရယ္ေမာေလွာင္ေျပာင္သံ ေလးေတြ ၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စေႏွာက္ေနၾကတဲ့ အသံေတြ အားလံုးက မဂၤလာရွိပါတယ္။ သိပ္ကိုရိုးရွင္းတဲ့ ဒီအခန္းနားမဂၤလာ ေဆာင္ ေလးက ဘာအေဆာင္ေယာာင္ေလးမွ မပါဘဲ မိတ္ေဆြမ်ားေရွ႕ ဘုန္းၾကီး ဆြမ္းကပ္ မဂၤလာယူတာမို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဘာမွဆိုင္ ညာမဆိုင္ သေဘာ က်ေနေသးတယ္။ ငါ့အလွည္မွာလည္ ဒီလိုမ်ိဳးေလး လုပ္ရင္ ပိုေကာင္း မယ္ ထင္တယ္လို႔ ေတြးမိေသးတယ္။ ဘုရားသခင္သာ သိေတာ္မႈမယ့္ ကၽြန္ ေတာ္ အလွည့္ကို ေတြးရင္းနဲ႔ ရင္ေမာ မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်စ္ ဆုိတာ ကို အရာအားလံုးထက္ တန္ဖုိး ထား တတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လ႔ိုလား မသိဘူး ။ အခ်စ္ကို လိုက္ ရွာခဲ့လို႔ အခ်စ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ဘူးျဖစ္ေန ခဲ့တယ္ … <br />အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလည္းဗ်ာ လို႔ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ ေမးရင္လည္း သူမ်ားေလွာင္တာကို ခံရေပေတာ့မယ္…<br /><br />(၃)<br />ဟိုေတြး ဒီေတြးရင္းနဲ စိတ္က အေတြးေနာက္ေရာက္တတ္ရာရာလြင့္ေနတံုး ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း စံုတြဲခန္းမထဲကို ၀င္လာတယ္။ ျပံဳးျဖဲျဖဲ နွင့္ ခန္႔ခန္႔ၾကီး လုိက္ဧည့္ခံေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းကို အေ၀းကေန ကၽြန္ ေတာ္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္မိတယ္။ ဒီေကာင္ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း လူ ေကာင္း သူေကာင္းပံုစံဘဲ ။ ဟိုတံုးကနဲ႔ ေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ ကြာ ေန တယ္ ။ ဒီေကာင္အရင္ပံုေတြကိုသာ ျမင္ရင္ ဒီမိန္းခေလး လက္ထပ္ပါ မလား မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ က ဆိုးေဖာ္ ဆိုးဖက္ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ္သိ ကိုယ္႔ အေၾကာင္းလည္း အူဘယ္ႏွစ္ေခြရွိသလည္းဆိုတာ သိေနၾကာတာကို။ ေကာင္မေလး ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒီေကာင္ဘယ္ကေန ေတြ႔သြား သလည္း မသိဘူး ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ဒီေကာင္အသံေတာင္မထြက္ ဦး ထား ခဲ့ တာကို…<br /><br /><br />(၄)ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ အရိပ္တစ္ခုေရာက္လာတယ္ ။ အဲဒီအရိပ္က စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလဟာ နယ္ ထဲ ကေန လြင့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပါဘဲ ေလေပြတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႔ေတာ္ေမွာက္ ႏုႏု၀ါ၀ါ အခ်ိတ္ဆင္ေလးကို ပု၀ါေလး ျခံဳလို႔ ရိုးစင္းတဲ့ ပန္းခက္ကေလးေတြ အနားသတ္အလွဆင္ထားတဲ သူမ ကိုယ္က ေတာက္ပမႈတစ္ခု အရွိန္အ၀ါတစ္ခုခု ရိွေနတယ္လို႔ ကၽြန္ ေတာ္ ထင္လုိက္မိတယ္။ သူမကသိပ္ေခ်ာေမာသူေတာ့မဟုတ္ ညိုတိုတို ၾကည့္ေကာင္းရံုေလး တစ္ေယာက္ပါဘဲ။ ရင့္က်က္တည္ျငိမ္မႈကို ကၽြန္ ေတာ္ သူမမ်က္နွာေပး ေလးမွာ ရွာေတြ႔တယ္။ သူမမ်က္၀န္းေတြက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည့္မႈ အျပည့္ ရွိတဲ့ မ်က္လံုးမ်ိဳးေတြ နဲ႔ သူမက ဒီခန္းမထဲ အထင္ရွားဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ အသက္သံုးဆယ္ ၀န္းက်င္ သတိုးသမီးေလး ပါဘဲ ။ <br />မိတ္ေဆြေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္း လုိက္လံႏႈတ္္ဆက္ရင္း ထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္တာ္ကို သူမျပံဳးျပံဳးေလး စကားတစ္ခြန္း ဆိုပါတယ္။ <br />ကို….ဘယ္သူဟုတ္ပါသလား က်မ …..ဘယ္သူပါဆိုျပီး မိတ္ေဆြ တစ္ ေယာက္ ကို လာႏႈတ္ဆက္သလို႔ လာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ သူမက ကၽြန္ေတာ္ ဒီ မဂၤလာ ေဆာင္ ကို လာမယ္ဆိုတာကို လည္း သိပါတယ္တဲ့။ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါ တယ္လို႔ သူမက ဆုိပါတယ္။ သာမွန္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ မဂၤလာေဆာင္ကို လာအားေပးတဲ့အတြက္ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အျပံဳးေလး သူမႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ တပ္လို႔ သူမက လာႏႈတ္ဆက္ သြားပါတယ္။ <br /><br />(၅)<br />တစ္ခ်ိန္တံုးက အသြင္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ သူမကို ကၽန္ေတာ္ရွင္းႏွီးခဲ့ဖူးတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာ္နီတာ မ်က္ႏွာျပင္ တစ္ဖက္စီမွာေနရင္ တြယ္တာခဲ့ဖူးတယ္။ သူမ ပံုရိပ္ေတြကို ကိုယ္ထင္သလို ေတြးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔စကားေတြ ေျပာခဲ့ၾကတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္က သူမကို ရပ္အရွည္ၾကီးလို ပိန္ပိန္ပါးပါး မိန္းကေလး တစ္ ေယာက္ လို ေတြးၾကည့္ဖူးတယ္။ ၀၀ကစ္ကစ္ ပုပုေလးလို႔လည္း ပံုေဖာ္ ၾကည့္မိျပန္တယ္ ။တကယ္လို႔ အလြန္လွပတဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ရျပန္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ဘဲ သူမ မ်က္နွာ ကို လံုး၀မျပခ်င္ ရေအာင္ ရုပ္ၾကမ္းၾကီးမ်ား ျဖစ္ေနေလမလားလို႔ ေၾကကြဲဖူးခဲ့တယ္။ ဒါေတြက သူမဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ သူမ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တြယ္တာခဲ့ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ပါ။ ဘာအေရာင္ ေရာသက္မႈမွမရွိတဲ့ သူမ၏ စကား လံုးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ဆီ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ေနရာ မွာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဆံုးေနသလညး္ ကၽြန္ ေတာ္လံုး၀မသိခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္ေပၚကို ေရာက္လာလို႔ သူမအေကာင့္ေလး စိမ္းေနခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္ အခိုက္ အ တန္းေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ အ သက္ဘယ္ေလာက္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး ။ ဒါေပမယ့္ လတ္တ ေလာ သူမလုပ္ေနတာေလးေတြကိုေတာ့ သူမေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ ေတာ္ရဲ ရွည္လ်ားေထြျပားလွစြာေသာ ေမးခြန္းမ်ားအားလံုးကို သူမက တိတ္ ဆိတ္ စြာ တုံ႔ျပန္တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ သြယ္၀ိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကို လည္း တည့္တိုးျပန္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြနွင့္ ဖ်က္သိမ္းတတ္္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေတာင္းပန္အသနားခံတဲ့ စကားလုံုးမ်ားကိုေတာ့ အားနာသမႈ ေလးနက္တဲ့ အေတြးေတြကို ခ်ျပကာ သူမ လိုရာဆီကို ေခၚယူသြား တတ္ ပါတယ္။ <br /><br />သူမကေျပာဖူးတယ္ ဘ၀ဆိုတာ ေဒါသေတြကို မ်ိဳသိပ္ျခင္းတဲ့.. <br />သူမကေျပာဖူးတယ္ အခ်စ္ဆိုတာ ၀တ္ရုံအသစ္လဲခ်ဳပ္လို႔ ရတဲ့အထည္စ တစ္မ်ိဳးပဲတဲ့ ... <br />သူမကေျပာဖူးတယ္ ရင္ခုန္သံေတြကို မယံုဘူးတဲ့ မ နက္ျဖန္မွာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးခုန္ေနတတ္လ႔ိုတဲ့ ... <br />သူမကေျပာခဲ့တယ္ ...အ ေဟာင္းဆိုင္ထဲက သမိုင္းဆိုတာ သူမသိပ္ခ်စ္တဲ့ ၀ိညာဥ္ တစ္ခု ပဲ တဲ့ … <br />သူမကေျပာဖူးတယ္ အလုပ္ခ်င္ဆံုးက အလုပ္တစ္ခုကိုေျပာပါဆိုရင္ ဗယ္ဆင့္ဘင္ဂိုး ကို ညစာ ထမင္း၀ုိင္းေလး တစ္ခုေလာက္တဲ့ သူစားခ်င္တာေတြကို စိတ္ၾကိဳက္စားသြားစမ္းပါေစတဲ့…<br />သူမကေျပာဖူးတယ္ စိတ္ၾကိဳက္ အလုပ္ခ်င္ ဆံုးအလုပ္ တစ္ခု က နုိင္ငံေရး ဘာသာရပ္ကို အပူအပင္ ကင္းစြာ ေလ့လာသင္ ၾကားခ်င္တယ္ တဲ့..ဒါေပမယ့္ သူမေငြရွာလြယ္တဲ့ ဘာသာရပ္ကို ေလ့လာေနပါတယ္တဲ့..<br />သူမကေျပာတယ္ ပန္ခ်ိီကားတစ္ခ်ပ္ကို အလိုရွိတာမဟုတ္ဘူး ျပတိုက္ တစ္ခုလိုခ်င္တာတဲ့ ..<br />သူမကေျပာဖူးတယ္ စာေရးဆရာၾကီးေပါင္းမ်ားစြာကို အိမ္တစ္အိမ္မွာ အ ခန္းတစ္ခန္းစီေပးကာ ထားခ်င္တယ္တဲ့ … သူမကေတာ့ ဒီကမာၻေက်ာ္ နုိင္ငံေက်ာ္ၾကီးေတြကို ပိုု္င္တဲ့ အိမ္ပိုင္ရွင္မၾကီး လုပ္မယ္တဲ့…<br /><br /><br />(၆)<br />ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့တဲ့ သူမက ကၽြန္တာ္ကို အဲဒါေတြ ေျပာျပခဲ့တယ္။ ကၽြန္္ေတာ္သိတဲ့ သူမက လက္ေပါက္ကတ္ကတ္ သာမန္ မဟုတ္တဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လို႔ ထင္ခဲ့ဖူးတယ္... ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ မိန္းကေလး က ခန္႔မွန္္းရခက္တဲ့ စကားလံုးေတြ ေျပာတတ္တယ္…သူမနာမည္ အရင္း ကို ေတာင္ သူမက ေျပာျပမသြားခဲ့ပါဘူးဗ်ာ… ေဟာဒီအင္တာနက္ ရြာၾကီးထဲ က သမီးပ်ိဳး ေလးတစ္ေယာက္ အျဖစ္သူမက ရွိခ်င္တယ္တဲ့ ဗ်ာ … လက္ေတ႔ြကို ရင္မဆိုင္နုိင္တဲ့ အခ်ိန္တြမွာ သူမ ဒီရြာကို အလည္ ေလွ်ာက္ သြားေနတတ္ပါတယ္တဲ့ … သိပ္ကိုက်ယ္ျပန္တဲ့ စာအုပ္ေတြ မိတ္ေဆြေတြ အလွတရားေတြ အသိတရားေတြကို သူမအပ်င္းေျပ ေျခဆန္႔ေပမယ့္ သူမက တကယ့္ လက္ေတြ သမား စစ္စစ္ သခ်ၤာညဏ္သိပ္ေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လုိ သူမေျပာျပသြားခဲ့ဖူးတယ္…<br />ဒါေပမယ့္ စကားတစ္ခြန္း နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ေတြကို ယူသြားခဲ့ဖူးတယ္ … တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္မွာ မိတ္ေဆြေတြလိုေတာ့ ေတြဆံုခ်င္ပါေသး တယ္ … <br /> <br /><br />(၇)<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဆီကို ဖိတ္စာတစ္ေစာင္ထပ္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ေသေသသပ္သပ္လက္ေရးေတြက ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္မွန္း ေသခ်ာတာမို႔ စိတ္၀င္တစား ကၽြန္ေတာ္ေဖာက္ဖတ္လိုက္တယ္။ အထဲမွာ အျဖဴေရာင္ရိုးရိုးေလး မဂၤလာဖိတ္စာ ေလး တစ္ေစာင့္ ။ တပတ္တိတိ ေနာက္က်စြာ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ စာအိပ္ေလးက သတိုးသမီး ၀တ္ရံုနွဲ႔ ျပံဳးျပံဳးေလးလာ ႏႈတ္ဆက္သြားေသာ သူမ၏ မဂၤလာဖိတ္စာေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တံုးကမွ မသိခဲ့တဲ့ သူမ.... နာမည္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အသံမထြက္ဘဲ ဖတ္မိလိုက္တယ္ ။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႔ဖို႔ အတြက္ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါသတဲ့ ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-9027475680289115962?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-19503742640213826152009-08-09T00:33:00.000-07:002009-08-09T00:35:27.712-07:00သူက <br />ေလာက၏ေတးကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္တယ္..<br />ေလာကအတြက္ ေတးကဗ်ာ ဖန္ဆင္းေပးသူလည္း ျဖစ္တယ္...<br />သူက သူ၏ေက်ာ္ၾကားေစသူ<br />သူက ေက်ာ္ၾကားျခင္းေအာက္၌ လည္စင္းက်ဆံုးသူ...<br />သူက ေလာက၏ အသည္းနလံုးတစ္ခု<br />ေလာကသည္ သူအတြက္ အသည္းနလံုးျဖစ္ခဲ့သူ...<br /><br /><br />သူက<br />ၾကိဳးၾကာငွက္၏ အသည္းနွလံုးႏွင့္ ဥေဒါင္းငွက္တို၏ ၀ိညာဥ္၀င္စားသူ<br />ဂီတေမွာ္ၾကိဳးတို႔၏ ဆံုမွတ္တုိ႕ျဖစ္သလုိ <br />အႏုပညာဇ်ာန္၀င္စားသူတို႔၏ နလံုးသည္းပြက္ေျခရာစုလည္းျဖစ္တယ္...<br />အာရံုဦးေလညုင္းႏွင့္ ညေနေစာင္းဆည္းဆာမွာ ကဗ်ာေတးဖြဲလိုသူ<br />ပန္းပြင့္၏မ်က္ရည္ႏွင့္ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ျပီး <br />သူ၏ေသြးျဖင့္ ေတးသြားမ်ားအား သစ္လြင္ေတာင္ေျပာင္ ရွင္သန္ေစသူ…<br /><br /><br />သူလက္ေပၚမွာ<br />မေသြးဘဲ လက္တဲ့စိန္သြားတစ္လက္၊ <br />စကားလံုးတိုုပ်ိဳမ်စ္သစ္ေနတဲ့ <br />အသစ္စက္စက္ အဘိဓါန္တစ္အုပ္၏ ပထမစာမ်က္ႏွာ ရွိတယ္…<br /><br />သူအသံမွာ <br />ကာရံတို႕ကြန္႕ျမဴးတဲ့ ေတးခ်ိဳခ်ိဳတစ္ပုဒ္၊<br />သူဆုေတာင္းထဲ ဂီတတို႔ အံက်ေနတဲ့ နတ္ေစာင္းတစ္လက္ <br />အျမဲစဥ္းခ်က္မွန္ေသာ သင္းကြဲငွက္တစ္ေကာင္၏ ရင္ကြဲသံအက္အက္...<br /><br /><br />သူရင္ဘတ္မွာ<br />အက္ဆစ္တုိရြာသြန္းေနတဲ့ လြမ္းျခင္းတစ္ခုႏွင့္<br />ႏွလံုးသားက စကားလံုးတို႕စြင့္ကားတဲ့ ပန္းတစ္ခင္း <br />အေတာင္တစ္စံု မနားတမ္း ရိုက္ခတ္ခံေနရသည့္ <br />ဒဏ္ရာသခ်ၤဴိင္းပ်က္တစ္ခု၊ <br />နာရီတို႕ေမ့ေလွ်ာေနေသာ စညး္ခ်က္မမွန္ေတာ့သည့္ <br />ရင္ခုန္သံအႏြမ္း ခုန္သံမ်ားျဖင့္ …<br /><br /><br /><br />သူနာမည္အား<br />သမိုင္း၌တည္ခင္းေသာ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာအျဖစ္<br />မွတ္ေက်ာက္ အကၡရာထြင္းတဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္၏ သူရဲေကာင္းျဖစ္ေစတယ္ …<br /><br /><br />သူကသူ၏ ရႈံးကို ကို စားသံုးသူ <br />သူေန႔ကို ဆင္းရဲျခင္းအတိျဖင့္စေတးသူ <br />ဘ၀ကို ရက္ေရာစြာ သီခ်င္းၾကားထဲ ေပးဆပ္သူ…<br />သူကသူ၏ ထြန္းညီဳးေလာင္းကၽြမ္းခံ<br />သူကသူ၏ ေက်းကၽြန္တစ္ေယာက္<br />သူကသူ၏ ေသြးစက္ကိုေပ်ာ္ေမႊ႕စုပ္ယူရာ အရီုးစု…<br /> <br />လူသားတို႕ယစ္မွဴးတဲ့ သူေတးသြားမွာ <br />ပဥၥလက္နလံုးသားတို႕ အင္းအားေလာင္စာကုန္ႏြမ္းလည္း<br />မတူညီတဲ့အေလွ်ာ္အစားတစ္ခု မွန္း သူမသိခဲ့၊<br />နလံုးသားျဖင့္ေရးေသာ သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာ သူဖန္ဆင္းေပးခဲ့တယ္။<br /><br /><br />ၾသဂုတ္လ၏ မိုးေရစက္ တစ္ခ်ိဳ႕<br />ေလာက၏ မ်က္ရည္ သစ္မ်ားစြာ <br />ဂါရ၀ ဦးညြတ္ျခင္းတို႔<br />ေျခြယူသိမ္းပိုက္လွ်က္ `လြတ္ေျမာက္ျခင္းေကာင္းကင္ဆီ´<br />စကားလံုးမ်ား မရွိေတာ့ေသာ တစ္ေန႕ <br />သူ ေလာကကိုစြန္႕ခြာသြားခဲ့တယ္။<br /><br /><br /><br />(ကိုငွက္ အလြမ္းေျပ အမွတ္တရ ၊ ညဏ္စြမ္းသေလာက္ ဂုဏ္ျပဳျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကဗ်ာေဟာင္းေလး တစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းျခင္း)<br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1950374264021382615?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-70811168335939766212009-08-06T09:17:00.000-07:002009-08-06T11:38:30.518-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SnsLkA2sf3I/AAAAAAAAAL8/l51p9nJsnWU/s1600-h/sunflower.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 138px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SnsLkA2sf3I/AAAAAAAAAL8/l51p9nJsnWU/s200/sunflower.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366896094274682738" /></a><br /><br />ႏွင္းေတာၾကားထဲ ငါႏွင္းေလွ်ာက္တံုး <br />ငါ…မ်က္ရည္တစ္ေပါက္<br />ခဲ့ေအးတဲ့ ႏွင္းတစ္စက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ …<br /><br />မိုးစက္ၾကားထဲ ေဆြးေျမ့ျခင္းတုိ႕<br />ေရစီးေၾကာင္းထဲ ေရာေထြးခက္ထန္တဲ့ ေရလိႈင္းတုိ႕ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္…<br /><br />ပူေလာင္မႈထဲ ငါ့မ်က္ရည္တို႕ <br />ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ ျမစ္ငယ္တစ္စင္း ျဖစ္ခဲ့ရျပန္တယ္…<br /><br />ေပ်ာ္ပါရဲ႕လား ခ်စ္သူ<br />အခ်စ္ဆိုေသာ ေမွာ္တစ္လက္<br />ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ အသြင္းခံရျပီးေနာက္<br />ငါ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တုိ႕ ခဏခဏအသစ္လွဲတတ္ေနျပီ…<br /><br />ဆံုမွတ္ႏွစ္ခု မတူတဲ့အရပ္က <br />မုသားမကင္းေသာ <br />ေအးစက္တဲ့ စကားလံုးေတြကို ၀င္ရိုးစြန္းတဖက္က <br />ယံုၾကည္ျခင္း တစ္၀က္ျဖင့္ <br />မဆံုႏုိင္ျခင္း၏ အဓီပါယ္ကို ငါနားလည္ခဲ့တာၾကာလွျပီ …<br /><br />ေပ်ာ္ပါရဲ႕လား ခ်စ္သူ<br />ေလွာင္ရယ္သံၾကားထဲ<br />လက္ခုပ္သံမပါတဲ့ ဆံုစည္းျခင္းၾကားမွာ<br />အခ်ိန္တို႕ ခုေတာ့ စကားေျပာၾကျပီထင္တယ္ …<br /><br />လူတန္းစားမေရြးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမွာ<br />ဒါဏ္ရာေတြ ငါရင္ဘတ္မွာ ခုတ္ရာခ်င္ထပ္<br />မ်က္ရည္တစ္စက္ တန္းဖိုး မသိတဲ့ မင္းကိုမွ <br />ခ်စ္မိခဲ့ေလေတာ့ …<br />ငါ့မ်က္ရည္တစ္စက္က<br />ခ်စ္သူေပ်ာ္ဖို႔ အေျခြေတာ္ ။ <br /><br />မယ္မဒီ<br />၆.၈.၂၀၀၉<br /><br />လြန္ခဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္မွ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္အား စုစည္းျခင္း<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7081116833593976621?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-22230449662799388862009-04-01T15:32:00.000-07:002009-04-01T15:40:07.422-07:00သမင္အလိုက္မွားတဲ့ မွ်ားတစ္ေခ်ာင္း <br /><br />ေနမ၀င္ေသးတဲ့ အေနာက္အ၇ပ္က ဒီလူသားဆီမွ လာမွန္တယ္၊<br /><br />အနားက်က္ေဆး မလိုဘူး <br /><br />အမုန္းေတြး သုတ္လိမ့္ ျပီး <br /><br />ေတာင္စြယ္ေပၚ တက္ခဲ့တယ္..<br /><br />ေငြဓါးတစ္လက္ အလြမ္းတဖက္ ျဖင့္ ေလာကကို စိန္ေခၚမယ္ ၊<br /><br />ေနကြယ္တဲ့ အခိုက္ လမင္း၇င္ခြင္ ခို၀င္လိုပါလွ်က္<br /><br />ငါေျခဖ်ားေထာက္လညး္ မမီဘူး <br /><br />ကိုယ္ေပၚက ေသြးစိမ္းေတာ့ မက်ဘူး ဒါေပမယ့္ <br /><br />ျပံဳးလိုက္တိုင္ ငါရင္ဘတ္က နာတယ္။ <br /><br />မနက္ျဖန္ဆုိတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ပြင့္ေနသေရႊ႔ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ လည္ဆန္႔ ေမ်ာ္ေနအံုးမယ္။ အေတာမသတ္တဲ့ ဆုေတာင္းျခင္း မ်ားျဖင့္ ငါလူပီျမဲ ပီသေနပါအံုးမယ္။ တစ္နွင့္တစ္ပိုး ေသာကေတြကို ပိုက္၊ တသီတတန္းေသာ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း မ်ားျဖင့္ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္းမွားေရာက္လာမယ့္ ကံေကာင္းျခင္းကို ေစာင့္ကာ လမင္းရင္ခြင္ထဲ ငါခိုအံုးမယ္။<br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-2223044966279938886?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-37677089243255459802009-03-28T09:04:00.000-07:002009-03-28T09:26:43.329-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sc5OvEqR4PI/AAAAAAAAALc/SHf_M0Prghttp://www.blogger.com/img/blank.gifcA/s1600-h/olive+tree.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 164px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/Sc5OvEqR4PI/AAAAAAAAALc/SHf_M0PrgcA/s200/olive+tree.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318274780583026930" /></a><br /><br /><br />အိုဘယ္နွင္းဆီ သင့္အလွနွင့္ ေက်ာ္စြာျခင္းကို မတည္ေဆာက္ စူးကို အားကိုယ္ အဆိပ္ကိုတန္ဆာ လုပ္ရရံုေလးျဖင့္ သင့္အားရေက်နပ္ျခင္း မရွိေသးဘူးလား။ အလွႏွင့္ မာန္ကို တံခြန္ထူကာ မာယာအတတ္ျဖင့္ လွည့္စားတတ္ေသးသကို။ အိုဘယ့္နွင္းဆီ ငါက ပင္လယ္ မွာ ေမြးတဲ့ ပင္လယ္သူ၊ လိူင္းသံေလသံကိုသာ ငါ ကၽြမ္းက်င္စြာ ခဲြျခားနိုင္တယ္။ ပင္လယ္လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ကို ငါ အလြယ္တကူ ေဖာ္နိုင္တယ္။ ပင္လယ္ဟာ အႏာၱရယ္မ်ားျပီး ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး အနက္နဲဆံုးဆိုတာဘဲ ငါသိတယ္။ မင္းလို ႏွရြလွပေနတဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္အေၾကာင္းကို ငါမသိခဲ့ပါဘူး မႏွင္းဆီ။ ပင္လယ္သူက ေတာင္ေပၚမွာ ေပါက္တဲ့ ပန္းရိုင္းေလးတစ္ပြင့္ကို အထင္ေသးစြာ သေဘာထားခဲ့မိတယ္ ။ ႏွင္းဆီပန္းကို သဘာ၀၏အဖိုးထုိက္တဲ့ အလွတပါး သို႔မဟုတ္ ပန္းလိုဘဲ ငါျမင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္မင္းမွာ စူးအျပင္ မာယာေက်ာ့ကြင္း ေထာင္ထားမွန္္း တစ္ကယ္သိခဲ့ရင္ အဲဒီေန႔ အဲဒီအျဖစ္ အဲလို ေၾကကဲြျခင္းမ်ိဳးကို ငါေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ကယ္လို ငါဆုေတာင္း ခြင့္ရွိရင္ အဲဒီေန႕ကို ငါေနာက္ျပန္ဆုတ္ပါတယ္။ အဲဒီရက္ကို ငါဆုတ္ျဖဲခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီရက္ကို ဆုတ္ျဖဲခြင့္မရွီရင္ေတာင္ အဲဒီအျဖစ္မ်ိဳး ကို ငါတားခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာကို ငါမသြားဘူး ငါျငင္းမယ္ ။ အဲဒီ စမ္းေခ်ာင္းကို ငါတို႔ မဆင္းဘူး ။ ခုေတာ့ သိပ္ကိုလွပေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးနံေဘး နွင္းဆီ ရန႔ံတို႔ သင္းပ်ံံံ႔ရာ ေနရာေလး ကို ငါတို႔ေရြးခဲ့မိတယ္ မနွင္းဆီ။ တိတ္ဆိတ္လြန္းတဲ့ ေတာနက္ ထူးဆန္းစြာေပါက္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီအလွ ကို ငါတို႔ တန္ဖိုးထားခဲ့မိတာကို။ ပင္လယ္သူက ဘယ္သူမွ မစိုက္ဘဲ အလိုေလွ်ာက္ေပါက္ေနတဲ့ နွင္းဆီအလွမွာ အရာအားလံုး မွားယြင္းခဲ့ဖူးတယ္.... စမ္းေရ၏ ေအးျမမႈ ႏွင္းဆီအလွေနာက္က ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အႏာၱ၇ယ္ ကို ငါတို႔ မသိခဲ့ဘူး လူအသက္တစ္ေခ်ာင္းကို မ်က္စီေလး တစ္မိတ္ ေလေျပတစ္သုတ္အေ၀ွမွာ ႏုတ္ယူႏိုင္တဲ့ ၇က္စက္ျခင္းမ်ိိဳးမွ ၾကံဳေတြရျခင္းမ်ိဳး ကို ဘ၀ဘ၀ဆက္တိုင္း ကင္းေ၀းရပါလို၏ အိုဘယ္နွင္းဆီ .. .. ..<br /><br />မယ္မဒီ<br />( သံုးနွစ္ျပည့္လြမ္းျခင္း image form art com )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3767708924325545980?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-61920659488009870832009-03-14T14:56:00.000-07:002009-03-21T11:33:03.065-07:00လက္တံရွည္ရွည္ျဖင့္ ရိတ္သိမ္းနိုင္တဲံ တံစဥ္တစ္လက္<br />မနက္ျဖန္ကို ခရီးနွင္းေစသည့္ ေစတသိုက္ <br />နလံုးသားကို အစာသြတ္ထားသည့္ ၀န္ထုပ္<br />အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြယ္ေစတဲ့ နာရီျဖဳန္းစက္... <br /><br /><br />ေသြးခုန္းႏုန္းေတြ အျမဲ ေျပာင္းေနတဲ့ ေနရာ<br />မလြန္ဆန္တတ္တဲ့ ဦးေနာက္၏ ေပ်ာ့ကြက္ တည္ရာ...<br /><br /><br />၀န္တိုမႈေတြ စတင္ရာ<br />သံသယ စိတ္ေတြ ၾကီးစိုးရာ<br />ေတြေ၀ျခင္းေတြ ေပါင္းစုရာ <br />လ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ေတြ ဆံုစည္းရာ...<br /><br />ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပါက္ဖြားရာ <br />ၾကင္နာစိတ္ေတြ ရွင္သန္ရာ<br />အျပစ္ေတာ္မ်ား ကင္းလြတ္သည့္ေနရာ<br />ခြင့္လြတ္ျခင္းမ်ား ေဘးမဲ့ စံရာ...<br /><br />ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းမ်ား ၏ နန္းရာ<br />ငိုေၾကြးျခင္းမ်ား၏ ေထာင္ေခ်ာက္<br />ဆင္းရဲရျခင္း၏ ဗိမာန္<br />ခ်မ္းသာျခင္း၏ ျပသာဒ္...<br /><br /><br />ဤေလာက၏ တန္ခိုးရွင္<br />လူသားတိုင္းအတြက္ နတ္ဆိုးတစ္ပါး <br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ <br />လြတ္လပ္မႈေတြ တုိက္စားသြားတဲ့ ျမစ္တစ္စင္း<br />ဂေ၀တစ္ေကာင္း ပူကပ္ေနတဲ့ ၀ိညာဥ္<br />အေတြးျဖင့္ခရီးသြားနုိင္တဲ့ ဘံု<br />တိမ္ထုျဖင့္ ေဆာက္ထားတ့ဲ အိမ္တစ္လံုး<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ <br />အေတြးတို႔ က်က္စားရာ<br />ပူေလာင္ျခင္းတို႔ ၏ သေႏၶယူရာ<br />ပခံုးတစ္ဖက္ ငါွးနိုင္တ့ဲေနရာ<br />သစ္ပင္မရွိဘဲ ပန္းတို႔ ပြင္ရာ<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ <br />ရုပ္အဆင္း၏ အာဏာစက္ ေမးမိန္ရာ<br />ေငြေၾကး၏ စက္ကြင္းလြတ္ရာ<br />ဧကရာဇ္မင္းတို႔ ဒူးေထာက္ရာ <br />မဟာတံတုိင္း အဆံုးသတ္သည့္ ေနရာ<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />စကားသံ အခ်ိဳဆံုး ေပ်ာ္ျမဴးရာ<br />မ်က္လံုးေတြ အျမဲငတ္မြတ္ေနသည့္ အရာ<br />အလြမ္းေတြ ကူးစက္ခံေနရတဲ့ အရာ <br />မာန္္နတ္တို႔ ၾကိဳးကိုင္းရာ<br />ေမ့ေဆးတို႔ အစြမ္းထက္ရာ<br />လူသားတို႔ စတင္ရာတဲ့.. .. .. ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-6192065948800987083?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-36291921012940420802009-03-05T13:29:00.000-08:002009-03-06T01:52:58.571-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SbBGJ0W8GjI/AAAAAAAAAK8/Xs5x9s3tJwY/s1600-h/kan+kaw.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 162px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SbBGJ0W8GjI/AAAAAAAAAK8/Xs5x9s3tJwY/s200/kan+kaw.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309821095157439026" /></a><br /> အလြမ္းေတြ တင္းျပည့္ေနတဲ့ အ၀ါေရာင္ ၀တ္ဆံရနံေလးရရင္<br /><br />တိမ္ျပာခင္းေသာ တစ္ေန႔ အစြမ္းကုန္ လွေနေသာ တေပါင္းပ်ိဳ ဥယ်ာဥ္ထဲ မုတ္သုန္းေလျပင္းတို႔ လမ္းမွာစြာ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အျပိဳင္အရိုင္း အပြင့္ခ်င္း အေရာင္ခ်င္း အေသြးခ်င္း ျပိဳင္ေနေသာ ပြင့္ဖတ္မ်ား တစ္ေတာလံုး ဆူညံကာ ေလသင့္ရာ ေၾကြက်ခဲ့ရရွာတယ္။ ေက်နပ္စြာ ေပ်ာ္ရြင္ေလေသာ ေလေျပမ်ား ရယ္သံႏွင့္ ေျခရာပင္ မက်န္ဘဲ ဟို႔အေ၀းၾကီးကို ထြက္ခြာ သြားခဲ့တယ္။ သေဘာေကာင္းေသာ တေပါင္းပ်ိဳမယ္ေလး အခ်စ္အတြက္ ေမႊးရနံတစ္ခ်ိဳကို လက္ေဆာင္ေပးကာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္။ အလြမ္းသာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဘ၀မွာ အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းထကာ ေႏြဦး ဟာ အျမဲ ေျခာက္ေသြ႔ ေနခဲ့တယ္။ <br /><br /> အိုခ်စ္သူ ေႏြမွာ ကိုယ့္ကို ေမြးခဲ့ပါတယ္။ ေႏြမွာ ငါကိုေမြးလို႔ ေႏြေၾကာင့္ ငါဟာ ပူေလာင္ရတာလား။ ငါ့ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ ေႏြဟာ ပူေလာင္ေနတာလည္း ဆိုတာ ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ ကြဲျပားစြာ မသိပါဘူး။ ဓါးတစ္စင္း သံုးစရာ မလိုဘဲ စကားလံုးတို႔ ေျခြတဲ့ စစ္မွာ ငါအရႈံုးၾကီး ရႈံးခဲ့ဖူးပါ တယ္။ အမွတ္ရေနတဲ့ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႔ အမွတ္တမဲ့ ေျပာခဲ့တာလား ဟန္ေဆာင္ေျပာခဲ့တာလား ဆိုတာေသခ်ာ ခဲြျခားဖို႔ ငါအခ်ိန္မရွိခဲ့ဘူး။ အတုအစစ္ မဆံုးျဖတ္နိုင္ေအာင္ ေမာက္မွားတဲ့ အိမ္မက္တစ္ခုကို မက္ခြင့္ေပးတဲ့ ငါကိုယ္ေစာင့္နတ္ကို ခုေတာ့ ငါအျပစ္တင္ခ်င္လိုက္တာ။ ခ်စ္သူစကားသံမွာ အိမ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ တာကို။ ဒါေၾကာင့္ အလြမ္းသရဖူ ကို ကိုယ္တိုင္ ၾကည့္ျဖဴစြာ ဆင္ျမန္ခဲ့တယ္။ <br /><br /> မေအးစက္နိုင္ေသးတဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္ကို တေပါင္းသမီးပ်ိဳ ရာသီေရာက္တိုင္း အျပစ္တင္တယ္ ။ အက်ည္းတန္ေနတဲ့ ကိုယ္အလြမ္း ေတြေၾကာင္း ခေမာင္းကဲ့သို႔ အလြမ္းေရာင္ ပန္းေတြကို ပြင့္ေစသတဲ့ ။ တစ္ပင္လံုး ညြတ္မတတ္ အရိုးအျပိဳင္ျပိဳင္ ငု၀ါေတြ ေ၀ေနတာေၾကာင့္ ေႏြဟာ အလြမ္းဒဏ္ (အ၀ါေရာင္သင့္ ) ေနတယ္လို႔ စြမ္စဲြတယ္။ တစ္ကယ္ကို မဟုတ္ရဘူးလို႔ ငါ ျငင္းဆန္ ေနေပမယ့္ နီရဲေတာက္ပေနတဲ စိမ္ပန္္းျပာေတြ တစ္ေတာလံုး တစ္ပင္လံုး တစ္ျမိဳ႕လံုး ေ၀ဆာေန ျပန္ေသးတယ္။ ၀ါထိန္ေနတဲ့ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ေတာ့မယ္ ။ ၾကည့္ပါအံုး အလွေသြးစံုေနတဲ တေပါင္းလ အလွဟာ အ၀ါေရာင္ပန္းေတြျဖင့္ အ၀ါေရာင္သာ သမ္းေနတယ္။ ခ်စ္သူ ငါဟာ မင္းကို မလြမ္းပါဘူးလို ျငင္းလို႔မရေအာင္ တေပါင္းက ေသြးေဆာင္ေနတယ္။ တေပါင္းပိ်ဳကေတာ့ ကိုယ္ေၾကာင့္ တေပါင္းလဟာ လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းေနတာလို႔ အျပစ္ပံုပါတယ္။ အိုခ်စ္သူ သစ္တစ္ပင္ ေပၚ ငွက္တစ္ေကာင္ သာ ေနတယ္ ။ အလြမ္း သီခ်င္းသာ ဆိုတယ္ ။ ဥၾသငွက္ကို မဆိုပါနဲလို ေျပာလို ရေကာင္းရမယ္ ။ မလြမ္းပါနဲ လို႔ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ခိုင္းလို႔မရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ ငါ့အသံကို မၾကားနိုင္ဘူး ၊ ငါကို မျမင္နိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုေစအံုးေတာ့ ငါအလြမ္းေတြကို အမွတ္တရ ၀တ္ဆံအ၀ါေရာင္ တင္းျပည့္ေနတဲ့ ကံေကာ့္ရနံေလး ရရင္ တေပါင္းသမီးပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္လြမ္းေနတယ္ ဆိုတာ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ ။ ေႏြဟာ ပန္းမ်ားစြာျဖင့္ ပူေလာင္စြာ လွပေနပါေသးတယ္ အို ခ်စ္သူ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3629192101294042080?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-45414502514397688462009-02-22T14:10:00.000-08:002009-08-14T13:17:22.666-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SaHTBQaL75I/AAAAAAAAAK0/xpJ59LZWWn4/s1600-h/van+gohn.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 141px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SaHTBQaL75I/AAAAAAAAAK0/xpJ59LZWWn4/s200/van+gohn.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305753854557286290" name="BLOGGER_PHOTO_ID_5305753854557286290"/></a><br />ညိုးႏြမ္းေနေသာ အေရာင္မ်ားနွင့္ နားမက်မ္းေသာ စိတ္<br /><br /><br />ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီစကၠန္႔ ကို ပိုင္ဆုိင္ေနပါလ်က္ လူဆိုတဲ့ တဲ့ သတိၱ၀ါဟာ အတိတ္ကို ျပန္သြားလိုတတ္ပါတယ္။ အနာဂတ္ကို လွန္ေလာကာ ေရွာင့္ၾကည့္လိုျပန္တယ္ ။ ေမ်ာက္က ဆင္းလာတယ္ လို အသိအမွတ္ ျပဳ ခံထားရတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္အတိုင္း ဂဏာမျငိမ္တဲ့ အတြင္းစိတ္ မေနာဟာ ဟုိကူး ဒီကူး အလုပ္မ်ားေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘယ္ဆီကို ေရာက္လိုေရာက္ေနမွန္းေတာင္ ရွာမရေဖြမရ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အေတြးကုိ ေျခရာလိုက္ စိတ္ကိုျပန္ဆုတ္ကာ ေတြးမိတဲ့ အေတြးကို စာလံုးေဖာ္ၾကည့္မိပါတယ္။ စိတ္ေနာက္ကို လိုက္မိတဲ့ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း မနားမေန လႈပ္ရွားေနေပမယ့္ အေတြးေနာက္ကို လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အမီွလိုက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခက္ခဲ့လိုေနပါေသးတယ္။ ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္မလိုက္နိင္တဲ့ အျဖစ္ထက္ ဆိုး၀ါးတဲ့ အျဖစ္ ဘယ္မွာ ရွီပါအံုးမလည္းေနာ္...<br /><br />စိတ္ထဲ သိုေလာသို႔ေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ပံုေဖာ္မိေနတာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာလွျပီး ေသခ်ာမကြဲျပား ဘဲ ေ၀း၀ါးေနတာကို စိတ္ထဲ မတင္မက် ခံစားခ်က္ကလည္း မစားသာတဲ့ အျဖစ္..<br /><br />ေ၀၀ါးေနတဲ့ အရာေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနတာကိုက ဘ၀လုိ႔မ်ား ေခၚေလးသလားလို က်မထင္မိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာကလည္ လူတိုင္းစိတ္တိုင္းက် တတ္တဲ့ အရာေတာ့မဟုတ္ တတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ အျဖစ္ကို ဆိုးလွျပီးလို လူတိုင္းထင္ၾကစျမဲပါဘဲ။ မ်က္ရည္ေပါင္းမ်ားစြာ စြန္းထင္ဖူးတဲ့ အတိတ္ကိုလည္း အခုအျဖစ္ေလာက္ မဆိုးေသးပါဘူးလို ေတြမိတတ္ၾကေသးတာကို ။ ကိုယ္တုိင္ၾကံဳေတြခဲ့ရတဲ့အတိတ္မွာ ကိုယ္ဟာရုပ္ေသးရုပ္ တစ္ရုပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူမ်ားၾကိဳးဆြဲခံ ကျပခဲ့ရတာကို ကိုယ္တိုင္ဇတ္လိုက္ျဖစ္ခဲ့ျပီး ကိုယ့္ဇတ္ကို ကိုယ္ မေရးခဲ့ဘူးလို ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္က ဇတ္ဆရာမဟုတ္ခဲ့လို မွားယြင္းခဲ့တဲ့ ဇတ္ေတြကို ကခဲ့မိသလားလို ေတြးမိေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ဇတ္ဆရာ အလိုက် မင္းသားငိုတယ္ဆိုရင္ မငိုတတ္တဲ့ မင္းသားကိုဘယ္ကခိုင္းပါမလည္း ကိုယ္တုိင္အလိုတူခ့ဲ ၾကလိုေပါ့ .. တစ္ခါတစ္ေလ အလိုတူ ငိုခဲ့တယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ မွားယြင္းစြာ ငိုတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ လည္း တစ္ကယ္ကို ငိုစရာေတြ ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္ငိုေနတာ ကိုယ္ငိုခ်င္လို႔ ငုိတာမဟုတ္ဘဲ မ်က္ရည္ေတြ ဟန္ေဆာင္က် ခိုင္းတာမ်ိဳးလည္း ရွိေကာင္းရွိမွာပါ။<br /><br />က်မထင္တယ္ ဘ၀ဆိုတာ ေျပာမျပနိုင္တဲ့ အရာေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။<br /><br />ေတြးတစ္စရာတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္လာျပန္တယ္ ။ ကိုယ္ေတာင္ ကုိယ့္ျပသာနာေတြႏွင့္ မအားမလပ္နိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို ၀င္စြပ္ဖက္လိုတဲ့လူေတြကို အံ့ၾသမိပါတယ္။ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံအျဖစ္ ဖန္ဆင္းလိုပါသတဲ့ ။ က်မအ့ံၾသတယ္ ။ ကိုယ္တုိင္ဘယ္လို လည္စင္းေပးရမလည္းမသိတဲ့ အျဖစ္ မွာ သူမ်ားကို ကြန္မန္း( ၾကိဳး ကိုင္ ) ေပးခ်င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကို သိပ္ေတာ္တာဘဲလို စိတ္ရွိတိုင္းသာဆို က်မေတာ့ လက္ဆြဲနဳတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္။<br />`ငါ` ဆိုတဲ့အစြဲကို ျခံဳမယ္။ အတၱကို အဆံုးစြန္းဆံုး တံခြန္းလြင့္ထားျပီး `ငါ` ေၾကာင့္ `ငါ` ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ငါစြဲ ေရာဂါ ရေနသူေတြကလည္း ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ လက္ညိုးထုိးမလြဲေလေတာ့ ကိုယ္ကို္ကိုယ္ေတာင္ ဒီေရာဂါ ႏွင့္ကြင္းလံုး ကၽြတ္ပါ့မလားလို႔ ဆိုတာ မေသခ်ာတဲ့ အျဖစ္ပါ ။<br /><br />ဒါဆို လိမ္လည္လွည့္စားျခင္းနွင့္ ၾကံဳလာတဲ့အခါ ဘယ္လိုသေဘာထားမလည္းေပါ့ ၊ အင္း က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္ကိုရွင္း ပါတယ္။ ခြင့္မလြတ္သင့္တဲ့ လူက်င့္၀တ္ ေဖာက္ျပန္းျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဘုရားထက္ ကိုးကြယ္ရာမရွိဘူူး ယံုၾကည္ရာမရွိဘူး ဆည္းကပ္ရာမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ လူတန္းဖိုးဆိုတာ ကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ အေနျဖင့္ လူဆိုတာ ထုိက္သင့္တဲ့ တန္းဖိုးတစ္ခုေတာ့ ရွိေနသင့္ပါတယ္။ ျပန္လည္ အစားထုိုး ၀ယ္ယူလိုရတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာကို ခိုး၀ွက္ျခင္းထက္ လူတစ္ေယာက္ ၏ ယံုၾကည့္ျခင္း ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ကို ဘာနဲတန္ဖိုးျဖတ္ ၾကမလည္း။ ဘယ္လို အစားထုိးၾကမလည္း ေသရြာပါ ဒဏ္ရာေတြ မျမင္ရတဲ့ အတြင္း စိတၱဇ ၀ိညာဥ္ ကို ဖ်က္ဆီတဲ့ လူတစ္ေယာက္ထြက္ ခြင္လြတ္ျခင္းဟာ မတိုက္တန္း ပါဘူး ။<br /><br />လိမ္လည္းလွည့္စားမႈနဲ လံုး၀ဆန္းက်င့္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတဲ့ နလံုးသားတစ္ခုကို ဘုရားသခင္ က လုူတိုင္းကို လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ တူမွ်မႈ မရွိေလာက္ဘူးလိုေတာ့ က်မစြပ္စြဲခ်င္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရျခင္း၏ အဓီကအက်ိဳးအျမတ္ဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ခံစားဖို႔ဘဲ ျဖစ္တယ္။ ``လူတစ္ေယာက္အသက္ရွင္ဖို႔ အတြက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ကိုယ့္ဆီပးမယ့္ လူလည္းရွိရမယ္.. .. ကိုယ္က ျပန္ေပးမယ့္လူေတြလည္း ရွိမွ အသက္ရွင္ႏုိင္မယ္.. `` သတၱ၀ါကို ေမတၱာမထားနိုင္တဲ့ လူဟာ အရိုင္းအစုိင္း တစ္ေကာင္းသာ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့ ။ လူသတ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတဲ့ လူ႔ရင္ဘတ္မွာ အသက္ရူေနတာကလြဲ လို႔ နလံုးသာ တစ္ကယ္မရွိပါဘူး။<br /><br />အဲဒီလို ကြဲလြဲခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ မတူညီသူေပါင္းမ်ားစြာ ျဖင့္ စုစည္းကာ ရပ္တည္ေနရတဲ့ ဘ၀ဆိုတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ လတစ္လ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဟာ လူတိုင္းအတြက္ ျဖတ္သန္းဖို႔ အလြန္ကို ခက္ခဲ့လြန္းလွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရူေနတယ္ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးခြန္္းထုတ္ဖို႔ အခြင့္မၾကံဳတဲ့ အေျခေနမ်ားျဖင့္ လူေတြ အျမဲျပံဳးေနၾကပါတယ္။ ေပ်ာ္ပါးျမဴးတူးေနၾကတယ္။ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ပြဲရြင္ပြဲေတြကို ရွာကာေနၾကတယ္။ မြန္းက်ပ္မႈေတြကို ေျဖေဖ်ာက္လိုၾကတယ္လို႔ အလြန္လွပတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ေပးၾကတယ္။ တကယ္ေပ်ာ္ၾကပါသလားဆိုတာကိုေတာ့ က်မလည္းမေမးၾကည့္ရဲပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္နဲ ပိုက္ဆံေတြကေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲွပါဘဲ။ ရယ္ေမာျခင္းဟာ ဘ၀၏အမတန္ေကာင္းမြန္းတဲ့ အနားယူ စိတ္ေျဖသိမ့္မႈသာ ဆိုရင္ ေဒါသခ်င္းခ်င္းထြက္ကာ ေသခ်င္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္က လူတစ္ေယာက္ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေနရတဲ့ ဒုကၡကို သတိျပဳျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာလွျပီး ။ ျပံဳးျခင္းဟာ ရယ္ေမာျခင္း၏ နိဒါန္း လို ေတြးမိဖူးခဲ့တာကို။<br /><br />ေလာဘေဒါသဆိုတာ စိတ္ဆိုးစိတ္အနယ္ေတြ ေပါက္ကြဲ စိမ့္ထြက္ျခင္းလုိ ယူဆလို ရနိုင္ပါတယ္။ အသိညဏ္ကသာ ထိန္ခ်ဳပ္သြားတာပါ။ အိုမင္းျခင္း ညီမွ်ျခင္း ေဒါသ ၊ ရင့္ေရာ္ျခင္း ညီမွ်ျခင္း ေမာပန္းျခင္းေပါ့ ။ ဘ၀မွာ လြမ္းေမာရျခင္းေလာက္ ဆင္းရဲပင္ပန္္းျခင္း ညီမွ်တာ မရွိဘူးလို ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္ခက္ခဲ့ခဲ့ ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္တစ္ခု ေအာင္ျမင္ခ်ိန္ မွာ အသာယာဆံုး စည္းစိမ္ဥစၥာလိုဘဲ လြမ္းေမာရျခင္းဟာလည္း အဖိုးတန္တဲ့ ရသတစ္ေပါ့ ရွင္ .. ဘ၀ဆိုတာ လြမ္ေမာေနရျခင္း လို တင္စားလိုက္ပါရေစ .. .. ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-4541450251439768846?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-68695618700635372652009-02-02T14:02:00.002-08:002009-02-03T12:51:29.050-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SYdzCW-tKQI/AAAAAAAAAKk/wnoZVhPNhYk/s1600-h/almond+branch+of+bloom.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 163px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SYdzCW-tKQI/AAAAAAAAAKk/wnoZVhPNhYk/s200/almond+branch+of+bloom.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298329970990196994" /></a>`` က်မသာ ပန္းတစ္ပြင့္ျဖစ္ရင္ ဗယ္ဆင့္ဘင္ဂို ရင္ဘတ္ထဲ ပြင့္ခ်င္တယ္ ´´ <br />့<br /> <br /> ခ်စ္ျခင္းတစ္စကို အနားသီကာ လူေတြဟာ ေမတၱာအိမ္ဖြဲ႔တတ္ၾကတယ္။ မခိုင္ခံတဲ့ ၾကိဳးခ်ည္းစေတြေၾကာင့္ အခ်စ္တိုတာ ဆုတ္ျဖဲပ်က္စီးပ်က္စီးသြားတတ္ပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္ ဦးတည္ခ်က္ မေသခ်ာ မခိုင္မာတဲ့ ဒီအခ်စ္ဆိုတဲ့ ကမာၻထဲ လူေတြ လံုးပါးခဲ့တာမ်ားျပီး ။ ဒီအျဖစ္မ်ိဳး ငါ့အလွည့္မေရာက္ေစရဘူးလုိ႔ ခံယူခ်က္ေတြ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ခ်က္မွတ္ခဲ့ဘူးပါရဲ႕ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်စ္ဟာ နတ္တစ္ပါးေယာင္ဆာင္ ျပီး ေရာက္ေရာက္လာတာက လူေတြကို အခက္ေတြ႔ ေစပါေလေရာ.. စည္းက် ၀ါးက် န၀င္းကိုးေဒါင့္ ေႏွာေႏွာေက်ေအာင္ ဘက္စံုမွ စြမ္းေလေတာ့ အိုဒီလူသား ငါ့ကေကာ့ လြတ္မတဲ့လား ခ်စ္လိုက္တာေပါ့ ေန႔လည္းမသိ ညလည္းမသိ ကမာၻေလာကၾကီး တစ္ခုလံုး ေဇာက္ထိုးသီတြဲေနအံုးေတာ့ ငါနွင့္ လားလားမွမဆိုင္ ေတာ့ဘူး လို ထင္ေယာင္မွားမိေအာင္ ခ်စ္လိုက္ပါေလေရာ.. <br /><br /> အခ်စ္ကမာၻထဲ ငါဟာ နတ္မဖုရားတစ္ပါး ျဖစ္ခြင့္ရေနေလေတာ့ ျပဳစားခံေနရတဲ ငါ့နလံုးသား နုႏုထြဏ္ထြဏ္ေလး အခ်ိန္ဟုန္ျပင္းတဲ့ ေရျပင္ေၾကာထဲ ကန္႔လန္႔တိုက္စားခံေနရလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ေၾကနပ္ေနခဲ့တယ္။ အခ်စ္ကမာၻထဲ လူသားေတြလို႔ အလုပ္လုပ္စရာ မလိုပါ။ မေနာဆိုတဲ့ အေတြးျဖင့္ ျဖစ္ခ်င္တာကို လုိုသလို စိတ္ၾကိဳက္သံုးစြဲ႔ခြင့္ ရွိတဲ တုိင္းျပည့္ထဲမွာမို႔ ငါဟာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္းျဖစ္လိုက္၊ နတ္သမီးတစ္ပါးျဖစ္လိုက္၊ ပန္းတစ္ခင္းျဖစ္လိုက္ ၊ ေကာင္းကင္တစ္ခု ကမာၻငယ္ေလးတစ္ခုကို လိုသလို ဖန္တီးခြင့္ ရေနျပန္ေသးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀န္းမရွိဘူး ဂုဏ္ျဒပ္ေတြမရွိ။ အထူးသျဖင့္ လိုခ်င္တာျဖစ္ေစနိုင္ေပမယ့္ ေငြေၾကးသံုးစြဲရျခင္း လံုး၀မရွိေလေတာ့ လူတိုိင္းေပ်ာ္ၾက ေလသတည္းေပါ့ရွင္။ အခ်စ္ဆိုတာ လူကိုနတ္ဘုရားတစ္ပါးလို ခံစားေစတဲ့ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာတစ္မိ်ဳး ျဖစ္ေနတာကို ။ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ ဘ၀၏ ခ်ိဳခါးအရသာ အားလံုးကို လူဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ေတြထိခံစားနိုင္တာကိုရွင္ ..<br /><br /> ဒါဆိုလူတိုင္းက အခ်စ္ဆိုတာ သိပ္ကိုေကာင္းတဲ့ နာမ္းတစ္ခုမ်ားလို႔ က်မကို ေမးၾကေတာ့မယ္ ။ ဟုတ္ကဲ့ မေကာင္းတဲ့ နတ္ဆိုး ျဂိဳတ္ဆိုးတစ္ေကာင္း ၀င္ပူးျခင္းခံရတာလို အားမနားတမ္း ေျပာပါရေစ။ ဘုရားကေပးထားတဲ့ လက္ဆာင္ ၊ အေမက ေပးထားတဲ့ နလံုးသားတစ္ခုကို ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ေၾကေအာင္ ေမွာက္လိုေမွာက္ သြန္လိုသြန္ ကစားျပီး စုတ္ျပတ္ေအာင္ လုပ္နိုင္တဲ့ နတ္ဆိုးတစ္ပါး သာျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br /> အခ်စ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးဖ်စ္စီၤးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္းအသိုင္းအ၀န္းကို ဆန္႔က်င္ပုန္ကုန္တယ္။ ေလာကတစ္ခုလံုးကို ေျပာင္းျပန္လုပ္နိုင္စြမ္း ဒီအခ်စ္ဆိုတဲ့ နတ္မင္းဆီမွာ ရွိပါတယ္။ သူ၏ေဒါသ သူ၏အစြမ္းအစကို သြားေစာ္ကားလိုကေတာ့ အိုလူသား သင္ေသဖို႔သာ ျပင္ေပေတာ့ သူေဒါသ သူမာနေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို ဒူေထာက္ခိုင္းေတာ့မယ္။ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ လူႏြားတစ္ေယာက္အသြင္ကို ဖန္းတီးဖို႔ သူမွာ ရက္စက္တဲ့ နလံုးသာကို ပိုင္းဆိုင္တယ္။ ေျပာေတာသာ အခ်စ္နတ္မင္းတဲ့ ဒါေပမယ့္သူကိုယ္တုိင္ အခ်စ္ဆိုတာကို လုံုး၀မသိ ရင္ဘတ္မရွိတဲ့ သတၱ၀ါ ။ ဒဏ္ရာေတြ အက္ေၾကာင့္ထပ္ေနတဲ့ ရင္ဘတ္တစ္ခုမွာ ဘ၀ကို က်ိမ္စား ေတြ အထပ္ထပ္ ပစ္ခ်ေပးတဲ့ ဒီနတ္တစ္ပါး ၏ အခါေတာ္ ေန႔ရက္ ေရာက္ျမန္းလို လာျပီး ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေနတဲ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ စတင္ပူေဇာ္ခဲ့သလည္းေတာ့ က်မလည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ က်မသိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတာ္အတန္ စည္းကားေနပါျပီး ။ သူပြဲသဘင္က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ လွပတဲ့ အခင္း အက်င္းမ်ားျဖင့္ ခမ္းနားလို ေနပါတယ္။ ရယ္စရာေကာင္းတာ ဒီ နတ္ဆိုး၏ သေကၤတ အမွတ္အသားက ဒီနတ္ဆိုးနဲ လံုး၀မတိုက္တန္းတဲ့ လူသားေတြ၏ နလံုးသား (အသည္းပံု) အနီေရာင္ေလးကို ဒီနတ္ဆိုးက ၾကိဳက္ပါသတဲ့လား ။ အနီေရာင္ ရဲရဲ နွင္းဆီကို သာ ပန္းပါသတဲ့ ။<br /><br /> ခ်စ္သူူမ်ားေန႔ဆိုျပီး ဒီနတ္ဆိုးကို အမွတ္ရတဲ့ေန႔ေလး အျဖစ္ က်င္းပေပးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူေတြကို ဒီနတ္ဆိုးက စိတ္ေကာင္း၀င္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းျခင္းမေပးတာက ဆိုး၀ါးေနတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္သူကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္းေလးေတြ လွဲလွယ္ကာ ခ်စ္ျခင္းကို ေဖာ္ထုပ္ၾကတဲ့ ေန႔ေလးမွာ ဒီနတ္ဆိုးကေတာ့ ဘယ္ သူေတြကို ငါျဂိဳလ္ေမြေပးရင္ ေကာင္းမလည္း ဆိုျပီး ေနာက္ကေန လိုက္ေခ်ာင္ေနတယ္။ မွ်ားနတ္ေမာင္ ၾကိဳးစားသမွ် လုိက္ဖ်က္ေနတဲ့ ဒီနတ္ဆိုး သူေယာင္မယ္ေလးေတြကို မတင္းတိမ္နိုင္လို လူသားေတြကို ဒုကၡၡလိုက္ေပးေနတဲ့ ဒီျဂိဳလ္ဆိုး တစ္ေန႔ က်မေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ လူတစ္ေယာက္ေယာင္ေဆာင္ျပီး က်မေရွ႕ေမွာက္ေရာက္လာ ခဲ့ဖူးတယ္။ <br /><br />ဘယ္လိုမွပံံုေဖာ္လိုမရ ကိုင္တြယ္ ထိိေတြ႔လိုမရတဲ့ အသြင္ ျဖင့္ က်မဆီကို ေရာက္လာတယ္။ က်မနွစ္သက္ေစတဲ့ စကား ေတြ ကို ေျပာျပီး က်မကို ဖ်ားေယာင္းေသြးေဆာင္တယ္။ မထင္မရွားတဲ့ အရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ က်မကို ထင္ေယာင္ျပကာ က်မနလံုးသား ကို အလြယ္တကူ ယူသြားတယ္။ ေဟာင္းေလာင္းက်န္ခဲ့တဲ့ က်မရင္ဘတ္ကို ဟုိေကာင္းကင္က ၾကယ္တစ္ပြင့္ ကို လြယ္တစ္ကူ ေကာက္တပ္ေပးသြားတယ္။ တလက္လက္ လင္းေနတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ဆီမွာ တစ္ေန႔ သူ႔အရိပ္ေပၚေကာင္းနိုးနိုးျဖင့္ က်မေစာင့္ကာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ <br /><br /><br />မယ္မဒီ (ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ အမွတ္တရ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-6869561870063537265?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-71767073314555580432009-01-28T14:29:00.002-08:002009-01-28T14:42:28.710-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SYDd9XSexSI/AAAAAAAAAKU/H-aJeGnLZA4/s1600-h/fish.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 168px; height: 115px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SYDd9XSexSI/AAAAAAAAAKU/H-aJeGnLZA4/s200/fish.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296477208080991522" /></a><br /><br /><br />ငါဆိုတဲ့ ငါက တံငါသည္ ပိုက္ေပၚက ငါးပုပ္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ငါး တစ္ေကာင္ <br />ငါဆိုတဲ့ ငါက ေစ်းသည္လွ်ာေပၚက ေရာင္းပန္း မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ငါးတစ္ေကာင္<br />ငါဆိုတဲ့ ငါက အလွေမြးကန္ထဲက အနွစ္မရွိ ရုပ္ျပမစားလိုတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္......<br /><br />ၾကီးနိုင္ငယ္ညွင္း အေပၚဖား ေအာက္ဖီ<br />ေအာက္ဆီဂ်င္မျပည့္ ေတာက္ေခါက္ရတဲ့ ေလာက <br /><br />အသက္ရူဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းရတဲ့ ဒီေရထု<br />အသက္ရွင္ဖို႔ ဇတ္တူသား စားရတဲ့ ဒီကမာၻထဲက ..... <br /><br />ငါးစာတံုးကိုိ လိုက္ရွာဆြဲ ၾကိဳးဆြဲေခၚရာ မရုန္း<br />ကိုယ္တိုင္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ေပၚကို လိုက္မိခဲ့သူ <br />ငါက အေပ်ာ္တမ္းတံငါသည္ကို ဘုရားထင္မိခဲ့တယ္ .....<br /><br />တကယ္ေတာ့<br />ငါက သူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္၏ အပ်င္းေျပ ကစားကြက္<br />ငါက ငါကိုယ္ငါစီရင္ခ်က္ ထုတ္တဲ့ လူမိုက္<br />ငါက အမ်ိဳးကို ခုတံုးလုပ္မိတဲ့ သစၥာေဖာက္ <br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါဟာ ဇတ္တူသားကို ဖမ္းဖို႔ <br />တံငါသည္လက္ေပၚ ငါးစာတံုး ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7176707331455558043?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-13296557761880319432009-01-17T03:56:00.000-08:002009-01-17T04:32:28.681-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SXHPy2xHTBI/AAAAAAAAAKM/WPFEcBN9qRU/s1600-h/skycraper+dubai.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 247px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_x_11-x7z6Rg/SXHPy2xHTBI/AAAAAAAAAKM/WPFEcBN9qRU/s320/skycraper+dubai.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292239509738966034" /></a><br /><br /><br />နာရီစကၠန္႔တိုင္း အဖ်ား ေလးတစ္ခု၏ လုပ္ရွားမႈက က်မတို႔ေနထိုင္ရာ ေဟာဒီစၾသ၀ဠာၾကီးကို အံ၀င္ခြင္က် စည္းခ်က္ညီစြာ ပဲ့ကိုင္ထိန္းခ်ဴပ္ လိုေနပါတယ္။ ရက္ လ ခုနစ္ ေတြေပါင္းစပ္ထားတဲ့ သကၠရာဇ္တစ္ခု၏ သေႏၶတည္ရာဌာနသည္ သစၥာတရား အလြန္ၾကီးမား ေသာ နာရီတစ္လံုးက ဖန္တီးေနသည့္ အခ်ိန္ဟု ညြန္းဆိုရာ စကၠန္႔တိုင္ဖ်ားေလးေပၚမွာသာ ရွိပါသတဲ့ .. ဒီနာရီတစ္လံုးဟာ သူထက္ အဆသန္းေပါင္းမ်ားစြာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကီးမားသည့္ ေနကိုေတာင္ ၀င္ခိုင္း ထြက္ခိုင္း ႏိုင္စြမ္းရွိေနတာကို ။ ေန႔ႏွင့္ ညကို ခြဲျခားေစတဲ့ စြမ္းအားရွင္ ျဖစ္ေနေလေတာ ဒီလူဆိုတဲ့ မေလာက္ေလးမေလာက္စား သတၱာ၀ါေတြ နာရီေအာက္မွာ ျပားျပား ၀ပ္ေနၾကတာေပါ့ရွင္။ အိပ္လည္းအခ်ိန္နဲ႔ စားလည္းအခိ်န္နဲ႔ဲ အသက္ရွင္လည္း အခ်ိန္ကို ၾကည့္ျပီး ခုနွစ္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ကာ ကိုယ္ ေသမယ္ေန႔ကို ေစာင္ေနၾကရတယ္ေလ.. ခုနစ္တစ္ခုေျပာင္းသြားလို႔ သကၠရာဇ္တစ္ခုကုန္သြားရင္လည္း က်မတို႔ ဘာမွ ေဇာတက ထက္ပိုင္ခြင့္ မရွိတဲ့ ေဟာဒီေလာကထဲ ႏွစ္တစ္နွစ္ကုန္ျပီလို နာရီက သတ္မွတ္လည္း ကုန္ရတယ္ေပါ့ရွင္ ကိုယ္က ဘာလုပ္ႏိုင္တာမွတ္လို႔ .. .. <br /><br /><br /><br />ဒီလိုနဲ ႏွစ္ေတြကုန္ လာတာလည္း မနည္းေတာ့ဘူးရွင္ ။ေလာေလာလတ္ကုန္သြားတဲ့ ႏွစ္ကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ရယ္ခ်င္စရာၾကီးဘဲ ။ ဒီေန႔နွင့္ မေန႔က ဘာကြာတာမွတ္လို ။ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ည ၁၂ နာရီဆို ပိုေတာင္ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေသးတယ္ ။ တစ္စကၠန္႔အတြင္း သကၠရာဇ္တစ္ခုေျပာင္းသြားတယ္တဲ့ ။ ညတစ္ညတည္း ခုနွစ္ ၂ခုပူတြဲေနတာကို က်မေတာ့ ကြာျခားေနတာ ဘာတစ္ခုမွ မေတြးပါလားဆိုျပီး အေတြးနယ္လြင့္ခဲ့တယ္ ။ ကြာဟခ်က္ဟာ စကၠန္႔ဖ်ားေလး ခရီးနွင္းခဲ့တဲ့ ခုနွစ္ေဟာင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ က်မလိုက္ရွာခဲ့တယ္ ။ ေျခရာတစ္ခ်ိဳကို က်မ ေ၀မွ်ၾကည့္မယ္ေနာ္.... <br /> <br />လိပ္ျပာတစ္ေကာင္း ေတာင္ပံတစ္ခ်ပ္ ခပ္ျခင္းသည္ တစ္ျခားကမာၻ တစ္ျခမ္းတြင္ ေလလိႈင္းလံုးေတြျဖင့္ ကဇင္ကလ်ား ျဖစ္ေစပါသတဲ့ ေလးျဖဴသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဒီႏွစ္ပိုင္းအကုန္ေလာက္ကို ထြက္လာတယ္။ ဟုတ္တယ္ သိပ္ကိုလွတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းျဖစ္လိုေနပါတယ္ ။ ၂၀၀၉ ခုနွစ္မွာ ဒီစကားေလးကေတာ့သိပ္ကို မွန္လိုေနပါတယ္။ ဒီထက္ ထူးျခားေကာင္းမြန္တဲ့ ခိုင္ႏွိင္းလို႔ရမယ့္ စကားတစ္ခြန္း ဘယ္က သြားရွာရမွာလည္းရွင္ ။ လူတစ္ေယာက္၏ အေတာမသတ္နွိင္တဲ့ ၀ိသမေလာဘ တစ္ခုကေနျပီး အစျပဳလာတဲ့ ကမာၻစီးပြားေရးက်ဆင္းျခင္း ျပသာနာဟာ အခုေတာ့ ေတာမိီးထက္ၾကီးက်ယ္တဲ့ ဆူနာမီလိႈင္းအဆင့္ကို ေရာက္ရွိသြားပါျပီး။ ကိုယ္ က ဘာစီးပြားေရး ပညာရွင္မွ မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို အက်ိဳးဆက္က ကူးစက္လာခဲ့တာကို ရွင္ ။ နိုင္ငံနွင့္ ခ်ီျပီး ကူးစက္လာခဲ့ရံုသာမက အဆင့္ဆင့္ ကူးစက္လာတဲ့ ေတာမီးက မိသားစု ထမင္းအိုးအထိ စြဲလာေလေတာ့လည္း က်မရင္ဘတ္ထဲ ဒီေတာမီးအေၾကာင္းကို အေတြးေရာက္လာတာေပါ့....<br /><br />လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီက စတင္ေလာင္ကၽြမ္းတဲ ေဟာဒီမီးအေၾကာင္း လူတိုင္းၾကားသိခဲ့ရတာေပါ့ ။ အေနာက္ႏွိင္ငံၾကီးတစ္ခ်ိဳ႕ အေတာ္ေလးကို ခံစားေနရျပီးဆိုတာမ်ိဳး ၊ အဂၤလန္ ၊ ဂ်ာမဏီ၊ အေမရီကန္ကဲ့သို ႏို္င္ငံၾကီးေတြမွာ ၾကံဳေတြ ေန႔ညမျပတ္ ေစ်းကြက္ စေတာ့ေတြ ဘယ္ေလာက္ထုိုးက်ေနတယ္ဆိုတာေတြကို သတင္းေတြမွာ ေတြ႔ျမင္ေနၾကရမွာပါ။ ႏိုင္ငံတစ္ကာ ေလဆိပ္ၾကီးေတြမွာ ေလယာဥ္ ခရီးစဥ္ေတြ ဖ်က္သိမ္းျခင္းဟာ မထူးဆန္းေတာ့ ပါဘူး ။ ေငြေၾကးတန္းဖိုး က်ဆင္းျပီး ၊ ၀ယ္လိုအား ထုိးက်ေနသည့္ အက်ိဳးဆက္ေတြဟာ အေနာက္တိုင္းႏွင့္ တိုက္ရိုက္ကုန္သြယ္ေနေသာ အေရွ႔တိုင္းျပည္ၾကီးမ်ားကို ေန႔မကူးခင္ ကူးစက္ျခင္းခံလိုက္ရတယ္ေလ ။ စင္ကာပူကဲ့သို႔ ထုပ္ကုန္မရွိေသာ တုိင္းျပည္ကေတာ့ ၀က္၀က္ကြဲကို ခံစားရတာေပါ့ ။ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကိုးရီးယား ကဲ့သို႔ လွ်ပ္စစ္ထုပ္ကုန္ ႏိုင္မ်ား အထိနာေပမယ့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို အဓိက ထားေနေသာ တိုင္းျပည္မ်ားကေတာ့ အနာဂတ္စီးပြားေရး ဇယားမွာ အႏွဳတ္လကၡဏာ ျပလိုေနပါတယ္။ <br /><br /> အေနာက္ႏိုင္ငံ လူတစ္ေယာက္၏ ေလာကကေနစလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားကေန အက်ိဳးဆက္ ကာ ေလာင္ကၽြမ္းလာတဲ့ မီးဟာ လက္ရွိက်မေနထိုင္ရာ အထိ မိုင္းေပါင္းမ်ားစြာ ကို ခရီးဆန္႔ကာ ေရာက္လာပါတယ္။ ဆူနာမီ မီးေတာက္ၾကီးဟာ ဒီႏိုင္ငံ၏ အျမင့္ဆံုးနွင့္ အထင္ရွားဆံုးျဖစ္တဲ့ းေမ်ာ္စင္ၾကီးကို ၀ါးမ်ိဳလိုက္ပါတယ္ ။ ေမွ်ာ္စင္ၾကီးခမွ်ာ ေဆာက္လက္စ မွ ရပ္တန္႕ခံရလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ေမၽွ်ာ္စင္တင္ဘဲလာားဆိုးေတာ့ ကမာၻ၃၀ ရာခိုင္းနန္း၏ ေဆာက္လုပ္ေရး အၾကီးစားစက္မ်ားတည္ရွီရာဟု ေမာ္ၾကြားေနေသာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို ကးူစက္လာပါတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရး အေတာ္မ်ားမ်ားသည့္ ရပ္တန္႔ရေတာ့မယ့္ အေျခေနကို ဆိုက္ေရာက္လာပါတယ္။ <br /><br />ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္္းကို စိတ္တိုင္က် ၀ါးမ်ိဳလာတဲ့ ဒီမိီးက ခရီးဆန္႔လာပါတယ္ ။ Bank ၾကီးတစ္ခုကို ေအာက္ေျခကေနခ်ိဳးခ်လိုက္ပါတယ္ ။ ေနာက္bank တစ္ခုဆိုရင္ ၀န္းထမ္းေလ်ာ့ခ်ရေတာ့မယ့္ အေျခေနကို ဆိုက္ေရာက္လို လာပါတယ္။ အၾကီးမားဆံုး company ( AlDAR properties) ကဲ့သို႔ေဆာက္လုပ္ေရးကို အေျခခံတဲ့ လုပ္ငန္းၾကီးေတြမွာ ၀န္ထမ္း ၃၀၀ ေလ်ာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြဟာ ဒီမီး၏ အက်ိဳးဆက္ေတြပါဘဲ ။ ဒီလူေတြဟာ ဒီနိုင္ငံသားေတြမဟုတ္တဲ့အတြက္ နိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာက လူေတြ၏ အိမ္ေတြကို ခရီးဆက္ကာ ကူးစက္ပါေတာ့မယ္။ <br /><br />အၾကီးမားဆံုး ခရီးသြား လုပ္ငန္းစုမ်ား ရင္းနီးျမဳပ္နွံထားရာ ဒူဘိုင္းႏိုင္ငံ၏ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုလည္း ဒီမီးေတာက္ေတြ မ်က္လံုးေရာက္လာပါတယ္။ အေနာက္ စီးပြားေရး က်ဆင္းမႈဟာ ခရီးသြား လုပ္ငန္းကို အဓီက ထိခိုက္ေစတယ္လို သတ္မွတ္လာနိုင္ပါတယ္။ ဟိုတယ္မ်ားမွာ occupancy ထိုးက်သြားသလို Booking ေတြ နညး္ လာသည့္အတြက္ ဒီနွစ္ lower season လံုး ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို ၆လ အလုပ္မွ ရပ္နားမယ္လို ျမန္မာအမ်ားဆံုးရွိရာ Shangri-lar hotel မွ မိတ္ေဆြတစ္ဦးက စကားဆိုလာပါတယ္။ High season ေရာက္မွ ျပန္ေခၚမယ္ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးအေျခေန ဒီထက္ က်ဆင္းေနတာမ်ိဳး ၊ ျပန္လည္း ေကာင္းမလာေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေမ့လိုက္ေတာ့ေပါ့ အလုပ္အသစ္ရွာရမယ့္ သေဘာျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း စီး၏ ၀င္ေငြကို ပါလာေ၇ာက္ထိခိုက္လာပါေတာ့မယ္။ စင္ကာပူမွာ အလုပ္သမားေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္မွ ရပ္နားျခင္း ၊ လစားေလ်ာ့့ခ်ခံရျခင္းကို ၾကားသိခဲ့ရေပမယ့္ သတင္းအျဖစ္သာ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ခုေတာ့ ကိုယ္ အရပ္ေဒသကို ေရာက္လာျပီးဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ လူတိုင္းရင္ထဲ အလံုျခံဳတဲ့ ခံစားခ်က္ကေလးေတြ ကို ခံစားလာရတာေပါ့ ရွင္ ။ က်မတို လုပ္ငန္းေတြက အခုခ်ိန္အထိ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈမရွီလာေသးဘူး ဆိုေပမယ္ company ဟာ လစားတိုးျမင့္ေပးရမယ့္ ကိစၥကို ၃ လ ရပ္ဆိုင္းလိုက္ပါတယ္။ <br /><br />အထူးသျဖင့္ လူတစ္ေယာက္၏ ေထာက္ပံ့မႈျဖင့္ အသက္ဆက္ေနၾကေသာ ေျမာက္ျမားလွစြာ ေသာ မိသားစုမ်ား၏ ၀င္ေငြကို တိုက္ရိုက္ထိခိုက္လာပါတယ္။ ကေလးေတြ လူၾကီးသူမေတြ ဘာမွမသိဘဲ သြယ္၀ိုက္စြာ ထိခိုက္ျခင္းခံရပါေတာ့တယ္ ။ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနေသာ စင္ကာပူမွ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးဟာ ေက်ာင္းရပ္ကာ အလုပ္လုပ္ကာ ဒီျပသာနာကို ေျခရွင္းလို ရနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစုတစ္ခုအတြက္ေတာ့ အနာဂတ္ကို ၀ါးျမိဳလိုက္တဲ့ နဂါးမိီးေတာက္ၾကီးတစ္ခု ျဖစ္လိုေနပါေတာ့ ။ သူလိုငါလို မိသားစုေတြ ဒီကမာၻစီးပြားေရးၾကီးနွင့္ ပါ၀င္မသတ္ဘူးလို ထင္ခဲ့ၾၾကပါလိမ့္မယ္ ။ ထုိးက်သြားတဲ့ ကုန္းေစ်းနန္းဟာ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလွဲျခင္းလား ပိုမိုဆိုး၀ါးလာျခင္းလာဆိုတာ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြသာ သိလိမ့္မယ္ ဒါေပမယ္ ့ လယ္သမား စပါးေစ်းက်ရင္ လယ္သမားမိသားစု အတြက္ေတာ့ အိုးစားကြဲတာပါဘဲရွင္။ ဒါေတြဟာ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္း အေနာက္ဘက္မွာ ခတ္လိုက္တဲ့ အေတာင္ခတ္တာကေန စလာတဲ့ မိးေတာက္ Rhythm တစ္ခုပါဘဲ ရွင္ ။ <br /><br />၂၀၀၈ႏွင္ ၂၀၀၉ ကူေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ကြဲျပားျခားနားခ်က္ကို က်မ ျမင္ေတြဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ ။ ညကို ဓါတ္ပံု၇ိုက္ကာ ေလွာင္ေျပာင္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ ။ ဘာမွထူးျခားမလားဘူး ဒါေပမယ့္ ရက္ကို ျပန္ေျပာတဲ့ သမိုင္းကေတာ့ သကၠရာဇ္တစ္ခုနွင္ ့ ေနာက္တစ္ခု၏ ကြဲလြဲခ်က္ကို ထင္ရွားစြာ ျပသလိုက္ပါတယ္။ လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြဟာ ၂၀၀၈ ဆိုတဲ့ ခုနစ္ေဟာင္း၏ ဆိုး၀ါးမႈေတြဘဲလို ၂၀၀၉ ၏ အသစ္စက္စက္ ပထမရက္မွာ လူတစ္ေယာက္ သံုးနန္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မွ ကြဲျပားခ်က္ကို က်မေတြ႕ခဲပါတယ္ ။ <br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1329655776188031943?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-75998160689662742942009-01-10T14:49:00.001-08:002009-01-12T13:25:21.417-08:00က်မအေတြ႔အၾကံဳေလးမ်ားကို အဓီကထားေရးမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္မိခဲ့ေပမယ့္ ေန႔စဥ္အမွ် ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာေတြ က လည္း နည္းမွမနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ သိ္ သင့္သိထိုက္ေသာ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း သိသမွ်အေၾကာင္းအရာ ေလးမ်ားကို ေရးသားေပးပိုခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ယေန႔ ဒူဘိုင္းႏုိ္င္ငံ၏ လက္ရိွအေျခအေန<br /><br /> ဒီေန႔ ယူေအအီး ႏုိ္င္ငံဟာ ကမာၻ ဖြြံျဖိဳးမႈ အျမန္ဆံုးတုိင္းျပည္ဆိုရင္ မမွားႏုိင္ သလို ၊ ေခတ္မွီျမိဳ႔ျပၾကီးမ်ား ၌ ေနာက္ဆံုးခ်ေသာ latest format ျဖစ္သည့္အတြက္ ႏုိင္ငံ၏အျခခံ ဖြဲ႔စည္းပံုဒီဇိုင္းသည္ အျခားျမိဳ႔ျပမ်ား၏ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္မ်ားအေပၚ တြက္ခ်က္အေျခခံထားသျဖင့္ ျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးမ်ားထက္ သာလြန္ေနတယ္ဆိုရင္ လည္း မမွားႏုိင္ပါဘူး ။ ကမာၻအၾကီးဆံုး Dubai mall ကို ပင္လယ္ထဲ ၌ ငါးျပတိုက္ႏွင့္ တြဲေဆာက္ျပီး ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားစြာ လတ္တေလာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကမာၻအၾကီဆံုး( man-made island ) လူလုပ္ကၽြန္းၾကီးကို အဆင့္အျမင့္ဆံုး လူခ်မ္းသာ မ်ား အနားယူရန္နွင့္ ပိုင္ဆိုင္မႈ ျပရုပ္တစ္ခုအျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ျခင္းျပ အိမ္ရာၾကီးသည္လည္း တည္ေဆာက္ျပီးစီး လုလုျဖစ္ေနပါျပီး ။ ကမာၻအျမင့္ဆံုး business centre ကို လည္း အျမန္ျပီးစီးေအာင္ တည္ေဆာက္လွ်က္ရွိေနပါသည္။ seven star hotel အျဖစ္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ဟိုတယ္ၾကီးကဲ့သို႔ အလြန္တရာ လွပေသာ တုိက္ၾကီးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ျပီးစီးလုလု အေနအထား ရွိေနပါသည္။ အရည္အခ်င္း မျပည့္မမီွသည့္ အေဆာက္အအံုး ေဟာင္းမ်ားအစား ေခတ္မွီေသာ ႏုိင္ငံတကား တန္း စံမွီသည့္ တိုက္သစ္ၾကီးမ်ား အျဖစ္ အသြင္းေျပာင္းလွဲလိုေနပါသည္။ <br /> The biggest airport in the world<br />The largest man made port in the world<br />The largest mall in the world<br />The only 7 star hotel in the world<br />The largest theme parks in the world (nearly 3 times the size of Disney World in Orlando)<br />The largest skyscraper in the world<br /><br /> ထိုဆန္းျပား အံၾသဖြယ္ အေဆာက္အအံု ဒီဇိုင္းမ်ား နည္းပညာမ်ား ျဖင့္ အလြန္ေခတ္မွိေသာ ဒီေန႔ အလယ္ပိုင္းအာရပ္ တိုင္းျပည္ေသးေသးေလး သည္ ကမာၻၾကီးကို ဖမ္းစားလ်က္ရွိပါသည္။<br /> ၂၀၀၆မွ စတင္ကာ အျမန္ရထားလမ္း ေဖာက္လုပ္ခဲ့ပါသည္။ လမ္းေဖာက္စရာ ေနရာမရွိသည့္ ဒူဘိုင္းျမိဳ႕လယ္တြင္ လမ္းမ အလယ္တည့္တည့္ ဟိုယခင္ ပလက္ေဖာင္း အလွပန္းမ်ားစိုက္သည့္ ေနရာကို ရထားလမ္း ခပ္ျမင့္ျမင့္ေလး ေဆာက္လုပ္ေနရ သလုိ လူအင္အားႏွင့္ ေငြအင္းအားေအာက္တြင္ ေနခ်င္းညခ်င္း အသြင္းေျပာင္လွဲေနေသာ ဒူဘိုင္းႏုိ္င္ငံသည္ အေျပာင္းလွဲၾကီး ေျပာင္းလဲွလိုေနပါသည္ ။ မေနက ဒူဘိုင္းသည္ ဒီေနဒူဘိုင္းအတြက္ ေဟာင္းနြမ္းလိုေနပါသည္။ <br /><br />လူေနထုိင္မႈ အေျခအေန <br /><br />သို႔ေသာ္ ေအာက္ေျခလူတန္းစားႏွင့္ အလယ္အလတ္လူတန္းစား မ်ားအတြက္ ဒူဘိုင္းႏုိင္ငံအတြင္း ဆက္လက္ ရပ္တည္ ေနထုိင္ႏုိင္ရန္ ပိုမို ခက္သထက္ ခက္ခဲ့လို႔ ေနပါတယ္။ သာမန္တိုက္ခန္းမ်ား တစတစေလ်ာ့ နည္းလာသည့္အတြက္ ေနရာထုိင္ျခင္းမ်ားသည္ အလြန္ကို ခက္ခဲ့ျပ္ိး အိမ္ခန္းရွင္မ်ားသည္ အခန္းခကို မတရား ေစ်းျမင့္ကာ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားစြာ စည္းကမ္းမ်ားစြာ တင္းက်ပ္လာၾက့( လူမ်ိဳးျခားေပါင္း မ်ားစြာ ၀င္ေရာက္လာသည့္ အတြက္ အတူညီေသာ စရိုက္မ်ား အက်င့္မ်ား ေနထုိင္းစားေသာက္မႈကို ညီႏုိင္ရန္အတြက္) အိမ္ေစ်းမ်ား အဆေပါင္းမ်ားစြာ ျမင့္တက္လာသည့္အတြက္ ဒူဘိုင္းႏုိင္ငံ လူေနထုိင္မႈ အဆင့္အတန္းသည္ ေအာက္ေျခလူတန္းစားအတြက္ တျဖည္းျဖည္းဆုတ္ယုတ္သထက္ ခက္သထက္ ၾကမ္းသထက္ ၾကမ္းလို လာေနပါသည္။ သာမန္တုိက္ခန္း တစ္ခန္းေစ်းနန္းသည္ ျမန္မာေငြ သိန္း ၁၅ သိန္း ၀န္းက်င္ တြင္ ရွိသည့္အတြက္ လူအနည္းဆံုး ၆ ေယာက္ေလာက္ေနထုိုင္မွ အဆင္ေျပေသာ အေနထားတြင္ ရွိေနပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔အခန္းဆို ၈ ေယာက္မွ ၁၀ ေယာက္အထိ စုေနရသျဖင့္ ဒူဘိုင္းႏုိင္ငံသည္ ခ်မ္းသာသေလာက္ ေအာက္ေျခလူတန္းစား အတြက္ ေတာ့ အလြန္ကို ဆင္းရဲ လြန္းသည့္ အရပ္ျဖစ္လုိေနပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာစံမိွလိုေသာ တုိင္းျပည္ၾကီးတြင္ အလုပ္သမားလူတန္းစာ၏ လူေနထုိင္မႈအဆင့္အတန္းသည္ ႏို္င္ငံတကာ စံမွိေသာ အေနအထားႏွင့္ ေ၀းကြာလိုေနပါေသးသည္။ အလြန္လွပေသာ အေဆာက္အအံုးၾကီးမ်ားတြင္ ရံုးခန္းေနရာမ်ား ႏွင့္ လူခ်မ္းသာမ်ား အတြက္ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေသာ ဇိမ္ခံ ေစ်းၾကီးခန္းမ်ားသား ဖြဲ႔စည္းထားပါသည္။ <br /><br /><br /> ဒူဘိုင္းျမိဳ႕၏ ျမိဳ႔လယ္တြင္ တိုက္ခန္းမ်ား အလြန္ရွားပါလြန္သည့္အတြက္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ လံုခ်င္းအိမ္မ်ားကို စုေပါင္းငွားရမ္းေနထိုင္ၾကသည့္ ေစ်းနနး္ကို ကာမိႏို္င္ရန္အတြက္ လူေပါင္း ၂၆မွ ၃၀ အတိ စုေပါင္းကာ ေနထုိင္ရျပန္သည္။ အေတာ္အတန္း လစား၀င္ေငြသာ ရွိေသာ သူအမ်ားစုသည္ ၄၅ ေယာက္ အထိစုေနထုိင္တတ္ၾကသည္။ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳးမ်ား စုေနထုိင္ေသာ ရပ္ကြက္ အ ေဟာင္း တစ္ခု တြင္ မွဴနီစီပယ္ (municipality)မွ ဘာ ေၾကျငာခ်က္ သတိေပးခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း မရွိဘဲ ေရမီးမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္သည္။ ၄င္းရပ္ကြက္အား ဖ်က္သိမ္းရန္ ျဖစ္သလို လူဦးေရ အလြန္ထူထပ္ေနသည့္ အတြက္ မီးအႏာၱရယ္ ကာကြယ္ရန္ျဖစ္သည္ဟု တာ၀န္ရွိသူက အတိအလင္း ကို ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္ ။ ဒူဘုိင္းျမိဳ႔မွာ ေနစရာ တိုက္ေတြ ေပါ့မွေပါ့ ဘာဒုစရိုက္မွလည္း က်ဴးလြန္တာမရွိသည့္ အတြက္ ဘယ္မွာမဆို ဒီလူေတြ သြားေနလို ရပါတယ္ဟု တာ၀န္မဲ့စြာ တစ္ဘက္ၾကည့္ အျမင္ျဖင့္ ဆက္ဆံတဲ့ တုိင္းျပည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ၂၀၀၉ တြင္ အိမ္ျခံေျမေစ်းကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိ္င္ေစရန္အတြက္ တိုက္ခန္းေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ကို အစိုးရမွ ေရာင္းခ် ငွားရမ္း ျခင္းမ်ားလုပ္ေပးမည္ဟုလည္း လူတိုင္းပါးစပ္တြင္ ေရပန္းစားလ်က္ရွိေနျပန္ပါတယ္။<br /><br />ျမိဳ႕ေတာ့္ျဖစ္ေသာ အဘူဒါဘီႏွင့္ ဒူဘိုင္းျမိဳ႕လယ္တိုက္ခန္းမ်ားတြင္ မိသားစုမွ အပ လူလြတ္မ်ားကို ေနထိုင္ခြင့္ မျပဳေတာ့ဟု အစိုးရမွ ထုတ္ျပန္လာပါတယ္။ စိီမန္ကိန္း အရ မည့္သည့္အခ်ိန္တြင့္ တရား၀င္အက်ဴံး၀င္မည့္က မသိေသးေပမယ့္ လူလြတ္မ်ားအတြက္ အခန္းမ်ားရွားပါေနသည့္ကေတာ့ အလြန္းအမင္းကို ခက္ခဲ့လွ်က္ရွိပါသည္။ ျမိဳ႔ပတ္၀န္းက်င္ သန္႔ရွင္းေစလုိသလို႔ လူလြတ္မ်ားၾကား ရႈပ္ေထြးလွစြာေသာ ျပသာနာမ်ားရွိေနသည့္အတြက္ ကာကြယ္သည့္ သေဘာလည္း သက္ေရာက္ပါသည္။ ထိုအျပင္ တစစထိုးခ်ဲ႕ေနေသာ ျမိဳ႕အျပင္ရွိ တိုက္ခန္းမ်ား အိမ္ရာမ်ားကို စည္းကားေအာင္း ဖန္တီးျခင္းျဖစ္သလို အျမဲတမ္း ျပည့္က်ပ္ေနေသာ ျမိဳ႕လယ္ရိွ ကားမ်ား၊ လူဦးေရအလြန္ထူထပ္မႈကို ေလ်ာခ်ရန္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ေလာက္သည့္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္သမား လူတန္းစားအဖို႔ေတာ့ တိုးျမင့္လာေနေသာ ကုန္ေစ်းနန္း ၊ အခန္းေစ်းနန္း မ်ားေၾကာင့္ ေတာ္ရံုတန္းရံု လစာေလာက္ ဆိုလွ်င္ အသက္ရူက်ပ္လို မရွိသြားျဖဲကာ ေနၾကရသည္။ ၂၀၀၉ အတြက္ တိုးျမင့့္ေပးမည့္ လစား ရာခိုင္နန္းသည္ အလုပ္သမား လူတန္းစားအတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ အသက္ရူထြက္ေပါက္သာ ျဖစ္လိုေပမယ့္ ၂၀၀၉ ကုန္ရင္ ဒီႏို္င္ငံံအစိုးရဟာ အလုပ္သမားလူတန္းစား ဆီမွ အခြန္ေငြ ေခါက္ခံေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> <br /><br /><br />စိတ္ဓါတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ <br /><br /> သို႔ေပမယ့္ လူမ်ား၏ စိတ္ဓါတ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလွဲဖို႔ရန္ လိုေနပါေသးသည္။ နည္းပညာမ်ားအား အဆင့္ျမင့္သလို လူေတြ၏ စိတ္ဓါတ္ကိုလည္ up-great လုပ္ဖို႔ လိုေနပါေသးတယ္။ ဥပမာ အနက္ေရာင္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အမ်ိဳးသမိီးမ်ားသည္ ေဒသခံျဖစ္သည့္အတြက္ အမ်ားသူငွာလို ျပဳမႈရေသာ အလုပ္မ်ိဳးကို တန္းတူေစာင့္ဆုိင္းလိုျခင္းမရွိၾကပါ။ taxi ပါကင္းေနရာမ်ားတြင္လည္း အနက္ေရာင္ ၀တ္ဆင္ထားသူမ်ားက အခြင့္ထူးကို ရလိုၾကပါသည္။ ဘဏ္လိုေနရာမ်ားတြင္ ေဒသခံတစ္ခ်ိဳ႕သည္ ေယာက်ၤးမ်ားျဖစ္ပါလ်က္ ေနာက္မွေရာက္ကာ တန္းေက်ာ္ျပီး ေငြသြင္းလိုၾကပါသည္။ ထုိအျပင္ သတ္မွတ္္ထားေသာ စညး္ကမ္းမ်ားကို အျမဲစည္းဖ်က္ရန္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားစြာ ရွာေဖြေနသူမ်ားလည္းျဖစ္သည္။ ေဒသခံမ်ားႏွင့္ အတူ လုပ္ကိုင္မရျခင္းသည္ အျခားသူမ်ားထက္ ေျပာရဆိုရခက္ခဲ့သည္။ ေထာက္ပံံ့ေငြးမ်ား ရွိသျဖင့္ အလြန္းပ်င္းကာ ဘ၀င္ျမင့္ေနၾကသူက မ်ားပါသည္။ သူမ်ားနဲ႔တန္းတူလုပ္ကိုင္း သူေတြက အလြန္ကိုနည္းပါးသည္ အလုပ္ျပဳပ္လည္း ဘာအေရးလည္း ဆို႔သည့္ အေတြးက ေနာက္ခံေနသလို ငါတို႔ႏုိင္ငံက ခ်မ္းသာတယ္ ဒီေတာ့ လူတိုင္းဘဲ ခ်မ္းသာေနသလို ဟန္ေဆာင္းတတ္သည့္ အေျပာအဆိုမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ေငြကို ေရလို တကယ္သံုးတတ္ၾကပါသည္။ ၀င္ေငြးအားလံုးကို သံုးျပစ္တတ္ၾကပါသည္။ ေနစရာနွင့္ စားစရာကို အစိုးက ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မွတ္ ထားသူမ်ားပါသည္။ ႏုိင္ငံခ်မ္းသာမႈ ႏုိင္ငံ၏ဘက္စံုေထာက္ပံံ့ေၾကးႏွင့္ အခြင့္အလွမ္းမ်ားစြာ ရေနျခင္းက သူတုိ႔ကို ဘ၀င္ျမင့္ေစျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။ သို႔ေသာ္ ဒီႏုိင္ငံကို ကမာၻလံုး၏ နည္းပညာရွင္မ်ား အားေခၚယူကာ တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />စိတ္ဓါတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အရေျပာရရင္ ေတာ ေခတ္မီွတဲ့ ျမိဳ႔ျပၾကီးက အလြန္းကို စိတ္ဓါတ္ပိုင္ဆုိင္ရာ ဖြံျဖိဳးရန္နညး္ကြဲေနေသာ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဟုဆိုခ်င္ပါသည္။ မိန္းမၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စကားေျပာဆုိဆက္ဆံရာတြင္ သိပ္ကို ကပ္သီကပ္သက္ႏုိင္သူမ်ားျဖစ္ပါ သည္။ သူတို႔ဘာမွ နားလည္းျခင္း သိလြယ္ျခင္းမရွိ ေျပာခ်င္တာကို စြပ္ေျပာတတ္သူမ်ား ျဖစ္သလို လိုခ်င္တာကို သာအတင္း ေျပာတတ္ၾကပါသည္ ။ အရြယ္ေရာက္စ မိန္းကေလးမ်ာ ဆုိပိုဆိုေနပါေသးသည္။ ဘာမွမသိဘဲ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္တတ္သူမ်ားျဖစ္သည္။ <br /><br />ဘာသာစကား <br /><br />အာရပ္ဘာသာစကား ႏွင္ အဂၤလိပ္ဘာသားစကား ႏွစ္ခုလံုးသည္ ရံုးသံုးစကားျဖစ္ပါတယ္။ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆို ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္းကို ေတြႏိုင္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ မည့္သည့္လူမ်ိဳးမဆို ဤႏွစ္ဘာသာမွ လြဲ၍ တျခားဘာသာစကားကို လုပ္ငန္းခြင္၌ ေျပာခြင့္ မရွိပါဘူး။ လူမ်ိဳးေျပာင္းမ်ားစြာ ေရာယွက္ေနသည့္အတြက္ လူမ်ိဳးခဲြျခားေရးမျဖစ္ ေပၚလာေအာင္ ကန္႔သတ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဘာသာစကားအေျခခံသည္ ႏိုင္ငံတကားတန္းအရ အဂၤလိပ္စကားသာ ေျပာဆိုႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေဒသ ခံျဖစ္ပါလွ်က္ အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္သူမ်ား ယခုအခ်ိန္မွာ အလြန္ကို မ်က္နာငယ္ေန ရပါသည္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆိုး လူရာမတိုးႏုိင္သည့္ အေျခအေနျဖစ္မ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ သာမွန္အရပ္သား မိသားစုမ်ားတြင္ စာမတတ္ေသာ မိခင္မ်ားကို ကေလးငယ္ကေလးမ်ားက ဘာသာျပန္ေပးေနရေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိေနပါသည္။ ေက်းလက္မ်ားမွ လြဲ၍ ဤႏုိ္င္ငံ၏ ကေလးမ်ားအားလံုး အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာႏိုင္ၾကပါျပီး။<br /><br />ဒီေန အာရပ္ႏုိင္ငံဘာေတြ ဆက္လုပ္ေနပါသနည္း <br /><br />ဒီေန႔ အာရပ္ႏုိင္ငံမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၀၄ မွ စတင္ အတည္ျပဳ မႈ ခ်မွတ္ထားခဲ့ေသာ ေခတ္မွိ ႏို္င္ငံသားစီးစစ္ေရးကဒ္ (Emirates ID Cards ) ကို ၂၀၀၉ January မွ စတင္ကာ အေကာင္းထည္ေဖာ္လွ်က္ရွိပါသည္။ တစ္ႏုိင္ငံလံုး လူတိုင္းမေလြးမေသြး 15 ႏွစ္ျပည့္ကေလးမွ စတင္ကာ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ ကဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဤကဒ္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ကို မႈရင္းအတိုင္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ စာပိုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ ဒီႏုိ္င္ငံ၏ လက္ရွိအေျခအေနႏွင့္ အနာဂတ္အတြက္ ေျပာင္းလွဲမႈမ်ားကို မွန္းဆလို ရနိုင္မယ္လို ထင္မိပါတယ္။ ၾကားဖူးေစ ျမင္ဖူးေစ သိေစလုိ ေသာ ဆႏၵတစ္ခုျဖင့္သာ ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္ျခားႏုိ္င္ငံမ်ားသည္ လည္း ဤသို႔ ေပါ့ပါးျမန္းဆန္ေသာ စနစ္ကို က်င့္သံုးေနပါျပီး ။ <br /><br />What is the identity card? <br />The ID card is an electronic means of identification . The EIDA ( emirates identity Authority ) is the responsible body for issuing these cards in the UAE, it is mandatory for all nationals and expatriate persons , the ID card contains personal and biological information and will be used to verify individual identity . It is expected that the ID card will eventually replace other forms of identification , such as labour permit , health card , driving license ,etc<br /><br /><br />What type of information has been stored in the electronic chip of the card?<br />The electronic chip contains face photo , name , date of birth , gender, nationality, mother name , marital stastus ,entry brief information ( family and town numbers ) , ID card number , cards serial number , issue date m fingerprint data , an electronic certification for authentication and an e-signature . It also contains information relating to nationality , sponsor number , residence permit details . All care will be taken to protect the confidentiality of the information contained on the card.<br /><br />How important is the ID card?<br />The ID card will be the only means for the holder to obtain governmental/semi- governmental services in the future . This system will provide an integral database.<br /><br /><br />က်န္ရွိေနေသးေသာ ရာသီဥတု ႏွင့္ တျခားရိုးရာဓေလ့မ်ားကို ဆက္လက္ေရးသာပါအံုးမည္။ <br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7599816068966274294?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-34054827721001913022008-12-18T23:47:00.000-08:002008-12-19T03:26:45.493-08:00ငါဟာ ရင္ဗလာျဖင့္ ေျမၾကီးကို တြယ္ဖက္ <br />ေျမဆီကို စားသံုးေနတဲ့ <br />အသံုးမ၀င္သည့္ သစ္တစ္ပင္သာ.. .. ..<br /><br />မူယုိေနတဲ့ အလြမ္း <br />အေမာရက္ကန္း တစ္စင္ထိုးလို <br />ငါ့ရင္ဘတ္က အလြမ္းစက္ရံု <br />ေဆာင္ကိုပင္အံတုေတာ့ <br /><br />ညက ေျခာက္ေသြ႔စြာ ရယ္တယ္ <br />ငါ့ရင္ဘတ္က ေၾကြကြဲစြာ နာတယ္<br />ေဆာင္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ငိုေၾကြးတယ္<br />အထီးက်န္ေနတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ခပ္လွလွေလး ျပံဳးေလတယ္ <br /><br /><br />ေဆာင္းည လမရွိတဲ့ညမွာ <br />ပိုးစုန္းၾကဴးတစ္ေကာင္ လမင္းေယာင္ေဆာင္ေနတယ္<br />ဒီညဟာ ေအးစက္စက္ ေလေအးေတြ ၀ါးမ်ိဳထားခံရ ``ည ``<br /><br />ၾကယ္တစ္ပြင့္ဆီ ပါးသြားအပ္ၾကည့္ဖို႔ အိမ္မက္မက္ေတာ့ <br />ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္း ရယ္သံ ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ၾကားတယ္<br /><br />မဒီေဆာင္းဦး အပ်ိဳေတာ္ ၀င္စ<br />မဟူရာ အေမွာင္ေၾကာထဲ <br />ပုဇဥ္းရင္ကြဲ တစ္ေကာင္ ခ်မ္းလြန္းလို ေအာ္ေနတယ္<br />အ၀ါေရာင္ လတစ္စင္း ေပ်ာက္ေနတယ္ <br />ပြင့္ျခင္းမလွေသာ ပန္းမ်ား ေျမခတယ္<br />ငါ့၀ိညာဥ္တို႔ အေတြးတိမ္ႏွစ္ ကာ <br />အသက္ရူဖို႔ ငါေမ့ေနခဲ့တယ္ .. .. ..<br /><br /><br /><br />( ရင္ဘတ္ထဲ ရွိေသာ ေဆာင္းညမ်ားအား ျပန္လြမ္းမိျခင္း )<br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3405482772100191302?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-31473842486090253122008-12-06T10:51:00.000-08:002008-12-06T10:52:26.570-08:00ငါေသမင္းနဲ႔ စကားေျပာၾကည့္တယ္<br />ဒါေပမယ့္ ငါရႈံးခဲ့တယ္ <br />ဒီအတြက္ ငါမွာ ရက္ပိုေတြ ရွိေနတယ္ ..<br /><br />တစာစာေအာ္ေနတဲ့ ငါ၀မ္းဗိုက္မွာ <br />ငါရံႈးျပန္တယ္<br />ဒီအတြက္ ငါမွာ လုပ္စရာေတြ <br />စကၠန္႔တုိင္းမွာ ရွိေနတယ္..<br /><br />တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနတဲ့ ငါ့နလံုးသားမွာ<br />ထပ္ရံႈးေသးတယ္<br />ဒီအတြက္ ငါမွာ ေသာကေတြ ရွိလာတယ္..<br /><br />အသက္ရူေနေသးတဲ့ ငါ၀ိညာဥ္မွာ <br />မေန႔က အရႈံးေတြ <br />အေၾကြးက်န္ေနေသးတယ္<br />ဒီအတြက္ ငါ့မွာ<br /> ရုန္းကန္စရာေတြရွိေသးတယ္..<br /><br />ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အစားသြတ္ထားတဲ့ <br />ငါ့ မနက္ျဖန္မွာ <br />လိပ္ျပာတစ္ေကာင္းအသက္ရွင္ဖို႔ <br />ငါ့၀ိညာဥ္မွာ အေတာင္တစ္စံု လိုတယ္..<br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3147384248609025312?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-88616155227415202822008-12-06T08:10:00.000-08:002008-12-06T09:01:03.446-08:00ကမာၻေျမၾကီး ကို ေနေရာင္တစ္လွည့္ လေရာင္ တစ္လွည္နမ္းရိႈက္ကာ ပန္းပြင့္မ်ားကို ေၾကြတစ္လွည္ ပြင့္တစ္လွည္ ေမြးခိုင္းျပီး အလုပ္မ်ားေနတံုး က်မ ေလာကၾကီးကို အေၾကာင္း ျပခ်က္မဲ့စြာ အလည္ေရာက္ ခဲ့တယ္။ ေယာင္နန ျဖစ္ေနတဲ့ က်မ တစ္ေယာက္ဟိုဟိုဒီဒီ ေျခခ်ဳပ္ ေနတံုး တံခါးေပါက္ တစ္ခုကို ေတြတယ္ ။ က်မအသာေလး တြန္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ တံခါးေပါက္က ေစရံုေလး ေစထားတာမို႔ တံခါးေပါက္ကေန က်မ၀င္လာခဲ့တယ္။ ၃၆၀ဒီဂရီ စက္၀ိုင္းတစ္ခု၏ ေနရာအျပည့္ မ်ည္းေၾကာင္းမ်ား ေဒါင့္ခ်ိဳး ေကြ႔ ေပါင္းမ်ားစြာ ေရးဆဲြထားတဲ့ ေဆးေရာင္မ်ားႏွင့္ အသြင္သဏၭန္အသစ္အဆန္းဆန္း စာအုပ္ရြက္မ်ားကို ျဖန္႔ျခင္းထား တာကို ေတြရတယ္။ စာမ်က္နွာမ်ားစြာကို က်မဖတ္ရူခဲ့တယ္။ မတူညီတဲ့ အေရာင္မ်ားႏွင့္ ေဒါင့္ခ်ိဳးကြက္မ်ားသည္ က်မအတြက္ေတာ့ စိတ္ ၀င္စားစရာ အလြန္ကို ေကာင္းလြန္းေနသည္။ <br /><br />(၁)<br /><br /> စာမ်က္တစ္ခုေပၚကို က်မရပ္လိုက္ေတာ့ မိုးစက္ေတြ တစ္ေပါက္ခ်င္း တစ္စက္ခ်င္း ဘယ္ကေနရြာမွန္းမသိဘဲ ရြာခ်တယ္။ အလွန္႔တစ္ၾကား ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာရုတုိက္လို ေရးထားတာေတြ႔တယ္။ ေအာ္ က်မ ကမာၻ၏ အေရွ႔ဘက္ျခမ္းတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနတာကို လို က်မေတြးလိုက္တယ္။ ဒါဆုိ က်မ ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့ ေနရာေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ ကမာၻေျမၾကီး၏ သိမ့္ေမြ႕နက္နဲ့ေသာ အတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ ထူးျခားဆန္းျပားေသာ ရိုးရာဓေလ့မ်ား တည္ရွီရာအရပ္မွန္း က်မသိလုိက္တယ္။ ဘ၀တရား ၏ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ အေမြအႏွစ္မ်ား တည္ရွိရာ က်မအလြန္ႏွစ္သက္ေသာ အရပ္ျဖစ္ေနတာမို႔ က်မေပ်ာ္သြား တယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ေမတၱာေအာက္မွာ တခဏခ်င္း က်မျငိမ္းခ်မ္းလာသလို က်မခံစားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ျခား စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုကို က်မေရြ႔႔ လိုက္တယ္ ။ ေျခာက္ေသြ႔ပူေလာင္းေနတဲ့ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ က်မမ်က္ႏွာကို လာရိုက္တယ္။ ဒါဆို က်မသိျပီး အပူပိုင္း အေရွအလယ္ပိုင္းကို က်မေရာက္သြားျပီးဆိုတာကို ။ က်မအသားေတြ ပူေလာင္ ေျခာက္ေသြ႔လာခ်ိန္မွာ က်မ၀တ္ရံုၾကီးၾကီးတစ္ခုကို လြမ္းျခံဳလိုက္တယ္ ။ က်မသိတယ္ သဲမုန္တိုင္းေတြ တိုက္ခတ္ေတာ့မယ္ က်မေရွ႔မွာ သဲကႏာၱလြင္ ျပင္ၾကီးတစ္ခုကို က်မေက်ာ္ ျဖတ္ရေတာ့ မယ္ဆိုတာကိုေလ။ က်မအိဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ ပိရမိစ္ၾကီးေတြကို တစ္ေခါက္ ေလာက္ ေရာက္ဖူး ခ်င္တာကို ၊ ေဘဘီလံုး၏ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈကို က်မမ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြရအံုးမွာမို က်မ ရင္ေတြခုန္<br />ေနပါသည္ ။ <br /><br />ေနာက္စာမ်က္နွာတစ္ခုဆီ က်မေရာက္သြားရံုေလးဘဲ ရွိေသးတယ္။ က်မျခံဳလာတဲ့ က်မ၏၀တ္ရံုၾကီးကို က်မတင္းက်ပ္စြာ ျခံဳလိုက္ရတယ္ ။ ေအးစက္စက္ က်မလက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ ပါးေလးေတြက က်မေရာက္ေနေသာ အရပ္ကို ၏ ေျပာင္းလဲွမႈကို သိလိုက္တယ္။ က်မ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္အသြင္ေျပာင္းသြားတယ္ ။ သခ်ၤာကိန္းဂဏာန္းမ်ား၏ စိုးမိုးရာအရပ္ကို က်မ ေရာက္ေန တာကို ။ က်မေဘာင္တစ္ခုထဲကို ဆဲြသြင္းျခင္းခံ လိုက္ ရျပီ ထင္တယ္ ။ က်မ၏ ပိုင္းဆိုင္မႈ အရည္အခ်င္းေတြ ကို မွတ္တမ္းလိုက္ လုပ္သူေတြ က်မ ေနာက္ ကို လိုက္ေနၾကတယ္။ ငါကိုယ္ပိုင္ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံုးတယ္ လူသား တစ္ ေယာက္ ၏ ရပိုင္ခြင့္ေတြ ျပန္ေပးပါလုိ႔ က်မႏႈတ္ကၾကံရံုေလး ဘဲရွိေသးတယ္ ။အလြန္ သင္းပ်ံေသာ ေရ ေမြး အနံတစ္ခု က်မပါးစပ္ကို ပိတ္လိုက္တယ္။ သစ္လြင္ ေတာက္ ေျပာင္ေသာ အိမ္ၾကီး တစ္ လံုးဆီ က်မ ကိုေခၚသြားတယ္ ။ က်မအရာ အားလံုးကို ေမ့သြားတယ္။ သစ္ႏွင့္ ၀ါးျဖင့္ ေဆာက္ေသာ အိမ္ မွာသာ က်မေနခဲ့ဖူး တာကို ။ <br /><br />( ၂ )<br />တျခားအေရာင္နွင့္ ေဒါင့္ခ်ိဳးတစ္ခုေရးထားတဲ့ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုကိုု စိတ္ပါ၀င္စားစြာ က်မ ဖတ္လိုက္ျပန္တယ္။ စာလံုးေတြက က်မကိုလာျပီး ေစ်းျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ``၀ယ္လိုအား ေရာင္းလိုအား နွင့္ အက်ိုး အျမတ္ `` အရင္းအနီးျမဳပ္နံမႈ၊ ေစ်းကြက္ ၏ ေထာင္းဆိုခ်က္နွင့္ လက္ရွိကမာၻ၏ စီးပြားေရး က်ဆင္းမႈ ျပသာနာ ``ဘုရား`` က်မဘုရားတ လိုက္တယ္။ ဒီစာ မ်က္နွာကို က်မအျမန္ လြင့္ပစ္လုိက္တယ္။ အေရးထဲမွာ ဘူဇြာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေတြ အခုထိ က်န္ ေနေသးတာကို ။အျမန္ဆံုး ဆုတ္ျမဲလိုက္ တာက ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို က်မေတြးလိုက္တယ္။ <br /><br />(၃)<br />က်မတစ္ျခားစာမ်က္နွာတစ္ခုကို ျမန္ျမန္ေျပာင္းဖတ္လိုက္တယ္။ ေရာင္စံုမိီးဆလိုက္ေတြၾကာထဲ လွပေနတဲ့ ျမိဳ႕ျပည တစ္ညဆီကို က်မေရာက္သြားျပန္တယ္။ အေရာင္ေသြးစံုတဲ့ ငွက္ျပာ ကေလးမ်ားျဖင့္ မွဴးယစ္ေနတဲ့ မ်က္နွာမ်ားစြာ က်မ၏ မ်က္၀န္းအရိပ္မွာ အဆီတ၀င္း၀င္းျဖင့္ ေအာ့နလံုးနားစရာ ေကာင္းစြာ ထင္ဟပ္လာတယ္။ ျမိဳ႔ျပဆီမွာ ၀ပ္ဆင္းခေနတဲ့ လတစ္စင္းကို က်မ ေမာ့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ လမင္းေနရာ အထားအသို႔မွားေနတယ္လို က်မ သံုးသပ္လုိက္တယ္။ နီယြန္မီးဆလိုက္ေရာင္မ်ားဟာ လမင္းကို အံတုလိုေနၾကတယ္။ အသံုးမ၀င္တဲ့ လတစ္စင္းလုိဘဲ ကိုယ္ပိုင္းအလင္းထြန္းႏုိင္တဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ အေရာင္မိန္ေနသလို စိန္နားကပ္ျဖင့္ ပါးေျပာင္းေနတဲ့ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၏ မ်က္နွာမ်ားစြာကို က်မၾကည့့္ေနရတာ ေမာပန္းလိုလာပါတယ္။ <br />ျမိဳ႕ျပမွာ ပြင့္တဲ့ အေရာင္းအေသြးစံု ပန္းေပါင္းမ်ားစြာသည္ အလွခ်င္း ျပိဳင္လို႔ေနၾကပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ပန္းပြင့္ေတြဆီမွာ အဆင္းေသြး ပ်က္ကာ မ်ိဴးရိုးေပ်ာက္လိုေနၾကသည္က ေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလြန္းေနသည္။ အဆင္းအတြက္ အေသြး အခ်င္းက ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္လို႔ေနသည္။ လူသားဆန္ေသာ စရိုက္မ်ားေပ်ာက္ကာ သူတို႔စားေနေသာ အသား တိုးၾကက္ မ်ားကဲ့သိို႔ လူအသားတိုးမ်ားအသြင္ အဆင္သင့္ အစားလြယ္မ်ားကို စားကား ဆင္းရဲျခင္းကို အထင္ေသး ကဲ့ရဲတတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားဆီမွာ က်မဆက္လက္ အခ်ိန္မကုန္ေစလိုေတာ့ေပ။ အျပံဳးတုေတြ အဆင္သင့္ ၀ယ္တပ္ႏုိင္ေသာ အရပ္ျဖစ္ေလသည္။ <br /><br />ျမိဳ႕ျပလမ္းမေဒါင့္စြန္း တေနရာ မွာ အိပ္စရာေနရာ မဲ့ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ေပါင္မုန္းတစ္ျခမ္းေလးကို စားကာ ဟိုးအေ၀း တစ္ေနရာက မိသားစုကို ၀မ္း၀ေအာင္းေကၽြးေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ဒီေရေပၚဆီ စာမ်က္ေပၚကေန ပယ္ဖ်က္လိုပါရဲ႕ တကယ္လို ခဲ့ဖ်က္တစ္ခု သာ က်မလက္ထဲ မွာ ရွိေနခဲ့ရင္။ ဂီတသံသည္ က်မအလြန္ကို နွစ္သက္ေသာ အသံျဖစ္သည္။ ဆန္းသစ္မႈနွင့္ ေခတ္မွီျခင္းသည္ ဂီတ၏ ေရစီးေၾကာင္းသည္ တစ္သြင္သြင္ စီးဆင္းလို႔ေနသည္။ ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းေသာ အခ်က္ျဖစ္ေလသည္။ ဤစၾကၤ၀ဠာအတြင္း လူသားတို႔သာ ဖန္တီးႏုိင္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာ အရာမွာ အနုပညာျဖစ္သည္။ စက္သံေတြ ကားသံေတြ ဆူညံေနတဲ့ အသံ ေပါင္းမ်ားစြာ တုိက္နံရံေတြ ကို အထပ္ထပ္ရိုက္ကာ က်မနားထဲသံေရပူ ေလွာင္း လိုက္သလို ခံရခက္သည္က ဆိုး၀ါးေလးသည္ ။ ျပတိုက္ေတြ ပန္းခ်ီကားေတြကိုေတာ့ ျမိဳ႕ျပ၏ ထည္၀ါခမ္းနားျခင္း တစ္ခုလို႔ က်မအသိအမွတ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာမ်က္နွာမွာ က်မစိတ္၀င္စားေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုမွ က်မထပ္ မေတြ႔ေတာ့ တစ္ျခားစာမ်က္နွာတစ္ခုကို က်မဆက္ဖတ္လိုက္တယ္။ <br /><br />(၄)<br />က်မ လြင္ျပင္တစ္ခုကို ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ညိဳညစ္ေနတဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံကို တရြတ္တိုက္ဆြဲျပီး က်မကြင္းျပင္ထဲ ေလွ်ာက္ကာ ေကာင္းကင္ၾကီးကို က်မေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္က ျဖဴေဖြး သန္႔ စင္တယ္ ။ အိမ္မက္ဆန္တယ္ အျပာေရာင္တိမ္ေတြ ရွိတယ္။ ေျမၾကီးလို ေနသမွ်လူေတြကို ဒုကၡမေပးေလာက္ဘူးလုိ က်မ ေတြးကာ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေရာက္ခ်င္မိတယ္။ က်မအိမ္မက္က ေကာင္းကင္ျဖစ္လာတယ္။ က်မေကာင္းကင္ဆီ ဘယ္လုိေရာက္ႏို္င္ လည္းလုိ က်မ လမ္းစရွာေနတံုး ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုကို အေမာခံျပီး တက္လာတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းကင္က ေတာင္ကုနး္ေပၚမွလည္း ေ၀းျမဲေ၀းလို ေနျပန္ပါတယ္။<br /><br />က်မ၏ ဟိုအေ၀းၾကီးမွာ လွျမဲလွ ၾကည့္လင္တဲ့ အျပာေရာင္ ေကာင္းကာင္ၾကီးက က်မကိုလက္ေ၀ွ႔လို ေခၚေနတယ္လို က်မ ထင္မိျပန္တယ္္။ က်မ အေရွ႕မွာ ေတာင္ၾကီးတစ္လံုးကို က်မျမင္မိေတာ့ ေတာင္ၾကီးေပၚကို တတ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္။ ေတာင္ ၾကီးက ေတာင္ကုန္းေလးကို မေခ်ာေမြ႔ဘူး ေက်ာက္တံုးေတြကို ဖက္ျပီးတတ္ရတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚကို က်မေရာက္ေတာ့ က်မ ထင္သလို မဟုတ္ေပမယ့္ ေတာင္ေပၚမွာ သိပ္ကိုသန္႔စင္တဲ့ ေလေအးေအးေလးေတြကို ရူရိႈက္ခြင့္ ရလိုက္တယ္။ <br /><br />က်မဘာလုပ္ရမွာလည္း ဟုိအေရွ႔ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ညိုမိႈင္းေနတဲ့ ေတာင္းတန္းၾကီး ေတြ ေတာင္စြယ္ၾကီးေတြရွိတယ္ ေတာင္ ထြဋ္ၾကီးေတြ တိမ္ေတြကို ေဖာက္ကာခ်ြန္ထက္လို႔ေနၾက တယ္ ။ ေကာင္းကင္ကို တတ္လိုတဲ့ က်မ အဲဒီေတာင္ထြဋ္ေပၚကို တတ္ရန္သာ ရွိေတာ့တယ္ လို ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ ညေပါင္းမ်ားစြာ ခက္ထန္းတဲ့ လမ္းကို က်မ ေရႊးလိုက္ တယ္။ က်မေနာင္တရခ်င္မိတယ္။ ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ခရီးၾကမ္းထဲ က်မ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က က်မကို ေလွာင္ေျပာင္ေန တယ္။ က်မ၏ ရင္ခုန္သံ ကို က်မကိုယ္ က်မၾကားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ က်မ ေမာပန္းအင္အားကုန္ခမ္းကာ လက္ပန္းက်ခ်ိန္တို႔ က်မရင္ဆိုင္း လိုက္ ရတယ္ ။ ကုန္ခမ္းသြားတဲ့ က်မ၏ ေမာပန္းျခင္းေတြ ျပန္ မရႏုိ္င္ေတာ့မွန္း က်မအတိအက်သိေနေလေတာ့ ေတာင္တန္း ၾကီး ေပၚကိုသာ ဆက္ထက္ျမဲ ဆက္တက္လာခဲ့တယ္။ ေတာင္တန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေလၾကမ္းေတြ က်မကို တြန္းကန္ခ်ၾကျပန္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြ က်မကို ေျခာက္လွန္႔ ၾကျပန္တယ္။ က်မ၏ ေရြးခ်ယ္မႈဟာ အေသအခ်ာ က်မမွားယြင္းေနျပီလို က်မယူဆ ေလာက္ေအာင္ ေမာပန္းတယ္။ ေတာင္္ထြဋ္ၾကီးေပၚ ေျခစံုရပ္ေနခ်ိန္ က်မကို မိုးေကာင္းကာင္းၾကီး က စိုးမိုးေနလိုပါတယ္။ ေကာင္း ကင္ ဟာ က်မ၏ ဟိုေ၀းလြန္းတဲ့ အရပ္ဆီက ျပံဳးတစ္၀ွက္ ရယ္တစ္၀က္ျဖင့္ ေလွာင္ေျပာင္ေနသလားဘဲ အားေပး ေနျခင္းလားဆိုတာ က်မမသိေတာ့ ။ က်မေျမျပင္ေပၚ လွည့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မကိုသူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္အလား ေမာ္ၾကည့္ ေနသူတစ္ခ်ိဳ႔ကို ေတြရတယ္။ ေျမၾကီး၏အေ၀းဆံုးမွာ ေမာပန္းျခင္း မ်ားစြာ ျဖင့္ က်မ ဒီထက္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ၾကီး တစ္လံုးေပၚဆက္ထက္ဖို အဆင့္သင့္ ျဖစ္လုိေနပါသည္။ ေမာပန္းျခင္းႏွင့္ ေကာင္းကင္ ဆီ က်မေလွ်ာက္ျမဲ ေလွ်ာက္ေနအံုမယ္။ က်မစီးလာတဲ့ ဖိနပ္တစ္စံု ပါးသထက္ ပါး လွပ္လိုေနပါျပီ ။<br /><br />( ၅) <br /><br />ေဒါင့္ခ်ိဳးေကြ႕ေျမာက္ျမားစြာထဲ အခ်ိဳးအစားမတူစြာ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဒီစက္၀ိုင္းေပၚ ဆံုမွတ္ ဗဟို တစ္ခု အလည္တည့္တည့္၌ တည္ရွိ ေနသည္။ က်မ အဲဒီ ဗဟုိတြင္ ေရးဖြဲထားေသာ စာမ်က္နွာကို ဖတ္ဖို႔ၾကီဳးစားလိုက္သည္။ ေၾကးစည္သံတစ္ခ်က္ က်မနားထဲ ထိုး၀င္ကာ ဘုရားတစ္ဆူ က်မေရွ႕ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ က်မနားထဲ ၀င္သံထြက္သံမ်ားျဖင့္ တည္ျငိမ္ေအး ခ်မ္းေန ေသာ အတိတ္နိမိတ္ကို ခံစားလုိက္ရတယ္ ။ ေမာပန္းျခင္းနွင့္ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ အခ်ိဳးထပ္ တူက်သလိုဘဲ ေအးခ်မ္းျခင္း ႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းသည္ အတြက္ က်မဘာ ေတြမ်ားေပးဆပ္ ရအံုးမလည္းလို ေတြးပူလိုက္တံုး ရဟန္းတပါး က်မေရွ႔ေရာက္လာ ျပန္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ အေပါင္းသင္ထံကို ေရာက္ေစႏုိ္င္ဖို႔ ေသာ ကအေပါင္း ေလွာင္ကၽြမ္းေနေသာ မီးတစ္စကို သင္ထံက ေန စြန္လြတ္လိုက္ရံုေလးပါဆိုကာ ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္ ။ က်မစိတ္ထဲ အဲေလာက္လြယ္သလားလိုေတြးရင္းက်န္ေနခဲ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-8861615522741520282?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-6541975945690570582008-12-05T03:11:00.000-08:002008-12-06T02:51:22.684-08:00က်မ ကဗ်ာဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို ႏွစ္လၾကာျမင့္စြာ တည္ေဆာက္ေနခဲ့တာ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီ။ ေလာက၏ အထင္ရွာဆံုး ဧဒင္ ဥယ်ာဥ္ကိို အမွတ္၇ကာ ဧဒင္လိုဘဲ အမည္ေပးထားခ့ဲထားတယ္။ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အထင္းရွားဆံုး ကဗ်ာ ဆရာ မ်ား၏ လက္ရာေကာင္း ဟူသမွ်ကို က်မ စနစ္တက် စာအုပ္တစ္အုပ္ဆန္ဆန္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ ဂႏာၱ၀င္ဆရာၾကီးတစ္ခ်ိဳ႕၏ လက္ရာမ်ားကို က်မ စု ေဆာင္း ရတာ ခက္သေလာက္ ရလာျပန္ေတာ့လည္း က်မအထားအသို႔ မွားယြင္းေနမွာစိုးလို ေခါင္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ရသစံုတဲ့ ပန္းခ်ီ ကားတစ္ခ်ပ္လို ရသာစံုလင္တဲ့ ထမင္း၀ုိင္းတစ္ခုလို ကာရံေတြ အထပ္လိုက္ စုပံုေနတဲ့ ေန ရာ ၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ ရုပ္လံုး ေပၚထြက္ လာခဲ့ခ်ိန္ က်မ ဤေလာကၾကိီး ကို ေရာက္လာခဲ့ျခင္း အ တြက္ လူပိုတစ္ေယာက္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို မိမိကိုယ္ကို ထင္မိလိုက္တယ္။ က်မ ေနာင္လာေနာင္သားေတြ အတြက္ တစ္ခုခု ခ်န္ထားခဲ့ျပီကုိ ကိုယ္တုိင္ ဖန္္တီးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္စစီ တစ္ေနရာစီ ပြင့္ေနတဲ့ပန္းအားလံုးကို က်မ တစ္စုတစ္စည္း တည္ သိမ္းဆည္းကာ ရုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခုလို ကဗ်ာေဗဒ ဥယ်ာဥ္းၾကီး တစ္ခုကို က်မ၏ ေန႔ရက္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့တာကို။ သဘာ၀ဆန္တဲ့ စာေတြ ၊ အေတြး အေခၚ သစ္ လြင္ တဲ့ လက္ရာေတြ၊ တိမ္ဖ်ားမွာ ကြန္႕ ထား တဲ့ ေရြေရာင္းစားလံုးေတြလို အင္မ တန္ အဖိုး ထိုက္တန္တဲ့ စာလံုးေတြကို က်မ စုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတာ ဖတ္ရူရတာ ေတြ႔ထိရာ ကို က်မ ေျခာက္ေသြ႔စြာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ ေနခဲ့ ပါတယ္။ <br /><br />က်မကိုယ္ က်မ ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္လို တင္စားေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ ဘာအေရာင္အဆင္းမွ မရွိ၊ ဘာအစြမ္းအစမွ မရိွေပ မယ့့္ တန္ဖိုးထားေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္တစ္စံု က်မ ဆီမွာ ပိုင္ဆုိင္ပါတယ္။ ကဗ်ာမပ်ိဳႏိုင္တဲ့ ရင္ဘတ္ တစ္စံုနွင့္ ကဗ်ာေတြ ဥယ်ာဥ္ခ်ထားတဲ့ လက္စံုၾကားမွာ သိမ္ငယ္မႈတစ္ခ်ိဳ႔ အရိပ္မိုးေနတယ္ ။ က်မ၏ အလွေသြးစံုတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ကလည္း ေျခာက္ ကပ္အထီးက်န္ဆန္စြာ လူသူကင္းမဲ့လိုေနၾကတယ္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးကိုယ္တုိင္ အဆင့္မမွိေတာ့ အလည္လာ ေရာက္သူ ေတြက လည္း အထင္ ေသးစြာ အလည္လာေရာက္လည္ပတ္ဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ ေနး ေကြးလို ေန ၾကေလတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ တိမ္ေတြ ေကာင္းကင္ ေတြ အဆင္းသာ တဲ့၊ တစ္ေနေပါ့ အျပာ ေရာင္ ေကာင္းကင္ အက်ႌ အသစ္လဲွ၀တ္တဲ့ ေန႔က ခမ္ေသးေသး လိပ္ျပာ ေလး တစ္ခ်ိဳ႕ က်မ ဥယ်ာဥ္ ထဲ အလွည္ေရာက္လာတယ္။ က်မခရီးဦးၾကိဳ ျပဳလိုက္တယ္။ ပထမဆံုး ဧည္သည္ ေတြမို႔ က်မ စိတ္ လက္၀င္စားစြာ လိုက္လံရွင္းျပမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က ဥယ်ာဥ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေလး ေၾကာင့္ မွား၀င္လာတာပါလို ေျပာကာ ျပန္ထြက္သြားတယ္။၀မ္းနည္းပက္လက္ က်မ က်န္ေနခဲ့တယ္။ <br /><br />သိပ္မွၾကာခင္မွာ ပ်ားပိတံုး ေလး တစ္ ေကာင္း တ၀ီ၀ီ ေအာ္ျမည္ကား က်မနား ဟုိဒီပ်ံ၀ဲကာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္လာျပန္တယ္ ။ က်မလည္း မသိခ်င္ ေဟာင္ေဆာင္ ကာ ကဗ်ာေတြ မ်ိဳးေစ့ၾကဲ ေနလိုက္ တယ္။ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေမာ္ဒါန္ကဗ်ာ ေတြ အတြက္ က်မေနရာ ေလးတစ္ခုသီးသန္႕ရွာျပီး မ်ိဳးၾကဲေန လိုက္တယ္။ ဒီပ်ားပီတံုး မၾကားခင္ ျပန္ ထြက္သြား ပါလိမ့္မယ္လို ေတြးလိုက္ ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာထိိ မသြားေသးေတာ့ က်မက ပဲ အလိုက္သိစြာ ဒါ ပန္းဥယ်ာဥ္မဟုတ္ပါေၾကာင္း သင္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ မွ က်မ ဥယ်ာဥ္ ထဲ မွာ မေတြ႕ႏုိ္င္ပါေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုန္ ေနမွာစိုးလို ေျပာလိုက္တယ္။ <br /><br />ပ်ားပီတံုးကျပန္ေျပာတယ္`` ငါမ်က္စီမပ်က္ေသးပါဘူး ငါ ပန္းတစ္ပြင့္ ျမင္လို၀င္လာတာပါ `` ဟုဆိုေလတယ္။ က်မ ပတ္ ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မ်က္စီေ၀ွ႕ကာ ပန္းတစ္ပြင့္ကို လိုက္ရွာေပမယ့္ က်မမေတြ႕ေတာ့ အေျဖမေတြ႔တဲ့ မ်က္လံုးျဖင့္ ပ်ားပီတံုးကို က်မျပန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူက ျပန္ေျပာျပန္္တယ္။<br /> `` ငါဟာ ျမားနတ္ေမာင္ျဖစ္တယ္.... ပီတံုးေယာင္ေဆာင္ျပီး လာတာပါ မင္းရင္ထဲ ပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္ေနတာေတြ႔လို႔...`` က်မရင္ဘတ္တစ္ျခမ္း အေတာ့မသတ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး ခုန္ကာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ <br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-654197594569057058?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-46244833682535980922008-12-04T14:47:00.000-08:002008-12-04T15:02:49.778-08:00ထူးထူးျခားျခား က်မကို Tag တင္ထားတယ္ဆို႔ က်မ အလြန္ကို အံ့ၾသမိပါတယ္။ တစ္ခါမွလည္း မေရးဖူးေပမယ့္ သူေျပာလုိက္မွဘဲ ကိုယ့္ အမုန္းဆံုးဆယ္ခ်က္ကို ျပန္ေတြးလိုက္မိတယ္။ ကိုယ့္ကိုကို္ယ္ ဘာေတြ မုန္းသလည္း လို႔ တစ္ခုခ်င္း က်မျပန္ ေတြးမိျဖစ္ေတာ့ယယ္။ ေတြးရင္ ေတြးရင္ က်မ ကိုယ္ က်မ သေဘာ မက်တာေတြ မေရမတြက္ႏုိိင္ေအာင္ မ်ားျပားေနမွန္း မထင္ရက္စရာ သိလိုက္ရေတာ့တယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္တယ္လို ထင္မိၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဆိုးတဲ့ ရုပ္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ မွန္ေရွ႕က ခြာခ်င္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒီခ်စ္လြန္းတဲ့ စိတ္ကဘဲ ကိုယ္အလိုမက်တဲ့ အခါ မိမိကိုယ္ကိုလည္း မုန္တတ္ၾကတာ တစ္ကယ္ေတာ့ အမွန္တရားတစ္ခုပါ ........<br /><br /><br />က်မ အမုန္းဆံုးေတြကို ခ်ျပရမယ္ဆိုရင္ က်မကို ရွင္းနီးတဲ့လူေတြကေတာ့ သိျပီးသားျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ က်မလည္း သိတယ္ ဒါေပမယ့္ ျပင္လိုမရတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြက က်မဆိုတဲ့ က်မတစ္ေယာက္ အသြင္ကို ေဆာင္းေနသလားလို ထင္မိစရာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်မဒါေတြကို တကယ္ မုန္းပါတယ္။ <br /><br />(၁) ကိုယ္ေရွ႕အျမင္မေတာ္တာကို ေတြ႔ရက္နဲ႔မ်ိဳသိပ္ေနရရင္၊ ကိုယ္မွန္ေနပါရဲသားနဲ႔ ကိုယ္မွန္ေၾကာင္းကို မေျပာရရင္ ၊ အမွန္တရားကို အေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မိ်ဳသိပ္ထားမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ က်မလုပ္ရပ္ကို က်မအမုန္းဆံုးပါပဲ .. .. ..<br /><br />(၂)ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး ယံုၾကည္လိုအလုပ္တစ္ခုကို လုပ္တယ္။ သူမ်ားေ၀ဖန္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေတြေ၀သြားတတ္တဲ့ မိတဲ့ စိတ္ကို က်မမုန္းပါတယ္......<br /><br />(၃)ကိုယ္ထင္ရာကို တစ္ခါတစ္ခါ စြတ္လုပ္တယ္။ အထက္လူၾကိီးကို အေခ်ာေပးရေကာင္းမွန္း အလိုက္မသိတတ္တာကို လည္း မုန္းတယ္.. .. ..<br /><br />(၄)ကိုယ့္ရင္ထဲက မပါဘဲ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရမွာကို က်မကိုယ္ က်မအဆံုးစီရင္ခံရတာထက္ ေၾကာက္၇ြ႔ံတတ္တဲ့ က်မစိတ္ကို က်မမုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(၅)ကိုယ္နဲ႕သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္တဲ့လူေတြကို တည့္ေအာင္းမေပါင္းတတ္တဲ့ စရိုက္ဆိုးကိုလည္း မုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(၆)ဟန္ေဆာင္ေနတာကိုေတြရင္ ေဒါသျဖစ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ေဒါသကိုလည္း မုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(ရ)လွ်ာကိုအလိုလိုက္လြန္းတဲ့ က်မစိတ၊္ အစားေသာက္ေပၚမွာ ခံုမင္းတတ္တဲ့ စိတ္ကိုလည္း မုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(၈)ေတြးပူတတ္တဲ့စိတ္၊ အလြယ္တကူ ေမ့လြယ္တတ္တဲ့စိတ္၊တြယ္ကပ္တတ္တဲ့စိတ္ အားလံုးကိုလည္း မုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(၉)အလြန္အပ်င္းၾကီးတတ္တာကိုလည္း မုန္းပါတယ္.. .. ..<br /><br />(၁၀)စိတ္အလိုလုိက္လြန္းအားၾကီးတာကိုလည္း မုန္းပါတယ္ .. .. ..<br /><br />မုန္းျခင္းေတြကို လုိက္စုေနတဲ့ ကို္၇န္ေနာင္တစ္ေယာက္ ေတာ့ စိတ္ေတြ မလည္ေလာက္ဘူးလို ေတာ့ ထင္မိပါရဲ႕ <br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-4624483368253598092?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-26395405079073293052008-11-29T03:33:00.000-08:002008-11-30T01:18:09.520-08:00ပန္းေတြတစ္ပင္လံုးပြင့္တဲ့ လမွာ ၾကယ္ေတြေကာင္းကင္က ပစ္ခ်ေနသလို ေၾကြက် ရြာခ်တတ္ တယ္ ။ ထိုအခ်ိန္ ကမာၻ ေျမနွင့္ ေကာင္း ကင္ သည္ ေနနွင့္ ညကို ခြဲျခား မရေတာ့ဘဲ ပန္္းရနံ၏ ဆြဲေခၚရာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား၏ ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါးခ်ိန္မွာ လူတို႔၏ နလံုးသားသည္ လည္း ရင္ခုန္စရာ သာယာယစ္မွႈးရန္ ေကာင္း ေသာ အခါသာမယ ျဖစ္လုိ ေနတတ္ ပါသည္။ က် မ ၏ အိမ္မက္သည္ ဤရာသီ၏ စုိးမိုးျခင္း စက္ကြင္းထဲ က်ေရာက္သြားေသာ ည၌ အိမ္မက္ တစ္ခု ကိုက်မ ယခု ကဲ့သို မက္ခဲ့ ပါသည္။ အိမ္မက္ထဲမွာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုမွ ေနျပီး ရြာတစ္၇ြာကို က်မ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />အခ်စ္ရြာတဲ့ ခမ္းနားထည္၀ါတဲ့ ကမၼည္းတုိင္းေလးျဖင့္ ခရီးဦးၾကိဳေနေတာ စိတ္၀င္တစ္စား က်မ ေျခလွမ္း ေတြကို ခပ္သုတ္ သုတ္ေလး ေလွ်ာက္လာခဲ့မိတယ္ ။ အနီေရာင္ နွင္းဆီပန္းေတြ ပြင့္ခ်င္း တုိင္းပြင့္ေနတဲ့အရပ္တစ္ခု ျဖစ္လိုေနပါတယ္။ အမ်ိဳးစား စံုလင္ စြာ ပန္း ေပါင္း မ်ားစြာ ေပါျခင္း ေသာျခင္း ပြင့္ေသာ စိတ္ကူးယဥ္ စရာ ေျပာင္ေျမာက္စြာ စုိက္ပ်ိုးထားတဲ့ ရြာအ၀င္ က သိပ္ကို ခမ္းနား ေနပါတယ္။ ပန္းစည္းေရာင္းသူေတြ ကဒ္ေရာင္းသူေတြက လာသမွ် ဧည္သည္တိုင္းကို ေစ်း ေလ်ာ့ေပးမယ္ အခမယ္ ့အိမ္ အေရာက္ လိုက္ပို႔ေပး မယ္ ဆိုျပီး သူတိုဆီမွာ သိသမွ် လိပ္စာ ေတြကိုေတာင္ ရြတ္ျပ ေနၾက ေသး တယ္။ သိပ္ကို လွပတဲ့ ပန္း ျခံၾကီးေတြ ၊ အေပ်ာ္ စီး ကစား ကြင္းေတြ ၊ လိပ္ျပာ ကေလးေတြျဖင့္ အခ်စ္ရြာသည္ ေႏြဥိးစ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ရင္ခုန္စရာ ေကာင္း ေနပါသည္။ က်မ စိတ္ထဲ အခ်စ္ရြာကေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီရြာမွာ ဘာေၾကာင့္ ေဒါင့္ခ်ိဳးေကြ႕ေျမာက္ျမားစြာ ရွီေနရတာလည္း လို ေတြးမိ လိုက္ျပန္တယ္ ။ ဒါအျပင္ သိပ္ကိုထူးဆန္းတာတစ္ခု လူတစ္ေယာက္ကိုမွ အခ်စ္ရြာထဲ မေတြ႕ ေတာ့ က်မစိတ္ထဲ အံၾသလြန္းေနတာမို႔ ကဒ္ ေရာင္း သူတစ္ ေယက္ကို ပန္းတစ္ပြင့္ ၀ယ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ျပီး ေမးလုိက္ တယ္ ။ `` ဒီရြာမွာ လူေတြ ဘယ္ကို ေရာက္ ကုန္ တာ တံုး `` တစ္ေယာက္မွ အျပင္မွာ မေတြပါလားလုိ ေမးလိုက္ ေတာ့ ကဒ္ ေရာင္းသူက မ ေျပာခ်င္ ေျပာ ခ်င္ျဖင္ ့ ဒီရြာက ေဒသခံေတ ြအားလံုးဖ်ား နာေနၾကတယ္တဲ့ ။ အသက္ ၁၆နွစ္ေက်ာ္ရင္ ဒီရြာမွာ လူ ေတြအားလံုး ေရာဂါကူး စက္ ခံရ တယ္တဲ့ ။ က်မဘုရား တလိုက္ မိျပန္တယ္။ ဒါဆို ဒီရြာက အျမဲ ဖ်ားနာေနတဲ့ ရြာတစ္ရြာေပါ့ ။<br /><br /><br />သိပ္ကိုထူးဆန္းတဲ့ ရြာတစ္ရြာမို႔ က်မရြာထဲ ၀င္ကာ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ေလွ်ာက္သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ကယ္လက္ေတြမွာ အ ခ်စ္၇ြာ ဆိုတာ အေပၚယံ လွပေနတဲ့ ရြာတစ္ရြာဆိုတာ က်မေတြလိုက္တယ္။ ``အလာလာ`` တစ္ေယာက္မွ နလွန္ မထူ ႏိုင္ေအာင္ ေသ ေကာင္း ေပါင္းလွဲ ေရာဂါကူးစက္ခံေနၾကရေနတာကို တစ္ခ်ိဳ႔ဆို အသက္ ေတာ္ေတာ္ေလးရေနၾကျပီး အခ်စ္ ေရာဂါ မေပ်ာက္ ေသးဘူး ။ ဘ၀ပ်က္သူေတြ ၊ အ သည္း ကြဲသူေတြ ၊ ရူးေနသူေတြ ၊ သစၥာေဖာက္သူေတြ ၊ ေဖာက္ ျပန္သူေတြ အခ်စ္နာ က် သူ ေတြ ျဖင့္ အခ်စ္ရြာက အက်ည္းတန္လို ေနတယ္။ နံရိုးတစ္ဖက္ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေနသူေတြကလည္း ဒုနဲေဒး ေနရာတိုင္းမွာ ေကာက္တပ္ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ နံရိုးတစ္ဖက္ အရွာမွားတြက္တာ က ေတာ့ ျပသာနာမဟုတ္ေပမယ့္ အ တပ္ မွားရင္ေတာ့ ဒုကၡလို က်မေတြးမ ိပါ ေသး တယ္။ ဒီရြာမွာေနတဲ့လူေတြက သိပ္ကို ထူးဆန္းတဲ့ ကူးစက္ ေရာဂါတစ္ခုကို မ်ိဳးဆက္ အ လိုက္ ခံစား ေနရတာမို႔ လူေတြကို သနားလြန္းလို က်မ ဘုရားသခင္ကို အပစ္တင္မိ ျပန္တယ္။<br /><br /><br />``ဘုရားသခင္ က ေနႏိုင္လိုက္တာလို႔ `` ေတြမိတံုး ဘုရားသခင္ အမွတ္မထင္ က်မ ေရွ႔ေရာက္ လာ တယ္။ ငါက ိုအျပစ္ မတင္ပါနဲတဲ့ ရြာအ၀င္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ကိုသိလား `` အဲဒီသစ္သီးေတြ ကို ငါက မစားပါနဲ႔ဆိုတာ သူတို႔ ကို ေျပာ ျပီး သာ သူတို႔က စားၾက တယ္`` `` သစၥာတရား နလံုးသြင္းပါလုိ ငါကေျပာျပီးသာ `` သူတို႔ တစ္ ေယာက္မွ နားမ ေတာင္ ဘူး ဒီေတာ့ ငါလည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္ဘူး သူတိုထိုက္နဲ သူတိုကံဘဲ ဆိုျပီး`` ေပ်ာက္ သြား တယ္။ က်မရင္ေမာ လိုက္တာ ။ <br /><br />က်မ ရြာ အေရွ႕ဘက္ကို ဆက္ ေလွ်ာက္လာ ခဲ့ ဆတယ္။ ေနာက္ ထပ္ ဆုိင္ဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႔ျပန္တယ္။ `` သတိ ထားျမစ္ နယ္ေျမ ဘုရား သခင္`` လို တင္း က်ပ္စြာ သတိ ေပးထားတာ က်မေတြ ျပန္တယ္ ။ က်မ လူတစ္ေယာက္ကို သိခ်င္ စိတ္ျဖင့္ ဒီရြာက ဘာရြာလိုလည္း လိုေမးလုိက္ ေတာ့ ေဆးေရာင္ မိန္ေနတဲ့ ရြာနာမည္ကို လက္ ညိဳးညြန္ ျပတယ္။ <br />`` ေသရြာ`` တဲ့ ေအာက္ မွာ ေတာ့ ေအအိုင္ဒီအက္ ျပန္လမ္းမဲ့ ေဂြ႔လို ေရးထား တယ္။ သိပ္ကို စည္းကားတဲ့ 5 star hotel ၾကီးေတြ Duty free center ေတြ လူေတြျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ဲ့ Bar , Disco ေတြ အျပင္ ကမၻေက်ာ္ ေလွာင္း ကစား ၀ုိုင္္းေတြမ်ားျဖင့္ စည္းကားေနတာက်မ မ်က္၀ါး ထင္ထင္ ေတြ လိုက္တယ္ ။ ေျပာေတာ့ ေသရြာလို သာဆိုတယ္ ဒီလို ခတ္မိွျပီး ေပ်ာ္ရြင္စရာေကာင္းတဲ့ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို က်မမေတြ႕ဖူးပါဘူး။ ဒါေပ မယ့္ က်မ ေနာက္လွည္ ဆုတ္ခြာ လာခဲ့တယ္ ဘုရားသခင္ စကားကို က်မ နားေထာင္ သင့္တယ္ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-2639540507907329305?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-37750246596116208792008-11-19T13:26:00.000-08:002008-11-19T13:35:19.336-08:00တိမ္တစ္ခင္း ငါခင္းျဖန္႔ေတာ့ <br />မေန႔က ေျခရာေတြ<br />အတိတ္က မ်က္ရည္ေတြ <br />ေၾကြသံမၾကားဘဲ ေၾကြက်သြားတယ္.....<br /><br />တိမ္ျခည္တစ္ဆံုး လိပ္ျပာတစ္ေကာင္း <br />ဟိုဒီပ်ံ၀ဲ့တံုး <br />အေတြးႏွစ္စ အခိုက္မသင့္ဘဲ <br />ဆည္းလည္းသံလိုလို <br />ခိုက္ရန္သံလိုလို<br />ငါၾကားမိျပန္တယ္......<br /><br />မ်က္ရည္ေၾကႊသံမွာ ကာရံေတြ ထည့္သြင္း ခ်င္တယ္<br />အေတြးခ်င္းခိုက္တံုး သံစဥ္ေတြ ျဖည့္စြမ္းခ်င္တယ္<br />ေနေရာင္တို႔ ငါမနက္ခင္း ကို ျဖာက်တဲ့တစ္ေန <br />အလံတစ္ခု တိမ္တစ္ခင္းေပၚ ငါစုိက္ထူမယ္ ......<br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-3775024659611620879?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-14185331577480257392008-11-04T13:05:00.002-08:002008-11-04T13:24:14.782-08:00ငါဟာ တိမ္တစ္ခါ ျဖစ္လိုက္ <br />မိုးတစ္ခါ ျဖစ္လိုက္ <br />ျမစ္ေရတစ္ခါျဖစ္လုိက္<br />အသြင္ေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ငါရင္ဘတ္မွာ <br />အတိတ္ကို စကားေျပာတဲ့ <br />အလွၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္ .....<br /><br />စဥ္းလဲတဲ့ စကားခ်ိဳေတြ <br />သင္းကြပ္ခံလိုက္ရတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာမွာ <br />ရိုင္းစိုင္းေနတဲ့ မိစၧာတစ္ေကာင္း လို<br />မပ်ယ္တဲ့ အျငိဳးႏွင့္ ငါ့အလွစ္ကိုေခ်ာင္း <br />ခ်က္ေကာင္းကို ေစာင့္ခဲ့တယ္ .. .. .. <br /><br />အမုန္းျမစ္နံေဘး အခ်စ္ကမ္းေဘးသစ္ပင္ေတြ <br />အမုနး္ေရေသာက္ရင္ အျပိဳင္အရိုင္း ၾကီးထြားေနတယ္ <br />ငါဟာ အမုန္းျမစ္နံေဘးက အခ်စ္ကမ္းေဘးသစ္တစ္ပင္ <br /><br />ေလယာဥ္ကိုျမင္တုိင္းေစာင့္တတ္သူတစ္ေယာက္ရွိသလို <br />တိမ္ေတြကို ျမင္တုိင္းလြမ္းတတ္သူ တစ္ေယာက္ရွိတယ္<br /><br />ညေတြမွာ အလြမ္းနာ က်သူတစ္ေယာက္ရွိသလို<br />လေတြမွာ အလြမ္းသင့္ေနသူတစ္ေယာက္ရွိတယ္ <br /><br />အခ်ိန္တိုင္း အလြမ္းဖ်ားနာသူတစ္ေယာက္ရွိသလုိ<br />စကၠန္႔တုိင္း အသည္းကြဲေနသူတစ္ေယာက္ရွိတယ္<br /><br />အလြမ္းရြာထဲ အခ်စ္ကို စြန္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိသလို<br />အခ်စ္ရြာထဲ အလြမ္းကို ေရြးခဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္<br /><br />ေကာင္းကင္မွာ တိ္မ္ေတြ ျပိဳေတာ့မယ္ <br />ငါ့ရင္မွာ အလြမ္းေတြ ရြာေတာ့မယ္ <br /><br />အလြမ္းေတြ ေျမခ်တဲ့ ေန႔က <br />အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေျမဇာတစ္ပင္ အမုန္းျမစ္ထဲ <br />ေသငယ္ေဇာျဖင့္ ကူကယ္ရာ ရွာခဲ့တယ္ <br />ေျခာက္ခမ္းစ ငါ့မ်က္ရည္ေတြ အေငြ႔ပ်ံကာ တိမ္ျဖစ္သြားတယ္.. .. ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-1418533157748025739?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-84920736205378981732008-10-25T11:19:00.000-07:002008-10-25T12:12:34.399-07:00ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းသည္ ဘုရားဆုကို ပန္ခြင့္ရွိသည့္အတြက္ ျမတ္၏တဲ့ ။ <br />မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရျခင္း သည္ အေမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းျဖစ္ျပီး သားျမတ္ <br />တစ္ေယာက္ေမြးဖြားေလေသာ္ ပိုျမတ္၏တဲ့ .<br /><br />အေမတစ္ေယာက္ဆီမွာ ဘယ္သူမွ မတတ္စြမ္းႏုိင္တဲ့ ေမွာ္အတတ္ျဖင့္ ဖန္ဆင္းထားတဲ့ အသည္း<br />နလံုးတစ္စံုရွိေနတယ္ ။ အဲဒီ အ သည္းနလံုးက ဖန္းဆင္းတဲ့ အရာဟူသမွ် ဤေလာကမွာ ျပိဳင္ဘက္ကင္း <br />တဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ျပည္နက္လိုသာ ေနပါ တယ္။ လွ်ပ္တျပက္တံု႔ ျပန္လိုက္တဲ့ ဆင္ျခင္တံုး <br />ကင္မဲ့ေနတဲ့ အသိပင္လွ်င္ သားသမီးတစ္ေယာက္အတြက္ အေကာင္း ဆံုး အမွန္ ဆံုး ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ <br />ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေပးစြမ္းႏုိ္င္တဲ့ သူဟာအေမဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ အားႏြဲပါ တယ္ ဆိုတဲ့မိန္းမတစ္ <br />ေယာက္ က လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။ အသည္းငယ္တယ္ အား ႏြဲတယ္ဆိုတာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္<br />၏ အရည္ အခ်င္း ျဖစ္ ေကာင္း ျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္ ဒါေပမယ့္ အေမတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ အေမဟာ <br />တ ေလာ က လံုး တြင္ အခိုင္မာဆံုး ေတာင္ တန္းၾကီးျဖစ္သြား ပါေတာ့တယ္။ <br /> <br /><br />အေမဆီမွာ သိပ္ခ်ိဳတဲ့ သၾကားလံုးတို႔ရွိတယ္ ။ အဲဒီ သၾကားလံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြ <br />ကို အေမက ေျပာ တတ္တယ္။ အေမဟာ ရွိတ္စပီးယား အသည္းနလံုးထက္ သာလြန္တဲ့ ကဗ်ာအတတ္တို<br />တတ္ကၽြမ္းတယ္ အေမေျပာတဲ့ ပံုျပင္ ေလာက္ ဘယ္ပံုျပင္မွ မေကာင္းတတ္ပါဘူး။ အေမဆီမွာ တဆာဆာ<br />ေအာ္ငိုေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို တခဏခ်င္း အငို တိတ္ ေစတဲ့ ေဆးတစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ အေမဆီမွာ အ<br />ဟာရမ်ိဳးစံုကို တီတြင္ခ်က္ျပဳတ္ႏုိင္တဲ့ လက္တစ္ေခ်ာင္းရယ္ ေႏြးေထြး စြာ ေပြ႔ခ်ီထား တတ္တဲ့ လက္တစ္<br />ေခ်ာင္းရယ္ အလံုျခံဳဆံုး ရင္ခြင္တစ္ခုရယ္ အဲဒီအရ ာမ်ားသည္ အေမကို အေမ ျဖစ္ေသာ အေမ ပိုင္းဆုိင္ <br />ေသာ အရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ရူးသြပ္ေနေသာ စိတ္မနံ႔သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သူ႔ရင္ေသြးကို သူမသိေသာ မသိစိတ္ျဖင့္ ျပဳစုေစာင့္<br />ေရွာက္ တတ္ပါ သည္။ ေကၽြးေမြး တတ္ပါသည္။ ဘ၀ေပးမေကာင္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သူသား<br />သမီမ်ားအေပၚ သူ၏ဘ၀ျဖင့္ အေလွ်ာ္ အစား ျပဳကာ မတတ္သိေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုျဖင့္ အသက္ဆက္<br />ေစပါသည္။ သမုဒၵရာ ၀မ္းတစ္ထြာ အတြက္ မိမိကိုယ္ကို စေတးခံ ကၽြမ္းေလာင္းခံေနေသာ အေမ၏ <br />မ်က္နွာ စြာကို ေစ်းတန္း တစ္ေလွ်ာက္ျမင္ေတႏုိင္ပါသည္။ သူဆင္းရဲမတစ္ေယာက္သည္ ရြာစဥ္တေလွ်ာက္ <br />ေတာင္းရမ္းကာ ေတာင္းရမ္း ေကၽြးႏုိင္ၾကပါသည္။ မိခင္ ပစ္သြားတဲ့ သားသမီးေလာက္ ေလာကမွာ မ်က္နွာ<br />ငယ္တာရွိပါအံုးမလား ``အမိမဲ့သား ေရနညး္ငါးတဲ့´´ မိမိရင္မွ ဆင္းေသာ သားသမီးကို စြန္႔ျပစ္ရက္<br />တဲ့မိန္းမမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီမိန္းမသည္ အေမမဟုတ ္ေသးလုိ စြန္ပစ္ႏုိင္တဲ့ စြန္ရက္ေလတဲ့ နလံုး<br />သားျဖစ္ ေနေသးလိုပါ။ အေမတစ္ေယာက္ အျဖစ္ မတိုက္တန္လုိ ေရွာင္ေျပးသြား ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္ ။ <br />ကေလးေမြးတုိင္း အေမမဟုတ္ေသးပါဘူး။ အေမဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သူရင္ေသြးကို စြန္႔လိ္မ့္မယ္မထင္ပါဘူး။ <br />ေလာကနီ ယာမ တစ္ခုအျဖစ္ ေညာင္ ပင္ ၾကီး ေအာက္မွာ ေညာင္ပင္းေသးေသးေတြ ေပါက္တတ္တယ္။ <br />ေခြးမေဘးပတ္လည္း မွာ ေခြးသား ေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္း ေနတယ္။ အေမေတြ ေဘးမွာ အေမကို<br />က်ီစား ေဆာ့ေနေသာ ကေလးမ်ား၊ ငို္ယိုေနေသာ ကေလး မ်ား ၊ အေမ့ရင္ထဲ တိုးေခြ ေနေသာ <br />ကေလးမ်ားျဖင့္အေမ တစ္ေယာက္အသြင္ကို ေဖာ္ေဆာင္လိုေနပါတယ္။ <br /><br />ခ်စ္တတ္ေသာ အေမျဖစ္ေစ ၾကမ္းတမ္းေသာ အေမျဖစ္ေစ သိမ့္ေမြေသာ အေမျဖစ္ေစ ဆင္းရဲေစ ခ်မ္းသာ<br />ေစ မိသားစု၏ ပင္မေသြးေၾကာဟာ အေမသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အေမေၾကာင့္ မိသားစုကို ျပည့္စံုေစတယ္ ။<br />ေလာကကို ခ်စ္တတ္ ေစတယ္။ အေမတစ္ေယာက္ ဖန္ဆင္းေပးတဲ့ ကမာၻေလးက အျမဲသာယာလုိ<br />ေနပါတယ္။ အေမ၏ ေမတာၱကို ေမွာ္ လို တင္းစားရင္ အေမ တတ္ေသာ ေမွာ္အတတ္သည္ က်မတို႔<br />မသိေသာ မသိႏုိင္ေသာ အရာမ်ားထဲ အထူးျခားႏွင့္ အလွဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္။<br /><br />က်မျမင္ကြင္းထဲကို မိသားစုတစ္စု တစ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနတယ္ ။ ထူးျခားတဲ့ မိသားစု<br />အသြင္မို႔ က်မ မ်က္ လံုး မ်ားကို တြယ္ကပ္ထားလုိက္တယ္။ တည္ျငိမ္တဲ့ အေဖျဖစ္သူက ၀ကစ္ကစ္<br />မိန္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ကိုင္ရင္ လွမ္း ေလွ်က္ လာသလို စိတ္ပုတီးကိုလည္း လက္တစ္ဖက္တြင္<br />မွတ္၍ေနပါသည္။ သားေလးကို တြန္းလွည္းေပၚတင္းရင္ တြန္းလာ တဲ့ အမိ်ဳး သမီး မ်က္ႏွာ မွာ <br />ဘာမေရာင္အစြန္းမွ မရွိဘဲ တစ္ကယ္မိခင္တစ္ေယာက္၏ မ်က္နွာ တစ္ခုျဖင့္ ၾကယ္လင္လုိ ေနပါ<br />တယ္။ က်မ ေတြး လုိက္မိတယ္ ဒီအမ်ိဳးသမီး ကိုယ္အ၀တ္အစားေတာင္ ကိုယ္တုိင္မွ ၀ယ္၀တ္ပါ<br />့မလား သူေယာက်ၤား ၾကိဳက္တာ ေရႊြး၀တ္ မယ္ ထင္တယ္ လို႔ က်မေတြးေနတံုး . အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ပစၥည္းတစ္ခုေပၚအာရံုေရာက္ကာ ေနာက္က်က်န္ခဲ့တယ္ ။ က်မမ်က္လံုးက အမ်ိဳးသမီး ဆီေရာက္ေနတံုး <br />ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိတဲ့ ကေလးမေလးက အေဖလက္ကို ကိုင္းရင္ ၀ါးလံုးကြဲ ေအာ္ငို ပါ ေလ<br />ေတာ့တယ္။ က်မ မ်က္လံုးေကာင္းမေလးဆီေရာက္သြားေတာ့ ေအာ္ငိုေနတဲ့ သမီးေလးကို စိတ္က<br />သီကေအာင့္ မ်က္နွာ ျဖင့္ ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိတဲ့ သမီးကေလးကို သူ႔အေဖစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ <br />လူသူၾကားထဲ ထေအာ္တဲ့ သမီးကေလးကို အေဖ ျဖစ္ သူ စိတ္တုိသြားေနတာ မ်က္ႏွာေပၚ<br />အထင္သား ေပၚလြင္လိုေနပါတယ္။ ကေလးေအာ္သံေၾကာင့္ တံုးခါသြားတဲ့ ကိုယ္ျပည့္ျပည့္ကို<br />လွ်ပ္စီးထက္လ်င္ျမန္တဲ့ စိတ္ျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာေသာ အေမျဖစ္သူသည္ ဘာစကားမွ <br />မေျပာဘဲ မ်က္လံုးျဖင့္သာ သူ႔ ေယာက်ၤာျဖစ္သူကို ေမးျမန္ပါတယ္။ ဘ ာအေျဖမွလညး္ မ<br />ေစာင့္ဘဲ ကေလးျဖစ္သူကို ခ်ီကာ ဟိုေ၀းေ၀းကေလးကို ထြက္ သြားပါတယ္။ သူရင္ဘတ္ထဲ <br />စကားတိုးတုိးေလးေတြ ေျပာေနပါတယ္။ တစ္ခ်က္ေလာက္နမ္းကား ရင္ဘတ္မွာ ကတ္ ထား<br /> ျပန္ပါတယ္။ စကားတုိးတိုးေလးေတြ ထပ္ေျပာကာ ေခါင္းေလးကို ပြတ္သပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ကေလး<br />အငိုတိတ္လားပါ တယ္ ။ ေနာက္ထပ္စကားတုိးတုိးေလးေျပာလုိက္ေတာ့ ကေလးမေလး <br />လုိက္ရယ္သလို အေမျဖစ္သူကလည္း ရယ္လိုက္ ပါတယ္။ ခဏ ေန ေတာ ကေလးမေလး <br />မ်က္နာ ေကာင္ကင္လုိ ၾကည္လင္လုိလာပါတယ္။ မၾကာပါဘူး ကေလးမေလး ထိုင္ရာက ထကာ<br />ခံုဆြဆြ လုပ္ ေနပါတယ္။ အေဖျဖစ္သူကေတာ့ တြန္းလွည္းေလးးကို တြန္းကာ ထြက္သြားတယ္ ။<br />အေမက သမီးနွင့္ အတူ တူ ေနာက္က လိုက္ လာပါေတာ့ တယ္။ က်မေရွ႕ က ကေလးမေလး <br />ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတံုး ကေလးမေလး သီခ်င္းဆုိကာ ကိုယ္ လႈပ္ရင္ ျဖတ္ သြားပံုကို <br />က်မမ်က္၀န္းထဲ မွာ စြဲထင္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုမ်ား ဒီကေလးစိတ္ကို ေျပာင္းေပး လုိက္ပါလိမ့္<br />က်မ အေတြး ျဖင့္ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။ အေမေတြ ပိုင္ေသာ ေမွာ္လက္သည္ <br />သိပ္ကိုထူးဆန္းေသာ အတတ္ပညာတစ္မ်ိဳးဟုသာ ေတြးရင္ က်မက်န္ေနခဲ့သည္။<br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-8492073620537898173?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-51127863225114552272008-10-24T14:00:00.000-07:002008-10-24T15:02:58.315-07:00ငါ ဒူးေျခစံုညြတ္ရင္း ပန္းတစ္ပြင့္ ေၾကြက်ဖို႔ ငါဆုေတာင္းျခင္း အလုပ္ကို အရပ္မနား ျပဳမိတယ္။ ငါ့အလိုဆႏၵမျပည့္မခ်င္း ငါဆုေတာင္းျခင္းကို မရပ္ဘူး လို အဓိဌါန္ ျပဳလုိက္တယ္။ ညတစ္ညမွာ အနံမ်ိဳးစံု ၊ အဆင္းအေသြးမ်ိဳးစံုတဲ့ ပန္းပြင့္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ငါ့ေရွ႔ကို ပန္းမိုးရြာတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့တစ္ပြင့္ကို ယူေစတဲ့။ ငါလည္း ပန္းတစ္ကို ေကာက္ကာ ငါသြားလိုရာ ခရီးကို ဆက္သြားတယ္။<br /><br />ငါခရီးဆက္ေနတံုး တစ္စံုတစ္ေယာက္ကလာေမးတယ္း``နင္ေကာက္လိုက္တဲ့ ပန္းက ဘာပန္းလည္းတဲ့ `` ငါျပန္ေျဖ လုိက္ တယ္`` ငါမသိဘူးလို႔`` ျပီးေတာ့ ငါသြားေနတဲ့ ခရီးကို ငါဆက္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ က ေမးျပန္တယ္``ပန္း နာမည္ ဘာေလးတဲ့`` `` ငါလည္းမသိဘူးလို ေျဖရျပန္တယ္`` ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္ျခား တစ္ ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ေမးလာျပန္တယ္`` ပန္းက ဘာအေရာင္ေလးေလးတဲ့ `` အင္း ငါမသိျပန္ဘူး လို႔ ခပ္တုိတိုေလး ငါေျဖလိုက္တယ္။<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ ငါေရႊးမိတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္၏ အေၾကာင္းငါမသိခဲ့သလို ပန္းတစ္ပြင့္ ၏ အရည္အေသြးကို ငါတစ္ကယ္မသိပါဘူး ။<br />ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ပန္းပြင့္ကေလးေတြ အေၾကာင့္ကိုလည္း ငါ မသိခဲ့သလို ဘယ္ပန္းက အလွဆံုးလည္းဆိုတာ အဆင္းအသာဆံုး အေတာက္ပဆံုး ဆိုတာ ငါမသိဘူး။<br /><br />လံုး၀ငါမသိခဲ့တဲ့ အရာကေတာ့ ဒီပန္းကို ဘာလုပ္ရမလည္းဆိုတဲ့ ေမးခြန္းထက္ ဘာေၾကာင့္ ဒီဆုေတာင္းကို ေတာင္းေနခဲ့မိ သလည္းဆိုတာဘဲ ဒါေပမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ ေၾကြက်လာေစဖို႔ ငါဆုေတာင္းခဲ့တယ္။<br /><br /><br />လူတိုင္း ဆုေတာ့ ေတာင္းတတ္ၾကတယ္ ဒါေပမယ့္ဘာေၾကာင့္ ေတာင္းေနၾကသလည္းဆိုတာ သူတုိ႔ေသခ်ာ မသိၾကပါဘူး သူတို႔သိတာ ေတာင္းတဲ့ ဆုတုိင္းျပည့္၀ရေစသားတဲ့ .. .. ..လိုသလို ဆုေတာင္းပုိင္ခြင့္ ရွိပါသတဲ့လား ဒါဆုိ က်မ နတ္သမီးတစ္ပါး ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္တယ္......<br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-5112786322511455227?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-71852822607773642622008-10-19T14:28:00.001-07:002008-10-19T14:56:32.852-07:00နင္ရယ္သံေတြ ငါ့ထံပါး ကမ္းကပ္တံုး <br />ငါ့ရင္ တံတား အသင့္မျဖစ္ေသးဘူး ခ်စ္သူ<br />ကုန္းတစ္ပုိင္း ေရတစ္ပုိင္း မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ <br />ငါ့ရင္ဘတ္ေပၚ နင္ခ်ီသြားတဲ့ ၾကိဳးရာေလးေတြ<br />ငါဆိုတဲ့ ငါ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တံုးက.. ..<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ ငါဟာ မင္းလာနားတံုး <br />လက္သည္းရာ ပြန္းပဲ့သြားတဲ့ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း<br />မင္းကိုက္ခ်ီသြားတဲ့ သစ္သီးတစ္လံုး<br />မင္းပ်ံသန္းေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ <br />က်န္ေနခဲ့တဲ့ သစ္တစ္ပင္ပါ....<br /><br />ငါဆုေတာင္းတစ္ျခမ္း လြင့္စဥ္ေၾကြက်ေတာ့ <br />စကားတစ္ခြန္း အလိုမတူ လြမ္းအခြဲမွာ<br />ေျခရာတစ္စံု ငါရင္ကို လာကၽြံတယ္ ခ်စ္သူ <br />`` အလြမ္းတဲ့ ´´<br /><br /><br />အလြမ္းေတြ ပူးကပ္ေနတဲ့ စုန္းေျခရာေတြ<br />ညမွာအသက္ရွင္တဲ့ ငါ့ရင္တစ္ျခမ္းမွာ က်န္ဆဲပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-7185282260777364262?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/profile/08502286860197474298noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666525712127554249.post-2896315827784646892008-10-18T05:41:00.000-07:002008-10-18T15:10:47.980-07:00မနက္ျဖန္ဆုိတာ ရွိမေနခဲ့ရင္ ဒီေန႔မွာ ငါေသဆံုးေကာင္း ေသဆံုးႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိေနသေရႊ႔ အသက္ဆက္မယ့္ အင္အားတစ္စ ယူေဆာင္လာေပးတတ္တဲ့ ေနမင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ႏုိးထစမွာ ဘုရားအာရံုျဖင့္ မဂၤလာဆိုတာကို ယူတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ေလေသာ အေတြးအေခၚ ပိုင္ရွင္၊ စိတ္ႏုလံုးကို ေလွ်ာ္ဖတ္ခဲ့ေလေသာ မိခင္ ႏွင့္ ဖခင္ ၊ အသိအာရံုအပိုင္းအစမ်ားစြာ စြန္႔က်ဲေပးေလေသာ ဆရာ ထိုလူမ်ား၏ မိတၱာရိပ္၌ က်မေလာက ကို က်မခ်စ္တတ္လာခဲ့တယ္။ ထုိအရာမ်ားက မနက္ျဖန္ဆိုေသာ ေန႔ရက္မ်ားဆီကို က်မကို ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ <br /><br />ဤ အခ်ိဳးအဆစ္မေျပျပစ္ေသာ ဘ၀ဆိုသည့္ ေက်ာက္ဆစ္တစ္ရုပ္ကို က်မကိုယ္တုိင္ ေန႔ႏွင့္ ည ေပါင္း မ်ားစြာ က်မဖန္တီး ခြင့္္ရေနသည့္ ဤေလာကေျမျမင္တြင္ က်မခ်စ္ေသာအရာေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိေနပါသည္။ ထိုအရာမ်ားထဲတြင္ ေႏြးထည္း လွပေသာ နံနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ က်မကိုယ္ေပၚ ထုိးဆင္းေနတာကို အလြန္တရား ႏွစ္သက္တတ္ပါသည္။ က်ဲျပန္႔လိုက္ေသာ အစာမ်ားကို လွယွက္ စားေသာက္တတ္သည့္ ခိုျဖဴ၊ ခိုျပာ၊ ခိုနက္ မ်ားအျပင္ အစာခြက္ကိုင္းထားေသာ ေၾကြက်လွဆဲဆဲ အဖိုးအိုးတစ္ေယာက္၏ နလံုးကိုလည္း က်မခ်စ္ပါတယ္။ နံနက္စာ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ အေမ၊ က်မဆီက လုလုစားတတ္တဲ့ ညီမ ကိုလည္း က်မခ်စ္ပါတယ္။ <br /><br /><br />မိုးရြာသံ ဆက္တုိက္ၾကားရတဲ့ ညေတြကို ခ်စ္သလို ၊ သိပ္ေအးတဲ့ ေဆာင္ညကိုလည္း က်မခ်စ္ပါတယ္။ အမႈိက္ပံုႏွင့္ လူတစ္ခ်ိဳ နီးကပ္စြာ ရိုက္ယူထားတဲ့ ဓါတ္ပံုမ်ားကို ခ်စ္သလို ၊ ေရႊေရာင္လြမ္းေနတဲ့ ဘုရား ပုထုိး ရူခင္းမ်ားကိုလည္း က်မသိပ္ခ်စ္ပါသည္း။ ဘုရားေဘးေစ်းဆုိင္းတန္းေတြကို ခ်စ္သလို ေၾကြက်ေနတဲ့ ေျမႏွင္းပန္းကေလးေတြကို က်မသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ခေရေတြ ၀ယ္တဲ့ျမိဳ႕ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္တဲ့ ျမိဳ႕ က်မကို ေမြးတဲ့ ျမိဳက အဲဒီျမိဳ႕ေလးကိုလည္း က်မက ခ်စ္ပါတယ္။ <br /><br />အႏွအရြထုဆစ္ထားတဲ့ လက္ရာေကာင္း ပန္းပုရုပ္မ်ားကို က်မခ်စ္သလို စုပ္ခ်က္ထက္ထက္ ေဆးခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းေရးထားတဲ့ ေဆးေရာင္ျပည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားမွ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ရွပ္ရွင္မ်ားအထိီ က်မခ်စ္ပါတယ္။ သဃာၤေတာ္မ်ား ဆြမ္းခံၾကြေသာ မနက္ခင္းကို က်မအလြန္ခ်စ္သလို ေဆးဆိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖင့္ စည္ကားေနေသာ ညေနခင္းမ်ား ကိုလည္း က်မခ်စ္ပါသည္။အိပ္တန္း၀င္းေသာ ငွက္တန္းမ်ား ၊ ေၾကးစည္ထုသံ သာယာေနေသာ ဆုေတာင္းသံမ်ား ထိုအရာ သည္လည္း က်မခ်စ္ေသာ စာရင္းတြင္ ပါ၀င္ ပါသည္။ <br /><br />ကိုယ္ဗလာျဖင့္ ေလွေလွာ္ေနေသာ တံငွာသည္မ်ားရွိရာ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကို ခ်စ္ခဲ့သလို က်မေနေသာ သဲကႏာၱရ သဲပင္လယ္ ပူပူ လႈိင္းလံုးမ်ားကို လည္း က်မခ်စ္တတ္လာပါျပီး။ အသားျဖဴေသာ သူ၊ အသားမဲေသာ သူ၊ ဆံပင္ေရႊေရာင္ကို လွသည္ဟု ျမင္ သလို တြန႔္လိမ္ေကာက္ေကြးေနေသာ ဆံပင္မ်ားအား က်စ္ဆံမီွးေလး ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုလည္း က်မႏွစ္သက္စြာ ကိုင္ကြယ္ တတ္လာပါျပီ။ ညမွာ ၾကယ္ေတြကိုခ်စ္သလို စကားမ်ားေသာ အဖြားကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ အိပ္ခါနီး တ၀ီ၀ီျမည္ေနတဲ့ ျခင္မ်ားကို ေမတၱာျဖင့္ သတ္ျဖတ္တတ္တဲ့က်မကိုယ္ က်မအဆံုး ခ်စ္ပါတယ္။ <br /><br />ေဟာဒီေလာကၾကီးမွာ က်မခ်စ္ေသာ အရာမ်ားစြာ တည္ရွိေနသေရႊ႔ ဒီကေန႔ ကုန္ခမ္းသြားေသာ အားအင္မ်ား ၊ အထပ္ထပ္ က်ဆင္း သြားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား အတြက္ သီးခ်င္းသံမ်ားရွိေနသေရႊ႔ ကဗ်ာမ်ားလွပေနသေရႊ႔ မနက္ျဖန္ဆိုေသာ ေနရက္မွာ က်မ၏ လုိခ်င္ေတာင္းတမႈမ်ား ေလာဘမ်ား ေမာဟမ်ားကို လိုက္လွံရွာေဖႊရင္း က်မအသက္ ရွင္ေနအံုးမွာပါ။ <br /><br /><br />မယ္မဒီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666525712127554249-289631582778464689?l=queenmayar.blogspot.com' alt='' /></div>sandarhttp://www.blogger.com/pr